1)
جاده راه خودش را می رفت
ومن راه جاده را
جاده راه خودش را می رفت
و بی اعتنا از کنار کوه و علفها می گذشت
پیچ می خورد و
 از من می گذشت و
زیر پاهایم می ایستاد
و باز می رفت
از پاهایم تا احتمال بودنت

2)
دریا بر پنج شنبه های ساحل نمک می پاشد
 حالا ستاره های دریایی از آب بیرونند
شهر پنجره هایی خاموش در دستش
و سنجاقک ها به چه خواب خوبی رفته اند

شب روی شیشه های پنجره ای پافشاری می کند
پنجره ای و شاید پرده ای
و کسی آنسوست
      با دستانی که روزی برایم تکان داده بود

3)
بر می خیزی
جهان به یکباره به حول و قوه ی الهی بلند می شود
و نیلوفری آرام آرام می پیچد به دور سلطنت سرو

با چشمانی علفی به من نگاه می کنی
و فضای اطرافم به یکباره بهار می شود
باد افتاده است در باغهای زیتون لبنانی
به من که نگاه می کنی
طوطی زیبایی هی به من می گوید :
                           دوستت دارم   دوستت دارم


دوشیزگان نجیب شمالی
سلام و تبسم را از پله های دانشکده پایین می ریزند

4)
و سلامشان  ترانه ای از برگ انجیر است
باغ های خاطرات خوب  منند در راه شیراز

شرمی کنار عشق
 نگاه کن
انگار روی صورتش یخ شعله می کشد
و نیمه صورتی که می بینم
چشمی است که می خندد
و تبسمی است از اردیبهشت
که تا زیر روسری سرمه ایش هنوز هست
عربده ایست از عشق بلند
قدیس سرمه ای پوشی با رفتار پری