اتحادخبر:مدیرعامل باشگاه پرسپولیس که قول داده بود شفافیت را در بخش‌های مختلف حکمفرما کند نه تنها در مورد چند بازیکن به وعده‌اش عمل نکرد بلکه با جذب بازیکنان گرانقیمت خارجی بر ابهامات اضافه کرد.

به گزارش مهر، پیمان حدادی از روز نخست حضورش به عنوان مدیرعامل باشگاه پرسپولیس، شفافیت مالی را یکی از کلیدواژه‌های اصلی‌اش قرار داد که روی کاغذ امیدوارکننده بود اما حالا این پرسش جدی مطرح است که اگر شفافیت در دستور کار است، چرا هنوز کسی نمی‌داند پرسپولیس دقیقاً روی چه زمینی ایستاده و تا چه اندازه زیر بار هزینه‌ها خم شده است؟

جدایی‌هایی که فقط فنی نبودند

جدایی فرشاد احمدزاده، سرژ اوریه و مجتبی فخریان در ظاهر تصمیماتی فنی تلقی شد، اما مگر می‌شود در فوتبال حرفه‌ای، چنین خروج‌هایی را بدون تبعات اقتصادی دید؟ قراردادهایی که بسته شدند، دستمزدهایی که پرداخت شدند و حالا فسخ یا جدایی‌هایی که به زیان ختم شده‌اند؛ همه این‌ها در کدام سطح تراز مالی باشگاه نشسته‌اند؟

آیا بخش اقتصادی پرسپولیس گزارشی از میزان زیان انباشته ناشی از این جدایی‌ها دارد یا قرار است همه چیز پشت درهای بسته و با برچسب «تصمیم کادر فنی» دفن شود؟

طبق گفته حدادی فرشاد احمدزاده بدون کوچکترین نکته مالی و با رضایت طرفین از جمع سرخ ها جدا شد اما اوریه مبلغ کامل قرارداد فصل جاری خود بالغ بر ۶۰۰ هزار دلار را می خواهد که عددی سنگین برای این تیم محسوب می شود. ضمن اینکه پرسپولیس برای فخریان نیز کم پول خرج نکرد اما این بازیکن که در دوران سرمربیگری وحید هاشمیان به عنوان یک پدیده جذب شد با کمترین بازدهی جدا شد تا میلیاردها تومان نیز با او از بین برود.

سوالاتی که با دلارها آمدند

درست در همین شرایط، پرسپولیس سراغ بازیکنان خارجی رفت. دنیل گرا و ایگور سرگیف با هزینه‌ای نزدیک به ۲ میلیون و ۳۰۰ هزار دلارکه برای باشگاهی با سابقه پرونده‌های بین‌المللی، عدد کوچکی نیست. اینجاست که ذهن هوادار ناخواسته مکث می‌کند که این پول دقیقاً از کجا آمده و چگونه پرداخت می‌شود و چه تضمینی وجود دارد که چند ماه دیگر دوباره نام پرسپولیس پای میزهای فیفا شنیده نشود. آیا بخش حقوقی باشگاه به همان اندازه که برای جذب بازیکن فعال است، برای پیشگیری از بحران هم برنامه دارد؟

میراثی که هنوز سایه انداخته

دوران مدیریت رضا درویش برای پرسپولیس از نظر مالی یکی از مبهم‌ترین مقاطع باشگاه بود. پولی که قرار بود پشتوانه خصوصی‌سازی باشد، صرف بدهی‌های گذشته شد و امروز، باشگاه عملاً چیزی برای روز مبادا کنار نگذاشته است.

با این حال سؤال اینجاست چگونه باشگاهی که منابعش تهی شده، همچنان می‌تواند بازیکن بگیرد، قرارداد ببندد و هزینه کند؟ آیا این روند بر اساس یک نقشه اقتصادی مشخص جلو می‌رود یا صرفاً تصمیم‌هایی مقطعی هستند که بارشان به آینده منتقل می‌شود و باز هم کسی نیست پاسخگوی بدهی های کلان شود.

هوادار نتیجه با شفافیت کافی می‌خواهد

هوادار پرسپولیس بی‌تردید همچون سایر تیم های پرطرفدار ایران و آسیا و حتی دنیا تیم قدرتمند می‌خواهد اما حق دارد بداند باشگاه محبوبش از نظر مالی در چه وضعیتی قرار دارد. وقتی هزینه‌ها بالا می‌رود و پاسخ روشنی داده نمی‌شود، طبیعی است که این پرسش شکل بگیرد که اتاق فکری که چنین تصمیم‌هایی را می‌گیرد، چه ترکیبی دارد و چه کسانی مسئول آن هستند.

کمیته‌ای که دیده نمی‌شود

ابهام زمانی بیشتر می‌شود که باشگاه هنوز درباره اعضای کمیته فنی شفاف‌سازی نکرده است. جز نام محسن خلیلی به عنوان معاون ورزشی باشگاه و دو عضو هیئت‌مدیره، اطلاعات دیگری در دسترس نیست. در چنین فضایی، این سؤال در دل متن‌ها و ذهن‌ها می‌چرخد که چه کسانی معیارهای فنی اوسمار را تفسیر کرده‌اند، چه کسانی برای جذب بازیکن چراغ سبز داده‌اند و تصمیم نهایی دقیقاً روی میز چه افرادی امضا شده است؟

نه تنها پرسپولیس بلکه موجودیت مدیریت فوتبال ایران، امروز فقط به برد و جام نیاز ندارد بلکه به صداقت با هوادار فوتبال نیاز دارد. تا زمانی که عددها حرف نزنند و مدیران درباره مسیر مالی باشگاه توضیح ندهند، حتی موفقیت در لیگ هم نمی‌تواند این ابهام را پاک کند.