عباس قاسمی

 اول عرایضم را با حدیثی گهر‌بار از حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) آغاز می‌کنم. آن امام همام می فرمایند: به احترام دو نفر از جا برخیز گرچه پادشاه باشی؛ پدرت و معلمت. ارزش معلم بی‌نهایت بالاست که مولای متقیان احترام به وی را هم پایه پدر قرار می‌دهد.
شادروان استاد ابراهیم قائدی برازجانی از اساتید و معلمان فاضل دلسوز دشتستان بزرگ بودند. حق ایشان بر گردن حقیر بسیار است. بنده از سال 1373 ه. ش که یک‌سال از تأسیس آموزشگاه زبان انگلیسی ایشان (آموزشگاه حافظ واقع در بلوار شهید مزارعی روبه‌روی زایشگاه سابق) می‌گذشت، افتخار شاگردی ایشان را داشتم. آن زمان من 15 ساله بودم. ایشان ابتدا کتاب follw me را با ما کار کردند. وی در تدریس‌ و فهماندن مطلب به دانش آموز بسیار کوشا بود و بسیار حوصله به خرج می‌داد. ایشان دانش‌آموز را به یادگیری تشویق می‌کرد. تشویق‌های آن بزرگوار نقش بسیار مهمی در علاقه‌مند‌کردن بنده به یادگیری زبان انگلیسی داشت به طوری که درسال 1374 که سال دوم دبیرستان بودم با دبیر زبان انگلیسی(جناب آقای حاج علی گرگین) به زبان انگلیسی صحبت می‌کردم. استاد قایدی که پیشرفت‌های بنده را می دید و از این روند بسیارخُرسنَد بود و همواره در نزد مرحوم پدرم که از رفقای قدیمی بودند، رضایت خودشان را ابراز می‌کردند.
در تابستان سال 1375 کتاب آزمون تافل خود را که ظاهراً چاپ 1976 یا 1977 در آمریکا بود را به من امانت دادند. بنده تمام لغات آن را استخراج و شروع به حفظ کردن نمودم و به نکات گرامری آن نیز توجه می‌کردم. یادم می‌آید گاهی اوقات استاد از روی همین کتاب سئوالاتی را مطرح می‌کردند و بنده جواب می‌دادم و ایشان در کلاس مرتب بنده را تشویق می‌کردند. در سال 1376 که برای رفتن به سال چهارم دبیرستان می‌بایستی آزمون کنکور پیش‌دانشگاهی می‌دادیم، بنده در کل کشور در درس زبان انگلیسی رتبه 4 شدم و درکنکور طرح سنجش سال 1377 رتبه 1 را در درس زبان در سطح کشور کسب کردم که خوشبختانه هنوز کارنامه‌هایش را دارم.
 از ویژگی‌های برجسته آن استاد فرزانه، تواضع و خوش‌رویی ایشان بود. ایشان هرگز اهل فخرفروشی نبود و با دیگران با کمال تواضع برخورد می‌کرد. بنده‌ی حقیر همیشه مدیون آن بزرگوار هستم و برای ایشان رحمت واسعه الهی و علوّ را از خداوند متعال خواستارم.