احمد خواجه حسنی

سید محمد خاتمی، رئیس‌جمهور پیشین، در دیدار با جمعی از فعالان سیاسی و اجتماعی یزد گفتند: «نکند اشتباه کنیم و بگوییم مردم ما را تأیید کردند؛ مردم ایران را تأیید کردند و این ما هستیم که باید به‌ سوی ایران حرکت کنیم.»

ناظر بر این گزاره، شوربختانه برخی از کارگزاران نظام از وقوع این همبستگی برآمده از تهاجم نظامی ۱۲ روزه دچار برداشت اشتباه شدند یا رغبتی به برداشت واقع بینانه از آن پدیده نداشتند! در حالی که این همبستگی عملاً یک کنش جمعی مدنیِ میهن پرستانه بوده نه یک همبستگی و انسجام سیاسی به معنای سازگاری، تأیید و پذیرش وضعیت موجود!!!
بنابراین بدیهی است چنین پدیده هایی را مصادره به مطلوب کردن و بی گدار و بی منطق به آب مهندسی اجتماع و مدیریت جامعه زدن و هم چنان در ایجاد برخی محدودیت ها پا فشاری کردن، دور تسلسلِ باطلی است که در صورت عدم توجّه به تحوّلات گوناگون پیرامونی، پیامدهای بسیار ناگواری از خاکستر همین بی تفاوتی های جامعه ای که احساس بی قدرتی یا مهجوری سیاسی می کند ظهور خواهد کرد به این دلیل ساده و همه فهم که، ذات زندگی حقیقی در مسیر تکثر گرایی، احترام به حقوق شهروندی و رعایت آزادی های مبتنی بر خرد سیاسی، شناختِ در پرتو علم و منطق و مصلحت اندیشی است مع الأسف امّا ذات زندگی ذیل نظام های ایدئولوژیک در مسیر هم رنگی، هم سانی، هم نوایی و اعمال محدودیت هاست...
 
یقیناً این خاموشی اکثریت و سازگاریِ منفعلانه ی مردم در قالب رخ داد پدیده ی بی تفاوتی اجتماعی، مطلقاً نشانه ی پذیرش وضع موجود نیست بلکه با تأسی از تفکرات جامعه شناختی، این انفعالِ جامعه ی معترض را می بایست حاکی از فرسودگی اجتماعی و به نوعی قهر عمیق جامعه قلم داد کرد هم چنان که غاده السّمّان (روزنامه نگار و شاعر سوری) می نویسند؛ «فصل‌ های آخر درد بی‌تفاوتی است...»

پدیده ی بی تفاوتی اجتماعی، امروزه روز در راستای تاب آوری و دوام و بقای نظام سیاسی، خطری به مراتب بزرگ تر از تهدیدات متعدد خارجی است چرا که تلاقی و تکثر روزمره ی تهدیدات خارجی و بحران های داخلی به قهر عمیق جامعه دامن زده، می تواند دست آویز تشدید روند فشارهای خارجی شود پس، استمرار و تداوم این رویه ی جامعه گریز و نامطلوب، برابر با افزایش فشارهای خارجی و متعاقباً گسترش حوزه ی بحران های داخلی خواهد شد هم چنان که دشمنان در تهاجم نظامی ۱۲ روزه نشان دادند بر روی این موضوع (قهر عمیق جامعه ی معترض )حساب ویژه‌ای باز کرده اند.

بی گفت و گوست هر اندازه که سیاست گذاری ها منتج به رضایت جمعی نیل به ترغیب و ترویج مشارکت عمومی گردد به همان میزان قدرت چانه زنی های نظام سیاسی در مواجهه با مسائل پیرامونی چه از منظر تهدیدات خارجی و هم از لحاظ چالش های داخلی بیش تر خواهد شد...

دیگر حرف چندانی ندارم که بتواند رویکردهای جامعه گریز و ایران ستیز را تغییر دهد...

به اعتبار سخن «یانیس ریتسوس» (شاعر چپ گرای یونانی)، حتی لاک‌پشت‌ ها هم هنگامی‌ که بدانند به کجا می‌روند، زودتر از خرگوش‌ها به مقصد می‌رسند!.