اکبر صابری

بعد از جنگ تحمیلی هشت ساله و تجاوز دشمن بعثی به خاک ایران عزیزتر از جان، بار دیگر و در۲۳ خرداد ۱۴۰۴، رژیم متجاوز و کودک کش صهیونی به میهن عزیزمان تجاوز کرد. در ساعات اولیه با غافلگیری و هک سامانه های پدافندی ایران برای ساعاتی آسمان ایران را در اختیار گرفت و طی چند ساعت 20 فرمانده ارشد نظامی از جمله سردار سرلشکر محمد باقری (رئیس ستاد کل نیروهای مسلح)، سردار حسین سلامی (فرمانده کل سپاه)، سردار غلامعلی رشید (فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا)، سردار امیرعلی حاجی‌زاده (فرمانده هوافضای سپاه) و قریب 10 دانشمند هسته ای را هدف قرار داد و به شهادت رساند. 

تفاوت ایران 

شاید در هر کشوری بود با شهادت این تعداد از فرماندهان عالی رتبه، ساختار دفاعی نیروهای مسلح از هم می پاشید و کشور در معرض سقوط قرار می گرفت.  

دشمن صهیونی ایران را با غزه و لبنان و سوریه اشتباه گرفته بود. در این جنگ تفاوت اقتدار ایران با سایر کشورهای منطقه به وضوح عیان گردید و دشمنان متوجه شدند ایران بیدی نیست که با این بادها بلرزد...  

سامانه های پدافندی و رهگیری ایران که هک شده بود کمتر از چند ساعت و به طور عجیب و غیر قابل باوری به روز رسانی و کمتر از 8 ساعت به فعالیت پدافندی و رهگیری خود برگشته و ابتکار عمل را در دست گرفتند و کمتر از چند ساعت بعد به شکار جنگنده ها و پهبادها و ریزپرنده های دشمن پرداختند. آمریکا و اسرائیل بازیابی و رفع اختلال سیستم پدافند ایران را زیر سه چهار روز پیش بینی نمی کردند و لذا در مقابل بروزرسانی و فعال شدن سامانه های راداری و پدافندی ایران منفعل شدند.  

اینکه در این حوزه ایران چگونه به توان دفاعی خود برگشت و دشمن را منفعل و مبهوت کرد در حوزه تخصص کارشناسان این حوزه است و حتما در وقت مقتضی به مردم توضیخ داده خواهد شد.

نقش رهبری

از ارکان پیروزی ایران در جنگ 12 روزه بدون تردید اقتدار و تدبیر رهبری معظم انقلاب بعنوان فرمانده کل قوا بود. در شرایط بحرانی و بسیار پرخطر حمله دشمن، رهبر انقلاب و فرماندهی کل قوا روبروی دوربین قرار گرفت و با صلابت هم جواب دشمن را داد و هم به ملت تحت زعامت خود روحیه مقاومت و جنگندگی تزریق کرد.

در چنین شرایطی نقش رهبران شجاع بیش از ده ها لشکر نیرو تعیین کننده است. در طول تاریخ، جنگ های بیشماری داشته ایم که رهبرانی ترسو با فرار از کشور یا میدان جنگ لشکرهای خود را دچار از هم گسیختگی و شکست نموده اند.

رهبر ایران اما علاوه بر این در کمترین زمان ممکن فرماندهان عالی رتبه را جایگزین فرماندهان شهید کرد. کمتر از نیم روز ساختار جدید فرماندهی سپاه و ارتش و ستاد مشترک نیروهای مسلح شکل گرفت و دفاع با انسجام و قوت سازماندهی شد.

هر روز که از جنگ گذشت ایران به شرایط مسلط تر شد. تا آنجا که اسرائیل بیش از 10 روز تاب نیاورد و پدرخوانده خود آمریکای جنایتکار را به مدد طلبید.

B2 ها به میدان آمدند و سایت های هسته ای ما را هدف قرار دادند. ولی به اهداف کامل خود برای نابودی صنعت هسته ای و غنی سازی ما نرسیدند. هم B2 ها بی اعتبار شدند و هم تهدیدها و هیمنه پوشالی استکبار جهانی.

انسجام، دستاورد جنگ 

مقام معظم رهبری رمز مقاومت و پیروزی ملت ایران را در اتحاد و انسجام ملت برشمردند: " بحمدالله یک ملّت در حدود نود میلیون جمعیّت، یکپارچه، یک‌صدا، شانه‌به‌شانه، در کنار هم، بدون هیچ گونه تفاوتی در خواسته‌ها و در مقاصدی که ابراز میکنند، ایستادند، شعار دادند، حرف زدند، از رفتار نیروهای مسلّح حمایت کردند، بعد از این هم همین خواهد بود. ملّت ایران بزرگواری خودش را، شخصیّت برجسته و ممتاز خودش را نشان داد در این قضیّه و نشان داد که در هنگام لازم، یک صدا از این ملّت شنیده خواهد شد، و بحمدالله این اتّفاق افتاد."

هدف این یادداشت تمرکز بر اصل اتحاد و انسجامی است که مورد اشاره و تاکید مقام معظم رهبری نیز قرار گرفت.

دوازده روزِ جنگ با رژیم کودک کش صهیونی 12 روز پر اضطراب برای نسلی بود که جنگ را از نزدیک لمس نکرده بود. خانواده هایی که نگران عزیزان شان بودند. 12 روز پر از دود و آتش... حماسه و شهادت... فرزندان غیور ایران تا پای جان مقابل دشمن ایستادند. این جنگ آزمونی تاریخی بود؛ آزمونی که عیار بسیاری را روشن کرد. چه در سطح حاکمیت، چه در دل جامعه، چه میان نخبگان و کنشگران. روزهایی که تا سال‌ها در کتاب‌های تاریخ ایران باید تدریس  شود.

