به گزارش مهر، محمدحسین حریرچیان عضو وابسته فرهنگستان علوم پزشکی ایران گفت: بیماری پارکینسون یکی از بیماریهای نسبتا شایع مغز و اعصاب است که با بروز حدود ۱ تا ۲ نفر در هر ۱۰۰۰ نفر معمولاً در سنین بالای ۵۰ سالگی بروز پیدا می کند و علائم اصلی آن کندی و کاهش دامنه حرکات، سفتی عضلانی و لرزش است.

وی با عنوان این مطلب که پارکینسون در مردان نسبت به زنان مختصری شیوع بیشتری دارد، افزود: در حدود ۱۰ درصد موارد خصوصاً در زمینه مستعد ژنتیک می تواند در سنین پایین تر شروع شود.

حریرچیان تاکید کرد: در هر صورت با افزایش سن بروز بیماری پارکینسون به میزان قابل توجهی افزایش می یابد.

وی ادامه داد: سیر معمول بیماری پیشرونده است که اغلب به کندی انجام می شود به نحوی که بیماران معمولاً تا سال ها بعد از شروع بیماری می توانند فعالیت های روزمره زندگی را به خوبی انجام دهند. شاید علامت اصلی که برای بیمار نگران کننده است لرزش در اندام های فوقانی است. این لرزش معمولاً ابتدا در یک اندام شروع می شود و به تدریج هر دو اندام درگیر می گردند.

عضو هیئت علمی دانشگاه علوم‌پزشکی تهران تاکید کرد: لازم به توجه است که لرزش دارای انواع و علل متعددی است و صرفاً با این علامت تشخیص بیماری پارکینسون قطعی نمی گردد. لرزش بسیار شایع تری که حتی در سنین جوانی نیز شروع می شود وجود دارد که هیچ گونه ارتباطی با بیماری پارکینسون ندارد. کندی نیز از علائم مهم دیگری است که سبب بروز اختلال در راه رفتن بیماری می شود و یکی از علل ناتوانی این بیماران را ایجاد می کند.

وی افزود: گاهی علائم دیگری در بیماری پارکینسون در مراحل کاملاً اولیه بروز پیدا می کند و بعد از سال ها علائم معمول بیماری پارکینسون در بیمار آشکار می گردد. ازجمله این علائم کاهش حس بویائی و همچنین بعضی حرکات غیر ارادی و غیرعادی در اندام‌ها در زمان خواب است. هرچند بروز این علائم لزوماً پیشگوئی کننده بیماری پارکینسون در سال‌های بعد نیست ولی می تواند به عنوان یک علامت هشدار دهنده در مد نظر باشد.

این متخصص مغز و اعصاب ادامه داد : علت بروز بیماری استحاله و ازبین رفتن بعضی سلول‌ها در قسمت‌های فوقانی ساقه مغزی است که منجر به کاهش واسطه شیمیایی دوپامین در آن ناحیه از مغز می شود و این کمبود در مدارهای عصبی این ناحیه منجر به علائم بیماری می گردد. علت کاهش این سلول‌ها در مغز مشخص نیست ولی احتمال دخالت عوامل مختلفی از جمله بعضی آلودگی های محیط زیست در بروز آن وجود دارد.

حریرچیان در خصوص درمان بیماری پارکینسون، گفت: درمان اصلی در این بیماری دارویی به نام لوودوپا است که با ترکیب های مختلف در دسترس است و سبب بهبود قابل توجه علائم بیماری می گردد به نحوی که بیماران با مصرف دارو می توانند زندگی با کیفیت مناسبی داشته باشند. این دارو مانند تمامی داروهای دیگر عوارضی را نیز به دنبال دارد و لذا لازم است دارو تحت نظر پزشک و با دوز و ترتیب مناسب مصرف شود تا حداکثر فایده و حداقل عوارض را داشته باشد.

این متخصص مغز و اعصاب ادامه داد: در سال های اخیر روش های درمانی جدیدتری برای این بیماری شناخته شده است که برای بیماران خاص مورد استفاده قرار می گیرد. یکی از اصلی ترین این روش ها که در کشور ما نیز در دسترس است، تعبیه الکترودهایی در عمق مغز است که با تحریک آن نواحی می تواند سبب بهبودی قابل توجه علائم بیماری گردد. البته این روش درمان برای بیماران خاص با شرایط ویژه قابل استفاده است و در اغلب بیماران همان درمان دارو تا سال‌ها می تواند موثر واقع شود.

وی در پایان گفت: شعار روز جهانی پارکینسون امسال «ایجاد راهی برای رسیدن بیماران به زندگی با کیفیت بهتر» است و بر این اساس تحقیقاتی برای روش های درمانی بهتری درحال انجام است که در آینده امید می رود که کاربرد بالینی پیدا کند.