هادی برمکی

عملکرد تیم ملی ایران در مجموع قابل قبول نبود.اگرچه در دو دیدار پایانی، ساختار دفاعی تیم عملکرد بهتری داشت، اما از نظر هجومی، تنها در ۱۰ دقیقه پایانی شاهد فوتبالی شجاعانه و جسورانه بودیم.

اگر تیم ملی برخوردار از یک سرمربی‌ خلاق با تفکر هجومی‌ و دارای جسارت بیشتری بود، در این مسابقات کاملاً ظرفیت پیروزی و صعود به مرحله بعد را داشت.
فوتبال به تیم‌هایی پاداش می‌دهد که برای بردن بازی می‌کنند، نه فقط برای نباختن؛ همان‌گونه که اکوادور بدون هراس از نام آلمان، با ارائه فوتبالی جسورانه به پیروزی رسید و راهی مرحله بعد شد.آنها برای صعود بازی کردند، نه برای نباختن.

از سوی دیگر، تعطیلی لیگ برتر پس از آتش‌بس نیز جای سؤال دارد.لیگ می‌توانست از سر گرفته شود، اما با تصمیمی قابل تأمل متوقف شد؛ تصمیمی که در عمل حدود دو ماه، و شاید بیشتر، زمان در اختیار کادر فنی تیم ملی قرار داد.این در حالی است که اغلب تیم‌های حاضر در جام جهانی با حدود دو هفته اردوی پیش از مسابقات وارد این رقابت‌ها شدند.
درباره دیدارهای تدارکاتی نیز نمی‌توان همه چیز را به شرایط خاص نسبت داد. برنامه‌ریزی برای برگزاری بازی‌های باکیفیت باید از ماه‌ها قبل، از مهر و آبان، آغاز می‌شد.ناتوانی در انجام این برنامه‌ریزی نشان می‌دهد که حتی در شرایط عادی نیز احتمالاً امکان برگزاری مسابقات تدارکاتی مطلوب وجود نداشت.
در نهایت، تیم ملی پیر ایران حتی نتوانست از فرصت صعود به‌ عنوان یکی از تیم‌های سوم برتر استفاده کند و به مرحله حذفی برسد.اکنون زمان تغییر فرا رسیده است؛ زمان جوان‌گرایی، اعتماد به نسل جدید و ساختن تیمی که با انگیزه، فروتنی و عطش موفقیت وارد میدان شود، نه نسلی که بدون دستاوردی درخور، خود را بهترین نسل تاریخ فوتبال ایران بداند و در برابر مردم طلبکار باشد.

در کنار این تغییرات، نباید از تغییر کادر فنی نیز غافل شد.ادامه همکاری با سرمربی‌ای که طی حدود پانزده سال اخیر دستاورد شاخصی در فوتبال ایران نداشته، نمی‌تواند تضمینی برای آینده‌ای متفاوت باشد.