به گزارش اعتماد:  با این حال همچنان می‌توان پرسید که فلسفه برخی دعوت‌ها به اردوی تیم ملی وقتی قرار نبوده استفاده‌ای از این بازیکنان بشود چه بوده؟ 

از بین نفرات اعزامی تیم ملی به جام جهانی امیر عابدزاده و پیام نیازمند در خط دروازه، شجاع خلیل‌زاده در خط دفاعی و وحید امیری در خط میانی اصلا به بازی گرفته نشدند. حسین کنعانی‌زادگان و ابوالفضل جلالی هم در مجموع چند دقیقه به بازی گرفته شدند. به نظر می‌رسد اگر مصدومیت بیرانوند اتفاق نمی‌افتاد، سیدحسین حسینی هم شانسی برای بازی در جام جهانی پیدا نمی‌کرد. 

مشکلی که در این زمینه وجود دارد برمی‌گردد به ارنج تیم و تفکرات سرمربی. به عنوان مثال کی‌روش در سمت چپ خط دفاعی از میلاد محمدی، احسان حاج‌صفی و ابوالفضل جلالی بهره گرفت. در پست وینگر چپ هم از مهدی طارمی و احسان حاج‌صفی. در این حالت بازی ندادن به وحید امیری سوال‌برانگیزتر می‌شود. یعنی او تحت هیچ شرایطی اصلا فرصت بازی پیدا نمی‌کرد. یعنی کی‌روش اصلا اعتقادی به استفاده از او در جام جهانی نداشت. همین مساله در مورد شجاع خلیل‌زاده هم صادق است. وقتی کی‌روش در بازی با انگلیس می‌خواست دفاع ۵ نفره بچیند روزبه چشمی را به بازی فرستاد و در خط دفاعی جا داد. چشمی در بازی بعدی هافبک بود. این یعنی کی‌روش اصلا روی شجاع هیچ حسابی باز نکرده بود و به نظر می‌رسید حتی ممکن است از سردار آزمون در خط دفاعی استفاده کند اما از شجاع نه. کنعانی‌زادگان هم تا حدی وضعیتی نظیر شجاع داشت با این تفاوت که کی‌روش به او این شانس را داد تا تعدادی از گل‌های خورده مقابل انگلیس به پای او نوشته شود. 

آنچه در جام جهانی از لحاظ فنی و استفاده از همه ظرفیت‌های فوتبال ایران رخ داد، می‌تواند تا مدت‌ها مورد بحث قرار بگیرد چون کسی از شکل کار تیم در این زمینه قانع نشده، به همین دلیل است که خیلی از هواداران تیم‌های لیگ برتری مخصوصا استقلالی‌ها می‌گویند اگر قرار به استفاده نکردن از امیری بود چرا محبی نرفت؟ یا دیگران می‌پرسند اگر قرار بود از شجاع استفاده نشود چرا مدافع جوان پیکان با تیم به قطر نرفت تا حداقل کسب تجربه کند برای مسابقات بعدی؟ روی نیمکت نشاندن بازیکن ۳۴ ساله که آخرین جام جهانی خود را پشت سر می‌گذارد و به زودی کفش‌هایش را خواهد آویخت به درد چه کسی می‌خورد؟