رویا نیکنام

در دنیای امروز، علاوه بر ضریب هوشی (IQ) و ضریب هوش هیجانی (EQ)، مفهومی جدید به نام ضریب شرافت یا Decency Quotient (DQ) مطرح شده است. این مفهوم به میزان صداقت، انصاف، احترام و مسئولیت‌پذیری فرد در تعاملات اجتماعی و حرفه‌ای اشاره دارد.
■ *ضریب شرافت چیست و چرا اهمیت دارد؟*
ضریب شرافت به توانایی فرد در رفتار محترمانه، منصفانه و اخلاقی در جامعه اشاره دارد. این مفهوم توسط راجیو سیریواستاوا (Rajeev Dubey) و برخی از اندیشمندان مدیریت و منابع انسانی مطرح شده است و امروزه در محیط‌های کاری و اجتماعی به عنوان یک معیار کلیدی برای سنجش شخصیت افراد شناخته می‌شود.
■ *مولفه‌های اصلی ضریب شرافت (DQ) ونقش آن در انعکاس خبر*
• احترام به دیگران،
رفتار مودبانه و رعایت حقوق دیگران بر اساس قانون  و نه بر اساس باندبازی و شیادی
• "صداقت، شفافیت و راستگویی"،
"پرهیز از دروغ و فریبکاری و شارلاتانیسم "
• مسئولیت‌پذیری اجتماعی،
توجه به رفاه و منافع عمومی
• همدلی و درک احساسات دیگران،
توجه به نیازهای عاطفی افراد
• عدالت و انصاف،
برخورد منصفانه با دیگران در تمامی شرایط
* افزایش اعتماد و همکاری با
افرادی که ضریب شرافت بالایی دارند.
 *حضور پررنگ ومسئولانه درانعکاس اخبار.
*راوی حقیقت ،صدای مردم وهمراهان همیشگی در آگاهی بخشی وارتقای سلامت جامعه.
*راوی درد بی آنکه از آن نان بسازد..
*رفتارهای شرافتمندانه و افزایش حس رضایت.
• تمرین گوش دادن فعال و احترام به نظرات دیگران
• "رعایت صداقت و شفافیت در گفتار و رفتار"
• مهربانی و همدلی با منتقدین ومخالفین
• "پذیرش اشتباهات و تلاش برای تصحیح رفتارهای نادرست"
*هری گوردن فرانکفورت فیلسوف معاصر آمریکایی در کتاب *درباب حرف مفت*
 بخشی را  به عوامل افزایش حرف‌مفت در روزگار ما اختصاص داده  و برای این امر سه دلیل برمی‌شمرد.
"نخست اوضاع و احوالی است که در آن افراد به سمتی سوق داده می‌شوند که در باب اموری سخن بگویند که آگاهی چندانی از آن ندارند. هرقدر شناخت افراد از واقعیّت‌هایی که درباره‌اش سخن می‌گویند کمتر باشد، حرفشان مفت‌تر است؛ پس رابطهٔ مستقیمی بین ناآگاهی و جهل نسبت به موضوعات و حرف‌مفت‌زدن وجود دارد و ما باید بکوشیم دربارهٔ اموری که آگاهی نداریم حرف نزنیم، زیرا حرفمان مفت است.
دومین عاملی که سبب شده است تا ما در این روزگار از هر سو این‌گونه آماج حرف مفت قرار بگیریم و چه‌بسا خود نیز دستی در تولیدش داشته باشیم این اعتقاد رایج است که مسئولیّت شهروند در یک نظام مردم‌سالار این است که دربارهٔ هر چیزی که به ادارهٔ امور کشورش ربط دارد عقیده‌ای داشته باشد و آن عقیده را بیان کند، همین خصلت نظام دموکراسی است که حق اظهارنظر را به همهٔ مردم می‌دهد و طبیعی است که در این شرایط حرف‌مفت هم زیاد زده می‌شود، چون تودهٔ مردم آگاهی درستی از واقعیّت امور ندارند.
سومین عامل را که در نسبت با دو عامل قبلی عمیق‌تر است، باید در پاره‌ای آموزه‌های فلسفی پساتجدّدگرایانه جُست.
در اشکال متنوّع شکاکیّتی که امکان هرگونه دسترسی قابل اعتماد به واقعیّت عینی را انکار می‌کند و بنابراین امکان شناخت حقیقی چیزها را مردود می‌شمارد، این آموزه‌های «ستیزنده با واقع‌گرایی» تیشه می‌زنند به ریشهٔ اطمینان به ارزش تلاش‌های بی‌غرضانه در جهت تعیین این‌که چه چیزی صادق است و چه چیزی کاذب. یک واکنش به این کم‌شدن اطمینان، عقب نشستن از انضباط مستلزم تعهّد به آرمان درستی و پناه بردن به انضباطی کم‌و‌بیش متفاوت با آن بوده است، انضباطی که مستلزم پی‌گیری آرمان جایگزین صداقت است. در این سیاق، افراد صادق بودن  نسبت به سیاق،  به خود را در بیرون ریختن هرچه در ذهن و ضمیرشان می‌آید می‌بینند و روشن است که محصول این وضع چیزی جز افزودن بر حجم حرف‌های مفت نخواهد بود
 بنابراین ضریب شرافت (DQ) نقش مهمی در موفقیت فردی، اجتماعی و حرفه‌ای  یک خبرنگار دارد. در دنیای مدرن، تنها داشتن مهارت‌های فنی نیست؛
بلکه "شخصیت اخلاقی و رفتار شرافتمندانه" عامل کلیدی در شکل‌گیری یک جامعه و حرفه‌ سالم است.