امید توانا

باور کنید دیگر صبر و قراری نمانده است. ما ملتفتیم، ما شعور داریم. وقتی خبر استفاده‌ی نمایندگان مجلس از «سیم‌کارت سفید» و اینترنت پرسرعت و بدون فیلتر درز پیدا می‌کند، واقعاً آدم نمی‌داند باید بخندد یا از شدت خشم و سرخوردگی به گریه بیفتد؟ این تناقض، سوهان روح مردم است.

ما، شهروندان عادی، در بوشهر، تهران، و هر گوشه از این کشور، برای یافتن یک فیلترشکن که شاید دو دقیقه کار کند، جان‌مان به لب می‌رسد. کسب‌وکار ما لنگ یک ارتباط ساده با دنیای آزاد است. دانشجوی ما برای دسترسی به یک مقاله‌ی علمی یا منبع آموزشی، باید صد جور مشقت و محدودیت را تحمل کند. اما در کمال ناباوری، کسانی که خودشان بانی و حامی اصلی این فیلترینگ گسترده هستند، برای خودشان دروازه‌های VIP به دنیای آزاد اطلاعات را باز کرده‌اند؟

این دیگر اسمش «تسهیل امور» یا «ضرورت کاری» نیست. لطفاً این توجیهات سست را حتی به خودتان هم نگویید! این عمل، مصداق بارز تبعیض، رانت‌خواری آشکار و دهن‌کجی علنی به میلیون‌ها شهروند ایرانی است که زندگی‌شان تحت تأثیر مستقیم همین محدودیت‌ها قرار گرفته است.

اگر واقعاً فیلترینگ اینقدر خوب، لازم و حیاتی برای امنیت و فرهنگ جامعه است، چرا خودتان را از این «نعمت» محروم می‌کنید؟
آیا جان، کار، تحصیل و آینده‌ی ما ایرانی‌ها، ارزشش کمتر از آن است که برایتان یک استثنا قائل شوند؟ آیا خون شما رنگین‌تر است؟

این قانون نیست، بلکه یک استاندارد دوگانه و ناعادلانه است که مجلس برای خودش وضع کرده است. انگار قانون همچون یک تور ماهیگیری است که فقط ماهی‌های کوچک و کم‌اهمیت را به دام می‌اندازد، در حالی که ماهی‌های درشت و بانفوذ به‌راحتی از آن عبور می‌کنند.

حرف آخر روشن و صریح است: این سیم‌کارت سفید باید برای همه‌ی ایرانی‌ها صادر شود، یا برای هیچ‌کس. مجلس باید این درِ پشتی تبعیض‌آمیز را فوراً تخته کند. اگر دسترسی آزاد به اینترنت برای شما یک ضرورت کاری است، برای ما نان شب، آینده‌ی شغلی، و راه ارتباط با جهان است. این بی‌عدالتی باید پایان یابد.