کامران رفعت جو

امسال؛ یعنی در تابستان ۱۴۰۴ در بیشتر نقاط ایران، گرما همه را نقره داغ کرد؛ اما در جنوب، تابستانِ امسال تابستانی دیگر بود.  آفتابش دو اسبه می تازید و گویا به زمین نزدیک تر شده بود و با نخوتِ تمام از تمامِ جهات خود را به زمین می تاباند. از نیمه های خرداد پیش دستی کرده و در تیرماه حرفش را بر کرسی نشانده و تاکنون که شهریور است؛ هنوز رنگ و بوی نیمه های مرداد را با خود دارد. گویا گرمای امسال،  زنگ تفریحی ندارد و مجال نفسی به نسیمی که روح نواز باشد، نمی دهد. حتی شب ها هم سیه پوش و داغدار آفتاب عالم سوز بودند. گاهی در آخرین پاسِ برخی شب ها نیز،  اگر نسیمی به دور از چشمِ ستیغِ آفتاب، روانه ی روح  ِداغدیده ای می شد،  بی درنگ با آتشین بادی که از نفسِ گرمِ تابستانی شعله کشیده بود، در نطفه خفه می شد. حتی گلهای فصلی هم در سایه سار درختان قد کشیده،  توان ادامه دادن را نداشتند و به زورِ آبِ روزانه هم کامشان ترگونه نمی گشت.

به قول قدیمی ها تا تِک هوا نشکند و به زبان امروزی باید چله ی تابستان بگذرد تا هوا از پُل گرمای تابستانی عبور کند و کم کم هوا روی دیگری از خود نشان دهد؛ ولی گویا  تابستانِ امسال، قصدِ کنار کشیدن را ندارد. جدای از این، غمِ فراقِ ناگهانی برق، داغی بوده که هر خانواری، در سوگ آن چه روزهایی را به شب و چه شب هایی را تا صبح، به چشم انتظاری سپری کرده اند.  
 در دنیای امروزی یا مدرن،  تکنولوژی هم  کار خودش را کرده و فصل ها سالهاست که نشانه های خود را گم کرده اند. دیگر طروات بهاری تا بیستمِ فروردین دوام نمی آورد. اردیبهشت، هم کم کم، دارد، به زیر تنورِ  تابستان می رود. بوی پاییز هم خیلی دیرتر از همیشه به مشام می رسد و گویا دستی که بر آتش تابستانی داشته در آغوش زمستان کرده و زمستان هم با داشتن  این همنشین دلگرم، دیگر از ترسِ سرما به خود نمی لرزد. در آخِر، شهریورماه تمام قد، ایستاده تا حرفِ تابستان، دوتا نشود؛ چراکه می داند، در ذات تابستانی، بویی از مهر به مشام نمی رسد.