فریبا دشتی

به هیچ‌وجه، نقاشی کودک را به غیر از روان  شناس« روان شناسی که تجربه کار با کودک و  تفسیر نقاشی دارد» برای تفسیر نشان ندهید.

کودکان در نقاشی  ترس ها و اضطراب های خود را هم نشان می دهند.

کودکان با نقاشی در واقع با بزرگترها حرف  می زنند.

رنگ در نقاشی اهمیت دارد و رنگ های انتخابی بسیار مهم است.

نقاشی کودک شاد و کودکی که دچار تنش و آسیب هستند، متفاوت است.

در نقاشی کودک  جایگاه کودک در خانواده را قابل شناسایی است.

در نقاشی کودک ارتباط بین اعضای خانواده منعکس می شود.

هرگز برای تفسیر نقاشی کودک فقط از یک نقاشی استفاده نکنید.

در نقاشی های گروهی و‌جمعی مخصوصا با اعضای خانواده می توان نکات پنهان و آشکار روابط بین فردی را متوجه شد.

نقاشی ابزاری برای ارتباط با کودکان دشوار و‌کودکان دارای اختلالات روان شناختی  است.

کودک‌ رنگ ها را دوست دارد و کشیدن خط و بجا گذاشتن اثر برایش بسیار جذاب است.

در ۳سالگی که « من » در کودک شکل می گیرد ممکن است بعد از کشیدن نقاشی  و خوشحالی والدین، نقاشی خود را پاره کند تا این پیام را منعکس نماید: من هستم.

کودکان در نقاشی ها جمعی و رقابتی ممکن است از یکدیگر الگو بگیرند.

در نقاشی های جمعی اعضای خانواده، متخصص به این نکات توجه می کند: شروع کننده، ادامه دهنده، تکمیل کننده، رنگ های انتخابی، سمت و جایگاه شروع نقاشی، اشیا و انسانها، کامل بودن یا نبودن طرح ها، حذف بخشی از اشیا یا اعضای بدن و...
نقاشی کودک پلی به ناشناخته های درون‌کودک است.

کودک‌ ممکن است رنگ اشیا را متفاوت استفاده کند، گاهی خلاقیت، گاهی تردید، زمانی تشویش و ترس، زمانی تخیلات و رویا پردازی می تواند علت باشد.

کودک با نقاشی هم یاد می دهد هم یاد می گیرد و به تجربه هایش افزوده می شود.

انعکاس تنش،محرومیت،تبعیض وتهدید در نقاشی معلوم می گردد.

نقاشی برای کودک یعنی؛ابتکار، خلاقیت، توانستن