بیش از 610 نفر شهید و هزاران نفر مجروح، چند هزار خانه مسکونی ویران یا آسیب دید و میلیاردها تومان خسارت به کشور وارد کرد.

سایت‌های هسته‌ای ما آسیب دید و عزیزانی عالی رتبه و بی مانند را از دست دادیم...

اما دستاوردهای این تقابل نظامی مستقیم با اسرائیل پرادعا و حامی مستکبرش آمریکا چه بود؟

انسجام داخلی و تقویت احساس همبستگی ملی از مهمترین نتایج مقاومت و جنگ 12 روزه مردم ایران در برابر اسرائیل بود. این احساس همبستگی ملی می‌تواند به تقویت ملی‌گرایی و هویت ایرانی کمک کند. چنانچه کمک کرد.

به جز اندک منافقین خائن به وطن، حامیان ربع پهلوی و سلطنت طلبان بی مقدار و تعدادی فریب خورده جاسوس و عامل موساد (که همه اینها یک درصد ملت بزرگ ایران هم نمی شوند)  همه آحاد ملت از چپ و راست و میانه، اصلاح طلب و اصولگرا و اعتدالیون و حتی خیلی از اپوزیسیون خارج نشین همه پای کار حمایت از کیان وطن آمدند.

اتفاقات اخیر نشان داد منافقین، سلطنت طلبان، جاسوسان و خائنین به وطن جایی در ساختار فکری مردم ایران ندارند.

انسجام و همدلی برای دفاع از وطن اینقدر در بین ایرانیان پررنگ شد که خود دشمنان صهیونی و آمریکایی اذعان کردند این حمله سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی –به خیال واهی دشمنان- را سالها به عقب انداخت.

مع الوصف این سرمایه اجتماعی بسیار ارزشمند را باید قدر دانست و برای حفظ آن برنامه ریزی کرد.

این انسجام و همدلی می تواند ملت را در برابر تهدیدات خارجی دیگر نیز آماده و مقاوم نماید. همدلی و نزدیکی جناح های سیاسی در داخل کشور را تقویت نماید و شعار "وفاق ملی" رنگ و بوی واقعی تری بخود بگیرد.

نکته ای که نباید از آن غافل شد جذب نسل جوان است. جنگ 12 روزه، نسل جوان متفاوت و بی خیال خیلی از بحث های سیاسی کشور را به خود جذب کرد و در فضای مجازی و حتی واقعی جامعه آنها را به دفاع از کشور و مشارکت در امور اجتماعی و سیاسی تشویق نمود.

انسجام داخلی ایجاد شده باید منجر به تحکیم هویت ملی و همبستگی اجتماعی در دراز مدت شود. برای این مهم باید تندروهای بی منطق را مهار کرد. نهادهای ملی را واقعا ملی کرد و بطور مساوی در اختیار همه سلایق سیاسی قرار داد. به خصوص صدا و سیما از آل جلیلی و جبلی به عموم ملت ایران برگردد. با عملکردی فراجناحی مرجعیت رسانه ای به این دستگاه پر هزینه و عریض و طویل برگردد.

اصلاح طلبان را باید با همه وجوه افتراق و البته با تاکید بر وجوه اشتراک شان پذیرفت. آنها باید احساس کنند در نظام مورد توجه و احترام هستند. بیگانه شمرده نمی شوند و اصلاح طلبی آنها جرمی نیست که بهانه عدم تایید صلاحیت و بکارگیری آنها در برخی پست ها و مناصب شود.

علاوه بر صدا و سیما، سایر نهادها و دستگاه ها نیز باید چنین کنند تا انسجام ملی و همدلی ایجاد شده که حاصل خون دهها فرمانده شهید و صدها خون به ناحق ریخته شده در جنگ با دشمن صهیونیستی است نه تنها پایمال نشود بلکه بالنده شود.   

اگر چیزی از این روزها آموخته‌ایم، این است که کشور نیاز به بازسازی دارد؛ نه فقط بازسازی زیرساخت‌ها، بلکه بازسازی اعتماد، عقلانیت و انسجام. و این مسئولیتی است که روی دوش همه ماست؛ از حاکمیت گرفته تا مردم، احزاب و فعالان سیاسی و اجتماعی کشور.

مدیران و مسئولان کشور مهربانانه و صادقانه ایران را برای همه ایرانیان با هر سلیقه و گرایش فکری و سیاسی بخواهند و در این مسیر برای رسیدن به این افق هدایت نمایند.. همانطور که در جنگ 12 روزه با دشمن صهیونی رخ داد. همه ایرانیان با هر گرایش و سلیقه فکری و سیاسی در کنار هم مقابل دشمن متجاوز بودند، باید تمهیداتی اندیشیده شود تا این با هم بودن و اتحاد و انسجام پایدار باقی بماند.

این جنگ البته خسارت ها و آسیب های جدی نیز داشت که باید در فرصت مناسب به آن پرداخته شود. نقاط ضعفی نیز داشتیم که از آن ضربه خوردیم.  این نقاط ضعف باید شناسایی و چاره اندیشی فوری شود. از جمله تقویت نیروی هوایی و سیستم پدافندی و بحث جدی نفوذی ها...

ای ایران...

پاینده مانی و جاودان