احمد خواجه حسنی

«رابرت پیپ»، استاد علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو و کارشناس برجسته ی مسائل امنیتی و راهبردی، پیرامون جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم غاصب صهیونی علیه ایران اسلامی به تازگی اظهاراتی را مطرح کرده‌ و در باب مؤلفه های قدرت ایران اسلامی اذعان داشتند؛ «ایران پس از جنگ قدرتمندتر شده است»...
این اقرار به قدرتمندی ایران نه یک نظریه صرف سیاسی، بلکه ذهنیتی در حال فراگیر شدن و اعترافی عملی به پیامدهای مثبت ایستادگی ملّت بردبار و مقاوم ایران زمین در مدیریت کارآمد این گذرگاه حیاتی است، اهمیّت این مقاومت انقلابی البته تنها منحصر به این یک مورد نیست، بلکه در شکستن یک تصوّر باطل تجلی پیدا می کند؛ تصوری که می‌کوشید به همه القاء کند که ایران اسلامی در موضع ضعف همه جانبه قرار دارد و اکنون می توان نسخه انقلاب اسلامی را به راحتی و ظرف مدت کوتاهی پیچید!
ز هی خیال باطل
این سخن از قدرتمندی، با عنایت به شاخصه های مترتب بر آئین قدرت،گویای واقعیت امروز میدان ها و خیابان های ایران ماست. جایی که اراده و آمادگی ملّت ایران، معادلات را بازنویسی کرده و بر سال ها برنامه‌ریزی و استراتژی دشمن خط بطلان کشیده تا در بزنگاهِ واقع ثابت نماید که مردم ایران در سخت ترین دوران پس از انقلاب اسلامی و در چله ی دوم انقلاب، هم چنان بر حق استقلال و تعیین سرنوشت خود ثابت قدم مانده و اجازه دست اندازی دشمنان سفاک و بیگانگان بد طینت شهوت ران را به این آب و خاک نخواهند داد.
نگارنده، این اظهارات صریح متفکر آمریکایی را ذیل مفهوم قدرت در اندیشه ی سیاسی هانا آرنت معنا می کند مشخصاً آن جا که آرنت می نویسند؛ «قدرت واقعی از آن مردم است».
این قدرتمندی را که رابرت پیپ، زبان به بیان آن گشوده در واقع به واسطه ی قدرت بسیج مردمی و مقاومت اسطوره ای ملّت غیور ایران نمود عینی و جهانی یافته، نگارنده دیروز در لابلای بغض و اشک و حسی شبیه عذاب وجدان یا بدهکاری و شرمساری نسبت به عظمت مردم ایران، از اندیشه مقاومت به عنوان قوی ترین سامانه دفاعی قلم راندم.
این ایستادگی، استقامت و مقاومت، علیرغم هزینه های کلان و بعضاً غیر قابل جبرانی که به همراه دارد بالطبع پیامدهای مثبت و راهبردی و سرنوشت سازی نیز در حوزه های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، نظامی و امنیتی به دنبال خواهد داشت.
در این یادداشت به ذکر مختصر نکاتی از پیامدهای مثبت سیاسی «مکتب مقاومت» خواهم پرداخت و سعی خواهم کرد سایر پیامدهای مثبت در دیگر حوزه ها را نیز به شرط حیات در روزهای آتی به رشته تحریر درآورم.
نخستین پیامد مثبت سیاسی این مجاهدت‌های رمضانی و ایستادگی همگانی، شکست زود هنگام و مفتضحانه ی تحمیل کننده های جنگ ناحقی است که بر خلاف محاسبات دشمن، اکنون دامنه دار شده و از توان مدیریتی نیروهای متخاصم خارج گردیده و در میان بهت و حیرت بسیاری از تحلیل گران و مفسران علوم سیاسی و نظامی، به تنهایی استراتژیک آمریکای جنایتکار در بازگشایی تنگه راهبردی هرمز و درماندگی و بن بست سیاسی این دولت متخاصم منجر گردیده است.
نیروی دریایی سپاه ما امروزه روز با توکل به حول و قوه الهی و با اتکاء به مشت های گرده کرده و حمایت های مدبرانه ی مردم حاضر در میدان، عملاً یک گیت عبور و مرور بین جزیره لارک و هرمز ایجاد کرده اند و با اقتدار نگاه ناظران بین المللی را تمام و کمال متوجه اراده ی معطوف به قدرت ایران اسلامی نموده اند.
پیامد مثبت دیگری که با عزتمندی و ایستادگی مردم در صحنه حادث شده، تنزل شاخص اعتماد بین المللی به دولت غیر قابل اعتماد، دروغ گو و بی خردِ آمریکای تحت امر نتانیاهو است چنان چه واشنگتن پست از روس‌ها نقل می کند؛ «حمله به ایران نشان داد که آمریکا طرف قابل اعتمادی برای مذاکره درباره جنگ اوکراین نیست و کرملین مذاکرات موضوعی را لغو کرده است.»
توئیت بدر السعیدی وزیر امور خارجه عمان نیز در نوع خود می تواند گواهی بر گسست مفرط پیوندهای کاذب ژئوپلیتیک شیخ نشینان با ایالات متحده آمریکا و رهیافت به حقیقت دیر هنگام بی اعتمادی کشورهای حوزه خلیج فارس نسبت به اتخاذ سیاست‌های ایالات متحده در قبال آنها باشد، چنان که می نویسند؛ «کشورهای خلیج فارس احساس می‌کنند که همکاری امنیتی با واشنگتن به منبع ضعفی تبدیل شده است که امنیت و رفاه آنها را نه تنها تأمین نمی کند که حتی تهدید می‌کند.»
 پیامدهای مثبت سیاسی البته در سطوح مختلفی رخنه نموده و علاوه بر اثرگذاری بر نظام تصمیم گیری دولت اسپانیا، در عمق راهبردی دولت آمریکا نیز عناصری را به بیداری انقلابی رهنمون ساخته! چنان که «جو کنت»، مدیر مرکز ملّی مبارزه با تروریسم در دولت آمریکا ضمن اعلام استعفاء از سمت خود، نوشته: «من نمی‌توانم با وجدان راحت از جنگ در ایران حمایت کنم. ایران، هیچ تهدیدی برای ملت ما ایجاد نکرده و روشن است که ما این جنگ را به علت فشار اسرائیل و لابی آمریکایی آن آغاز کردیم.»

(نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَ فَتْحٌ قَرِیبٌ)