سید حسام مزارعی 

این روزها که در آتش بس به سر می بریم بهتر می توان جنبه های جنگ روانی تمام عیاری را که از هر دو سو در کنار جنگ موشکی شکل گرفت را نگاهی اجمالی داشته باشیم. 

در کنار انیمیشن لوگوهای ایران، پیامک های ارسالی به شهروندان اسرائیلی، هک های گروه حنظله و... ما با یک رویکرد نویی از سمت ایران روبرو بودیم که ماهیت جنگ رمضان را از تقابل آتش به تقابل معنا تغییر داد؛ رویکردی که در ابتدا مصرف داخلی آن پررنگ تر و در ادامه تبدیل به یک سکوی خبری متحرک بین المللی شد. 

🔸بدنه موشک ایرانی به عنوان یک سکوی خبری متحرک به گونه ای عمل کرد که در کنار قدرت تخریب فیزیکی، قدرت نفوذ کلام و "قلم" را نیز نشان می داد. 

دست پخت بچه های خلاق و مبتکر سید مجید در هوافضا، و مخابره یکی از زیباترین هنر ایرانیان، رسم الخط نستعلیق، گاهی تبدیل به یک بیلبورد تبلیغاتی می شد و گاهی یک بیانیه سیاسی؛ گاهی هم پاسخی آشکار به یاوه گویی های رئیس جمهور ایالات متحده و نخست وزیر صهیون که سرعت انتشار آن را با سرعت ۸ ماخ مخابره می کرد. وقتی از قربانیان ابستین گفته می شود، بهترین سلاح جنگ نرم در راستای ایجاد شک در روایت های رسمی آمریکا همین نوشته های روی بدنه موشک می شود. 

🔸موشک ها یادها را زنده می کردند؛ گاهی به یاد فرماندهان شهید جنگ رمضان و گاهی هم یاد شهدای عرصه دیپلماتیک؛ گاهی یاد شهیدان دخترکان میناب و گاهی هم  به یاد زینب سادات ۷۵ روزه و محدثه سادات ۸ ساله. 

🔸سال جدید که در زیر بمباران موشک ها تحویل شد و اوج سبعیت دشمن را در لحظه تحویل سال و در جزیره قهرمان خارک با اصابت موشک به شناور مسافری دیدیم، بچه های هوافضا پیام رسای حول حالنای خود را این گونه بر روی موشک به فارسی زبانان مخابره کردند:" مردم عزیز ایران... در سال ۱۴۰۵ در کنارتان و به یادتان هستیم". 

🔸موشک صورتی را که یادتان هست. در پاسخ به دختر ایران و به یاد آن کیف صورتی نوگلان دختر شهدای مدرسه میناب، که مردمی بودن نهادهای نظامی را به جهانیان مخابره کرد و به تقویت هویت و همبستگی ایرانیان صحه گذاشت. و یا مخابره این نوشته بر موشک:" به یاد توپاک، برای کشتن ایلومیناتی"، که بازتاب گسترده ای در شبکه های جهانی داشت، تا جایی که سفارت ایران در سوئیس در توجیه این اقدام نوشت: "موشک های ایرانی بیش از مدعیان سیاسی و جنبش های فمینیستی، از حقوق زنان دفاع کردند".

🔸نوشته ی "انتقام خون شهدای مظلوم حلبچه و سردشت" بر روی بدنه موشک، پیامی روشن برای جذب همدلی کشورهای همسایه و فراملی بود و طنزی به یادماندنی که از ذوق بدیهه پسند ایرانی بر می آمد:" من واقعا ناپیدا هستم". (اشاره به جنگنده F35 رادار گریز آمریکایی ها). 

🔸موشک نوشته ها، حامل پیام تشکر بودند. به ملت های یمن، پاکستان، اسپانیا و... بابت مواضع صریح شان

به هر حال، موضوع موشک نوشته ها، ابتکار جالب و خلاقیتی منحصر فرد بود که بچه های هوافضای ما توانستند پنجره ای را به روی تحول زبان جنگ در عصر رسانه بگشایند؛ جایی که مرز بین "پیام و پرتابه" و "قلم و موشک"، محو می شود.