سعیده بیات:

اغلب از اصطلاح آموزش یک برداشت سطحی و پیش پا افتاده حاصل می‌شود و آن عبارت است از تلقین یک سری مطالب معین و از پیش تعیین شده که فرد به صورت منفعل آن‌ها را از کتاب یا معلم دریافت می‌کند.

این در صورتی است که آموزش واقعی وقتی صورت می‌گیرد که فرد نقشی فعال در جریان یادگیری داشته باشد. هدف اصلی آموزش، تفکر مستقل و نقادانه است. بنابراین آموزش صحیح با مشارکت فرد در جریان آموزش همراه است که در این جریان فرد در عین حال نحوه‌ی درست-اندیشد‌ن را نیز فرا می‌گیرد.
معلم‌های آگاه، دانش‌آموزان را در جریان یادگیری مشارکت می‌دهند و بر آن‌اند تا دانش‌آموزان نقشی فعال در این جریان داشته باشند. اما چنین امری مستلزم «آزادی» است. آموزش صحیح زمانی صورت میگیرد که معلم در کلاس درس از آزادی برخوردار باشد تا بتواند آنگونه که رواست با شرکت دادن دانش‌آموزان در جریان آموزش، یادگیری را به نحو شایسته محقق سازد.

در جریان خواندن کتاب «انجمن شاعران مرده» اولین مسئله‌ای که فرد در این کتاب با آن مواجه می‌شود، مسئله‌ی آموزش است.
این کتاب سرگذشت معلمی روشنفکر است که قصد دارد به شاگردانش «زندگی کردن» را بیاموزد. آقای کیتینگ(معلم) در تلاش است تا دانش‌آموزان نقشی فعال در جریان آموزش داشته باشند. او از تجارب شاگردانش برای آموزش آن‌ها استفاده می‌کند. همچنین او یادگیری را محدود به کلاس و کتاب درسی نمی‌داند. بدین‌نحو دانش‌آموزها شیفته‌ی نحوه‌ی آموزش آقای کیتینگ می‌شوند... آن ها از کلاس‌های درس آقای کیتینگ متأثر می‌شوند، آنقدر تحت تأثیر آموزش او قرار می‌گیرند که خواننده‌ی کتاب، متوجه تغییراتی اساسی در شخصیت دانش‌آموزان می‌شود.

در این کتاب ارتباط بین معلم و شاگردانش هر روز پررنگتر می‌شود. دانش‌آموزان به نقاط ضعف خود پی می‌برند و یک به یک در جهت اصلاح خویش تلاش می‌کنند. این ارتباط به بهترین نحو پیش می‌رود تا اینکه یک اتفاق ناخوشایند باعث می شود تا مسئولان مدرسه پی به نحوه‌ی آموزش خاص آقای کیتینگ ببرند، آن‌ها آقای کیتینگ را مقصر اصلی آن اتفاق جلوه می‌دهند و در نهایت آقای کیتینگ از مدرسه اخراج می‌شود.
مسئولین مدرسه انتظار دارند آقای کیتینگ به آموزش به شکل سنتی پایبند باشد و تمام مطالب کتاب را به دانش‌آموزان القا کند (حتی اگر او نسبت به تحریف مطالب کتاب آگاه باشد)

پس از خواندن این کتاب، متوجه شدم که من سال هاست دارم این کتاب را زندگی میکنم... در کشوری زندگی میکنم که معلم در کلاس درس کوچکترین اختیاری از خود ندارد، دامنه ی اختیار معلم بسیار محدودتر از آن است که بخواهد چیزی فراتر از مطالب کتاب با شاگردانش در میان بگذارد. آه چقدر دردآور است آنگاه که معلم نسبت به یک مطلب تحریف شده در کتاب درس، کاملا آگاه است اما به اجبار باید آن را به شاگردانش تلقین کند...

آقای کیتینگ در داستان «انجمن شاعران مرده» نمونه‌ی بارز بسیاری از معلم‌های ایران است و شاگردان آقای کیتینگ نمونه‌ی بارز بسیاری از دانش‌آموزهای ایران.

ای کاش این حقیقت را بپذیریم که آموزش معلم صرفا محدود‌ به یک چهاردیواری پر از صندلی، یک میز در جلوی کلاس و یک کتاب با مطالب از قبل تعیین شده نمی‌شود.