کورش سلطانی: اوتلاو  (outlaw) یعنی چه؟ یعنی بی قانون، یعنی قانون گریز، یعنی فراتر از قانون. اوتلاو هرچه هست معنائی خارج از چارچوب قانون را به ذهن متبادر می نماید.

اما قانون چیست؟ قانون به بیان ساده عبارت است از ساز و کار و مقیاس و معیاری تألیفی توسط انسان ها برای زیست آرام توأم با توسعه گروهی و سنجش اعمال و رفتارهای اجزا و کلیت جامعه با هنجارهای درونی آن مجموعه. بدین معنی اوتلاو یعنی بی اعتناعی به هنجارهای جامعه. هنجارها گرچه همیشه مطلقن مطلوب و معتبر نیستند لیکن بشر به فراست دریافته که برای زیست آرام معطوف به پیشرفت، نیازمند رعایت و احترام به هنجارهای جامعه متبوع خود است. از جمله ی این هنجارها احترام به حکومت سلیقه و خواست اکثریت با حفظ حقوق اقلیت بوده که در قالب "دموکراسی های شهری و ملی" نمایان گردیده است. دموکراسی یعنی مجری نمودن خواست و اراده ی اکثریت در اداره ی امور و تعریف هنجارهای جامعه بر اساس آن. از این منظر اوتلاو با فراتر رفتن از قانون و شکستن هنجارها با هویتی ناشناس اقدام به تخریب و تهمت و افترا به برخی شهروندان از طریق مطرح نمودن مسائل حوزه ی خصوصی ایشان در فضای عمومی و پشت پا زدن به لوازم و قواعد بازی دموکراسی نمود. دموکراسی گرچه از کوتاه ترین دیوارها در بسیاری جوامع بویژه جوامع در حال گذار می باشد، اما خراشیدن روی دموکراسی با ناخن مدعیان نمایندگی و پاسداری حقوق مردم و اصلاح طلبی، امری نابخشودنی و عیر قابل درک است.

چه می شود که ما در برابر لنز دوربین ها و دفتر گشوده ی خبرنگاران ژست اصلاح طلبی و دفاع از حقوق مردم می گیریم-در عین حال با هویتی ناشناس بر رخسار ایشان چنگ افترا و توهین و تهدید می کشیم؟ آیا این رفتار ما تئوری انتفاع و استفاده ی ابزاری و بافتن کلاهی از نمد اصلاح طلبی و سرمایه های اجتماعی برای خود و نزدیکان را تقویت نمی کند؟ مردم،همیشه مردم اند یا به قول "دکتر مهرآیین" مردم، بهنگام و نابهنگام مردم اند. هیچ فرقی نمی کند کجا نشسته یا ایستاده ایم. چگونه است که وقتی از بازی قدرت کنار گذاشته می شویم-ولو با ملاحظاتی یا بطور موقت- چهره ای عجیب و کاملا تقابلی و نامأنوس با اهداف و آرمانهائی که خود مدعی آن بودیم به خود می گیریم؟

اوتلاو غده ای چرکین و آفتی بدقلق بر پیکره ی اصلاح طلبی بود که باید توسط تحلیلگران از منظر فلسفی، تاریخی، فرهنگی، اجتماعی، مردم شناسی و ... مورد واکاوی قرارگیرد. جریان اصلاح طلبی باید با پذیرش واقعیت ها، چشم خود را بر پدیده های پیرامون خود گشاید و نقد از درون را چون روشی انتقادی در پیش گیرد تا غده ها و آفات پیکره ی خویشتن را بزداید. اصلا مهم نیست کی و کجا ایستاده ایم. ملاحظه کاری، کوتاهی و چشم پوشی بر هنجارشکنی اوتلاو ها، دروازه ی ورود به رفتار دوگانه با پدیده ی بی اخلاقی خواهد بود. این به هیچ وجه مترادف با برخوردهای قهرآمیز و حذفی با اوتلاو ها نیست- از قضا به اعتقاد نگارنده شخصیت حقیقی اوتلاو باید مورد عفو و اغماض قرار گیرد- لیکن بحث بر سر آنالیز و کالبدشکافی رفتار ایشان در زمینه ی اجتماعی و پالودن جامع از الگوهای نامطلوب است. آفت ها و امراض می بایست شناسائی شوند. مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرند تا دیگران بیاموزند دموکراسی یک فراینداست. برای رسیدن به آن باید تمرین و ممارست مستمر، پیگیرانه و خستگی ناپذیر نمود. در این پروسه امکان اشتباه وجود دارد. امکان زمین خوردن از پیش متصور است. در این راه باید از هر اشتباه درس گرفت. پس از هربار افتادن، بی درنگ برخاست. با تمرین، با سعی و خطا حرکت کرد. پیوسته حرکت کرد.

سخن آخر:

اوتلاو! برادر عزیز! یعنی چه؟ چرا چنین کردی؟ آیا می دانی رفتاری بس ناشایست در قاموس انسان کرده ای؟ یا به تعبیر نویسنده ی منتقد بوشهری" حمید مؤذنی" بر رخسار افراد در فضای مجازی اسید تهمت و تهدید و افترا پاشیده ای؟ آیا در خلوت خودت هنگامی که تنها با خودت نشسته ای چگونه به این رفتار خویش می اندیشی؟ بد کردی برادر، بد کردی. با آبرو و اعتبار کلمه ی " اصلاح طلبی" و برخی چهره های سرشناسی که به حمایت از ایشان برمی خاستی،- بازی کردی. یا به عبارتی، سر خیلی ها را به زیر افکندی. و از همه مهمتر اعتبار اصلاح طلبان را مقابل دیدگان خیره ی .... خدشه دار کردی.

ای کاش اینگونه ترورهای شخصیتی و "اسید پاشی های مجازی" تکرار نشود.

گاهی

با خود در سکوت و انزوا

می اندیشم

حدود ابعاد آدمی چیست؟    چگونه است؟

یکسو عشوه های سراب فریب

یکسو زلال ناب راستی

....

گاهی با خود می اندیشم

چه می شد اگر تمام آب های اقیانوس اقلیم آدمی

از جنس اکسیژن ناب    و 

هیدروژن خالص بود.

کاش...

منبع: ب خبر