اتحادخبر:رفتارهای خارج از چارچوب برخی بازیکنان باتجربه از اخراج‌های مستقیم تا تنش‌آفرینی در بازی‌های باشگاهی و ملی، نشان می‌دهد ارکان انضباطی و مدیریتی فوتبال در برابر اسم ها قاطعیت لازم را ندارند.

به گزارش مهر، فوتبال ایران سال ها درگیر بازیکن سالاری بوده است تا بارها مورد نقد تند و تیز دلسوزان این رشته قرار بگیرد اما این موضوع هر روز پررنگ تر از گذشته می شود تا دیگر موضوع نگران کننده ای برای آبروی اجتماعی و فرهنگی ایران در مستطیل سبز باشد.

بازیکنان باتجربه‌ای که قرار بود ستون‌های فنی و اخلاقی تیم‌هایشان باشند، حالا با اعتراض‌های مکرر، رفتارهای خارج از چارچوب و اخراج‌های غیرضروری، تعادل رقابت را بر هم می‌زنند و عملاً به فضای ملتهب فوتبال باشگاهی دامن می‌زنند.

فوتبال ایران همین حالا هم از نظر کیفیت فنی، زیر فشار مشکلات مدیریتی و زیرساختی است. در چنین شرایطی، وقتی بازیکنی با سابقه ملی و باشگاهی، به‌جای مدیریت هیجان و انتقال تجربه به نسل جوان، با کوچک‌ترین تنش از کوره در می‌رود و تیمش را با اخراج‌های مستقیم غیر فنی تنها می‌گذارد، نه‌تنها به باشگاهش ضربه می‌زند بلکه اعتبار فوتبال ایران در رقابت‌های آسیایی را هم زیر سؤال می‌برد. تیم‌هایی که در لیگ قهرمانان آسیا۲ یا لیگ نخبگان شرکت می‌کنند، بیش از هر زمان دیگری به تمرکز و انضباط نیاز دارند.

در این میان، نقش ارکان انضباطی و مدیریتی باشگاه‌ها و فدراسیون فوتبال غیرقابل انکار است. وقتی در همان ابتدا با پدیده «کشاله ران» برخورد قاطع و شفاف صورت نمی‌گیرد، پیام روشنی به سایر بازیکنان مخابره می‌شود: «می‌توانی هر رفتاری داشته باشی و هزینه‌ای ندهی.»!

ماجرای برخوردهای انضباطی با شجاع خلیل‌زاده و تداوم رفتارهای پرحاشیه او، این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا واقعاً بازدارندگی لازم وجود دارد؟ او در دیدار مقابل ملوان بندرانزلی بار دیگر نشان داد در لحظات عصبانیت، کنترل هیجان برایش چالش‌برانگیز است. ضعفی که پیش‌تر در بازی حساس تیم ملی ایران مقابل تیم ملی فوتبال قطر در نیمه‌نهایی جام ملت‌های ۲۰۲۳ آسیا نیز محل بحث بود. وقتی یک بازیکن باتجربه تمرکز تیمش را به‌هم می‌زند، این فقط یک خطای فردی نیست؛ یک آسیب جمعی است.

حواشی کری‌خوانی‌ها و تنش‌های درون‌زمینی میان هم‌تیمی‌های ملی‌پوش، از جمله میان او و محمدحسین کنعانی‌زادگان در بازی‌های باشگاهی مقابل پرسپولیس، نیز نشان می‌دهد که مرز حرفه‌ای‌گری و احساسات هواداری گاهی نادیده گرفته می‌شود. بازیکنی که پیراهن تیم ملی را بر تن می‌کند، باید فراتر از رقابت‌های باشگاهی فکر کند؛ نه اینکه اختلاف‌های باشگاهی را به اردوهای ملی ببرد.

همین بازیکنان قرار است ستون‌های تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ باشند. آیا با این سطح از انضباط فردی و رفتاری، می‌توان در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال دنیا موفق بود؟

نقش کادرفنی تیم ملی نیز در این میان مهم است. امیر قلعه‌نویی به‌عنوان سرمربی تیم ملی، اگر صرفاً به ملاحظه جایگاه فنی بازیکنان تأثیرگذار بسنده کند و استاندارد دوگانه‌ای در قبال نظم و رفتار اعمال شود، پیام خطرناکی به کل مجموعه منتقل خواهد شد. هیچ تیم ملی موفقی بدون انضباط جمعی به جایی نرسیده است.

شاید وقت آن رسیده که باشگاه‌ها به‌جای واکنش‌های مقطعی، برنامه‌های جدی فرهنگی و روان‌شناسی ورزشی را در دستور کار قرار دهند. آموزش مدیریت خشم، کار تیمی و مسئولیت‌پذیری باید به‌اندازه تمرینات بدنی اهمیت داشته باشد. در کنار آن، کمیته‌های انضباطی نیز باید مستقل، شفاف و بدون ملاحظه نام‌ها تصمیم بگیرند.

فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری به بازگشت اقتدار مدیریتی نیاز دارد. اقتداری که نشان دهد هیچ نامی بزرگ‌تر از قانون نیست. اگر امروز با بی‌خیالی از کنار رفتارهای خارج از چارچوب عبور کنیم، فردا در میادین آسیایی و جهانی، هزینه‌اش را با حذف‌های زودهنگام و از دست رفتن اعتبار ملی خواهیم پرداخت.