بابک شاکر
در گلستان سعدی حکایتی  از ذوالنون مصری عارف معروف است که به پادشاهی می گوید: «شـنیده ام فلان عامل را که فرستاده‌ای به فلان ولایت درازدستی می‌کند و ظلم روا می‌دارد.» گفت: «روزی سزای او بدهم.»، گفت: «بلی روزی سزای او بدهی که مال از رعیت تمام ستده باشد. پس به زجر و مصادره از وی بازستانی و در خزینه نهی درویش و رعیّت را چه سود دارد؟»

حالا حکایت دولت چهاردهم است که انگار هیچ عزمی برای تغییرات مدیریتی که منجر به شرایط امروز شده است ندارد . جریان مدیریت ماجرای روزی سزا بدهم شده است ... مانند اکثر وعده های والدین به تنبیه کودکان خاطی که در کشاکش زندگی فراموش می شد !

آنچه مشخص است زندگی مردم به نوع مدیریت سازمان ها و نهادهای حکومتی بستگی دارد ، شکل حکومت داری متمرکز در ایران این معضل بزرگ را بوجود آورده که همه چیز در دست دولت است . بیشترین آسیب را هم بخش خصوصی می بیند که در کشاکش جریانات سیاسی- مدیریتی دارد تاوان ناکارآمدی بعضی را می دهد .
در همین استان بوشهر انگار هیچ اتفاق اجرایی نیفتاده است ، کماکان در بر همان پاشنه می چرخد ، باندهای سیاسی اقتدارگرا کما فی سابق دارند ترکتازی مدیریتی می کنند و هزینه آن را مردم می پردازند . تنها بخش فعال دولتی ، روابط عمومی ها هستند که رسالتشان به تولید محتوای تبلیغات تبدیل شده و از اقدامات مدیرانی می گویند که  در زندگی و معیشت مردم تاثیری ندارد ...
پس آن همه هیاهو برای چه بود؟