قدرت مظاهری
        
... چگونه بر لبانِ تشنه‌‌ام سلام می‌کنید، که خود عطشان‌ترین تشنگانِ زمانه‌اید.
 چگونه مرا مظلوم می‌خوانید، که من بر مِهترین محتشمِ روزگار، شوریدم و شمایان بر کِهترین کدخدای کوُیِتان درنمی‌آمیزید.
چِسان بر من می‌گریید و مویه می‌کنید که خود سزاوارِ هزاران سال گریه‌ی تلخ و هزاران نسل، مویه‌ی ناگوارید. چگونه برایم بر سر و سینه می‌کوبید که سرهاتان پر از نعره‌های خاموش و سینه‌هاتان لبریز از دردهای بی‌درمان است.
آخرین درهم از کیسه‌های خالی‌تان را که قوُتِ کودکان‌تان است، به کیسه‌های بادکرده‌ی مداحان می‌ریزید تا از من دکانی بسازند و نان خود در روغن آن به چربی رسانند.
موقوفات‌تان در کف دنیادوستان می‌نهید و نذورات‌تان در کیسه‌ی نااهلان می‌ریزید و شفاعت مرا می‌طلبید. حال آنکه با این کار، غضب خدا را بیش از پیش بر خود خریده‌اید.
برایم بر طبل‌هایی می‌کوبید که با هر کوبِش آن، بیش از آنکه طنین فریادم باشید، آوای ،،هل من ناصر،،م را در کوچه‌های تنگ و تاریک تاریخ گُم‌تر می‌کنید.
پس از هزار و اندی سال، در پی صلیبی هَروَلِه می‌کنید که هیچ نسبتی با من ندارد و هنوز نیک نمی‌دانید که مرا بیش از تیغه‌ی خنجر، دستِ جهالتی سر برید که هنوز بِسانِ طاعونی کُشنده در روزگار می‌دَوَد و چون غباری مُکدّر بر دامنِ همگان‌تان می‌نشیند.
وَلیمه‌هاتان را آنگونه بر آتش می‌گذارید که تا دیگِ صاحب‌منصبی را لبریز نکرده‌اید، کاسه‌ی یتیمی را چرب نکنید.
تن‌پوش‌های خود و زنان‌تان، تیره و تاریک می‌کنید و بر کوی و برزن‌تان بیرق‌های سیاه می‌افرازید تا سوگواری‌تان را آشکار کنید و چون محرّم بر شما گذشت، تنپوش و بیرق، تا محرمی دیگر روانه‌ی پستوهای متروکه‌تان می‌سازید اما هیچ نمی‌اندیشید که ،،ثار،، من، حریرِ نازکِ سرخی است که هماره در اهتزاز است و هیچ پستویی تاکنون رنگ آن به خود ندیده است.
بر بالاترین مرتبه‌ی منبر من می‌نشینید و جز در ستایش حاکمان‌تان چیزی نمی‌گویید و بر خود پنهان می‌کنید که هیچ حاکمی عاصِم از گناه و رادع از خطا یافت نمی‌شود.
در امر به معروف و نهی از منکر، جز بر پوشش زنان‌تان، بر هیچ منکر دیگری تعصب نمی‌ورزید و بر منکرات گماشتگان حکومت به دیده‌ی اغماض گذر می‌کنید. بر دیدگان دریده‌ی مردان‌تان سهل می‌گیرید و بر تارهای شکننده‌ی گیسوی دخترکان‌تان سخت.
مفتیانِ‌تان چون از خزانه‌ی حکومت مواجب می‌گیرند، بر درد مردمان چشم می‌پوشند و فتاوی‌شان، بیش از فتوای شریعت، اوامرِ صاحبانِ  سیاست‌اند.
بر هم ستم می‌کنید و سخنان حق جوانان‌تان با تیغ و سنان پاسخ می‌گویید و خون‌شان بر زمین می‌ریزید و واعظان‌تان بر منابرشان آنگونه سخن می‌رانند که از  ایمان‌ مردمان بکاهند و هر روز با خدای‌شان بیگانه‌تر کنند.
جیب مردمان، با نادانی‌تان تهی می‌کنید و چون در اداره‌ی امور مُلک درمی‌مانید، خصمی جدید می‌تراشید و بار سنگینِ نامرادی‌تان بر آن بار می‌کنید. رهزنان را جامه‌ی سیاست می‌پوشانید و کَیّسان را به انزوا می‌کشانید. متملقان را به مشاورت می‌خوانید و نقادان را نفی بلد می‌کنید.
اِی نامحرمانِ با من، اِی غریبه‌ترین آشنایان، چگونه هر سال مرا _ مرا و خاندانم را _ تا گودال قتلگاه، تشییع می‌کنید و چون به خنجرم سپردید، رهایم می‌سازید و ردّ خونم با خاک می‌پوشانید تا بر نگاه‌تان آزار نرساند.
وای بر شما ! وای بر شما که انبوهِ اندوهِ فروخفته‌تان را به بهانه‌ی سوگِ بر من، بر رودِ روزگار می‌ریزید و فریاد اعتراض‌تان را جز بر فرودستان فرود نمی‌آورید.
شمایان کِاِید ! کِاِید شمایان که هر محرّم، زخم کهنه‌ام با زبان‌هاتان ناسور می‌کنید و خونِ تازه‌ام را در کوچه‌های تشنه و باغ‌های خشکیده‌تان می‌افشانید تا رونقِ ازدست رفته‌شان بازستانید و نمی‌ستانید.
چگونه بر من و خاندانم سیاه می‌پوشید که همسایه‌هاتان هنوز رخت سیاهِ سوگِ فرزندان خود به در ناورده‌اند !؟ چگونه بر لبانِ تشنه‌ی من سلام می‌کنید که مؤمن‌ترین‌تان نیز از درک معنای تشنگی عاجزید ! چگونه بر دست‌های عباس‌ام می‌گریید و اشک می‌ریزید اما ناراست‌ترین کاسبی‌هاتان را با سوگندی دروغ بر او، حلال می‌کنید.
چگونه خود را ملتِ من می‌دانید و شمایل‌تان شبیه من می‌سازید اما نامه‌هاتان را همچنان با خط کوفی کتابت می‌کنید !
اُف بر شما ! اُف بر شما که هر سال پیش از آنکه سرم بر نیزه کنند، از هزار زاویه مرا می‌جویید تا به یادگار در قابم کنید و بیش از آنکه زخمم را مرهم نهید، با زخمِ کردارتان نوتَرَش می‌کنید. اُف !!!