مجید کمالی پور*:

وقتی وارد اب شدم شن نرمی در زیر سنگینی تنم له شد ... اب گرم که نه، داغ بود. میتونستی حرکت گرمای اب را از پنجه های پات بطرف زانو حس کنی ..

هوا گرم و دم کرده بود..افتاب هنوز خیلی بالا بود ..هنوز نمیشد تو چشاش زل زد ..من که وارد اب شدم کم کم شرم و ترس فرو ریخت و بچه ها سرازیر اب شدن...

خانما باید با مانتو وشلوار میومدن تو اب ...

هنوز میشد ته اب و حرکت ماسه ها را زیرپایت دید. نرمی ماسه ها کمکی بود تا تشویق بشی که جلو تر بری ..بیکران ابی دریا پیش چشمت گسترده بود.

کمی که جلو تر بری تیزی سنگها یادت میاره که با احتیاط قدم برداری تا خونین نشی ... سختی سنگهای کف دریا را که پشت سر بزاری، بازهم ماسه های نرم پاتو نوازش میکنن .. این بازی، تا اب از میانه تنت هم بگذره ادامه داره .. مثل زندگی میمونه گاهی سخت گاهی نرم ..اب که به نافت برسه میتونی خودتو تو اب ولو کنی .بی احتیاطی کنی، موجی که از روبرو میاد صورتتو میشوره و شوری اب را زیر زبونت حس میکنی... یادت میاد که تو لذت بردن از غوطه در اب هم ممکنه ناخوشی وجود داشته باشه.

در دریا زندگی جاری بود ...بچه های انجمن از صبح دم گرفته بودن که بریم دریا. اخرش هم حرفشون را به کرسی نشوندن و ساعت حدود هفت بود که وارد بندر گاه بوشهر شدیم .. در کناره ساحل تا چشم کار میکرد خودرو پارک بود .. گرما و شرجی هم نتونسته بود مردم را تو خونه نگهداره ...

اقای اتشی هم که تازه از جراحی پا بلند شده از کنارم گذشت و دستی تکان داد و من همچنان در هجوم موج تلو تلو میخوردم ..... اگه میتونستی لحظه ای خودت را ساکن نگه داری .افتاب را میدیدی که در افق همچنان تلالو میکنه و خطی از نور از خورشید تا سینه ات کشیده شده ..

برای عکاسی بهترین موقعیت بود ولی کی دلش میاد دوربین چند میلیونی یا موبایل میلیونی را بیاره تو اب... عکس بی عکس ..

کم کم سنگینی و گرمای اب نفسمون را کم کرد.. نسیم گهگاهی که میوزید تاثیری در خنکی هوا نداشت فقط شرجی را رو صورتت پخش میکرد ...

کم کم دوستانی که فاصله گرفته بودند داشتند نقطه میشدند .فقط من مانده بودم و تلاش برای مبارزه با موج ..عده ای از دوستان هنوز در ساحل بودند ولی به دست تکان دادنهای من جواب نمی دادن...

با اینکه غروب بود ولی از گرمای اب و سنگینی شرجی چیزی کم نشده بود وقتی از اب بیرون امدم تازه متوجه شده که کسانیکه برایشان دست تکان میدادم همراهان نیستند و من با هر ضربه موج از جای اصلی جدا افتاده ام .وقتی رو صندلی راحتیم کنار ساحل نشستم انگاری که از صد تا پله بالا رفته بودم ...

کم کم افتاب داشت کم فروغ میشد و دیگه میشد تو چشاش نگاه کرد ..ولی هنوز هوا گرگ و میش بود ..تا ابی رو خودمون بریزیم تازه متوجه شدم که ماشینم تو ماسه ها فرو رفته. زور زدن های من بیجا بود .بچه ها کمک کردن تا از گیر ماسه نجات پیدا کنم .

مقصد بعدی دهکده ی گردشگری بود . هنوز بچه های بوشهر نیومده بودن.. وقتی شونشینی شروع شد . اقای اتشی کمی از رسم سر تراشون گپ زد ..هنوز حوله دریا رو دوشم بود که اقای اتشی منو رو صندلی راحتیم نشاند و حوله را دور گردنم محکم کرد تا به رسم سلمانی های قدیم ته بازار داماد را سر بتراشند ..

مسعود اتشی میخواند:
یه حمومی سیت بسازوم چهل ستون چهل پنجره
شازده مجید توش بشینه با یراق و سلسله
کی به حجله کی به حجله شازده مجید با زنش
کی بگرده دور حجلش خوار کوچکترش
ای یار مبارک بادا ایشالله مبارک بادا

بچه ها با شادی دست میزدند و اتشی میخواند ... شونشینی در هوای شرجی بوشهر با اتمام شام بچه ها به اتمام رسید . باز هم من و جاده .. ستونی از نور، جاده را می شکافت حالا دیگه شب از نیمه گذشته بود که از پلیس راه گذشتم. ضبط ماشین میخوند ..به رهی دیدم برگ خزان/ پژمرده ز بیداد زمان/ کز شاخه جدا بود.../ص

                                                                                                                                            *مدیر انجمن گردشگران دشتستان