امید دریسی

بله این‌ها کلماتی است که رضا رشیدپور مجری سابق تلویزیون تنها در چند خط و در واکنش به اکانت پادشاهی سعودی پیرامون اشتراک‌گذاری تصویری از ورزشگاه آزادی تهران به بهانهٔ برگزاری بازی پرسپولیس - النصر خطاب به انتشار دهندگان توییت یاد شده و یا به مسئولان کشور عربستان نوشته است که تیتر یادداشت نیز برگرفته از همین واژگان است تا به عمق فاجعه بیشتر پی ببریم.

کم نیستند چنین واکنش‌هایی که در لایه‌های زیرین پوست این مملکت در گفتار و نوشتار برخی هم‌وطنان ما جاری و ساری است و نشان از این دارد که بسیاری از ما هم‌چنان در گذشته سیر می‌کنیم. بنابراین سطور فوق و ذیل نه تنها خطاب به رشیدپور، بل در مواجهه با رویکردی است که بسیاری از هم‌وطنان با آن دست و پنجه نرم می‌کنند و گویی چون ما تمدنی غنی داشته‌ایم دیگران بایستی بمانند و نظاره‌گر باشند تا ابتدا این ما باشیم که ورزشگاه‌های‌مان را بازسازی کنیم و سپس آنان ورزشگاهی بسازند! اما خیر، همان‌طور که مشاهده می‌کنیم این‌گونه نیست و حتی کشورهای عربی حوزهٔ خلیج فارس که تا چند دهه قبل غبطهٔ موقعیت ما رو می‌خوردند اینک در حال ساخت پیش‌رفته‌ترین ورزشگاه‌ها هستند که البته این فقط یک نمونه است و بماند حوزه‌هایی چون گردش‌گری، نفت، صنایع و غیره و ذلک.

اگر نگوییم همهٔ مردم، ولی اغلب مردم چه به تفصیل چه به اجمال آگاه‌اند و می‌دانند و مگر غیر از این است که مسئولان ورزش ما سال‌هاست اعلام می‌کنند در حال انجام تعمیرات و بسترهای لازم جهت ورود زنان به ورزشگاه‌ها هستند؟! خوب این چه تعمیرات و بستری بود که پس از گذشت سالیان سال هنوز مهیا نشده؟!

آیا فخرِ تمدن و یا قدمتِ کهنهٔ یک کشور، قوم، قبیله، شرکت، برند و یا هر موجودیتی می‌تواند موجب برتریِ «زمان حال» بر کشوری دیگر، دوست، رقیب و یا دشمن باشد؟ قطعاً خیر.

ما و رشیدپور باید بدانیم «واقعیت» با نفی دیگران و یا با چنگ انداختن به گذشته تغییر نمی‌کند. سرگذشتِ پر افتخار اگر چه مایهٔ مباهات است اما همیشه برای درس به تاریخ می‌پیوندد و متضمن استمرار آن نیست. این که مثلاً یک شخص از طایفه‌ای بگوید عمر ایلِ من چندین برابرِ آمریکای کشف شده در ۳۰۰ سال پیش است چه چیزی را تغییر می‌دهد؟ هیچی را!
مثل این است که پیکان ایرانی دهان باز کند و قمپز در کند که: آهای هیوندای کره‌ای! زمانی که من جولان می‌دادم تو کجا بودی؟! خوب اکنون جنابِ پیکان تو کجایی؟! هیوندای البته دقیقاً همین‌جا در کشور تو و برتر و با کیفیت‌تر از تو است که به تاریخ پیوسته‌ای!
همین قیاس را می‌توان از مثلاً شرکت «ارج» ایران نسبت به شرکت‌های کره‌ای نظیر ال‌جی و سامسونگ و... بگیرید الخ!
شرکت‌هایی که در آن‌سو تبدیل به برند شده‌اند و شرکت‌هایی که این‌جا یک به یک در حال تعطیلی‌اند. آیا قدمت و پیشینه کمکی به ماندگاری آنان کرده است؟ دنیا دنیای آینده است، دنیای برنامه‌ریزی است، دنیای هوش مصنوعی است، دنیای ارتباطات و فناوری است و صد البته دنیای چِفت کردن سیاست‌های صحیح خارجی با اقتصاد است.

از حقیقتِ ماضی به واقعیتِ مضارع بیاییم و مستقبل را دریابیم نه این که هر جا پیش‌رفتی اتفاق افتاده و می‌افتد بگوییم بند به فوتی و کف روی آبی است و گمان بریم که آن‌جا باید حسینیه شود و یا نمانَد اثری از آن!