محمد باقر عباسی سملی

شاید روزی که دکتر مسعود پزشکیان از فیلتر تنگ و تاریک شورای نگهبان عبور کرد، بخش زیادی از وطن پرستان دل خوش به روشنای سوسوی شمعی در انتهای تونل تاریک فراروی کشور و ملت بودند و بدون هیچ چشم داشتی با تمام توان بدون توجه به درگیری های رایج در ستاد انتخاباتی دکتر پزشکیان برای تصدی ریاست ستاد، شخصا و در قالب هر نفر یک ستاد، فعالیت خود را در سراسر کشور برای امید آفرینی و معرفی مسعود پزشکیان آغاز کردند. درگیری ها جهت تصدی ریاست و معاونت های ستادهای سراسر کشور همچنان در جریان بود که مرحله اول انتخابات به پایان رسید. نتیجه مرحله اول انتخابات، خبر از عمق نا امیدی ملت از بهبودی اوضاع خود با این فرایند انتخابات می داد. خبر تکان دهنده بود، تمام توان حاکمیت، اعم از اصولگرا، اصلاح طلب و وطن پرستانِ مستقل و بدونِ چشمداشت به غنائم بعد از فتح، تنها توانسته بودند کمتر از ۴۰ درصد از جامعه را جهت شرکت در انتخابات متقاعد کنند.
این خبر پیامی هم به دشمنان ایران در سراسر جهان مخابره می نمود. حضور کمرنگ ملت پای صندوق های رای دشمنان را متقاعد کرد که حاکمیت از پشتوانه مردمی درخوری برخوردار نیست و وقت وارد کردن ضربات کمر شکن به نظام حاکم فرا رسیده است.
این پیام چنان رسا بود که اسرائیل را تشجیع نمود تا پس از ۹ ماه از حمله هفتم اکتبر حماس، رهبر این گروه را در روز تحلیف حکم پزشکیان، در قلب تهران ترور نماید. تمام دغدغه امثال این کمترین جلوگیری از وقوع چنین اتفاقی بود، یعنی باز شدن علنی پای تجاوز دشمنان به خاک ایران، گر چه پیش از این نیز شاهد عملیات تروریستی این رژیم جعلی در خاک ایران بودیم، اما هیچگاه جسارت به عهده گرفتن خرابکاری های خود را نداشت و در قبال هر خرابکاری، پاسخ آن را توسط عوامل نیابتی ایران در سطح منطقه دریافت می کرد.
اما ترور (ه.ن.ی.ه) در قلب تهران عملا به مبارزه طلبیدن آشکار جمهوری اسلامی توسط اسرائیل بود.
که تداوم این تجاوزات بر همگان آشکار است و نیاز به تشریح ندارد.
در چنین اوضاع و احوالی که انتظار می رفت دولتی قوی و فراجناحی متشکل از نیروهای توانمند، مردمی و پاکدست تشکیل شود، ما شاهد تشکیل یکی از ناهماهنگ ترین دولت ها در بعد از انقلاب تحت عنوان دولت وفاق هستیم. دولتی که عملا بر پایه سهم خواهی بلوک های مختلف قدرت و بدون رعایت کارآمدی و تخصص، بر خلاف وعده های انتخاباتی جناب دکتر پزشکیان، تشکیل شده است.
دولتی که با اَبَر بحران های داخلی و خارجی مواجه است، بی شک با این ترکیب، پیش از آغاز باید به پایان خود سلام کند.
اما آنچه مایه ی تعجب و تاسف است، اینکه کسی متوجه این مهم نیست که ریل گذاری اشتباه در سیاست های داخلی و خارجی، کشور را وارد باتلاق فروپاشی داخلی و اضمحلال سرزمینی نموده است. و همه این دعواها بر سر تصاحب کرسی هایی ست که بر بستر باتلاق قرار دارند و تنها موضوعی که کسی به آن نمی اندیشد، نجات ایران است.
من وقتی دورادور نظاره گر جدال این گنجشک مغزان حریص به قدرت و ثروت هستم، باور کنید از خودم هم بدم می آید. نمی توانم باور کنم حتی نخبگان کشور هم در چنان غباری از غفلت غرق شده اند که نمی توانند ببینند ایران به لبه پرتگاهی رسیده که می تواند آن را به اوایل قرن هجدهم میلادی پرتاب کند. اگر چنین نیست، پس این سکوت قبرستانی در جامعه نخبگان از چیست؟! آیا این سکوت مصداق عینی خودکشی از ترس مرگ نیست؟!!!

*فعال سیاسی اصلاح طلب و جانباز دفاع مقدس