اصغر علی خانی:

قسمت چهارم

استاد معذرت خواست. پاهایِ مچاله شده اش را دراز کرد. رو به من کرد و گفت: قلیان می کشی یا سیگار؟ گفتم: می دانید که اهلِ دود و دم نیستم.خانمِ خانه که عادت شوهر را می دانست، وارد شد و قلیان"دیدو" شده را بغل دستِ استاد گذاشت و رفت.گفتم: استاد، از کی قلیان می کشی؟ پُکِ محکمی زد و گفت: آن طوریِ آن طوری که نه!!! گاهی برای تفریح...شب ها برای هضمِ آن نان خشکه ها که دیدی، چند فِرق می زنم! دود را به شکل حلقه ای زد توی صورتِ چرخه یِ حیات و گفت: اما ماجرایِ قاب؟

همکاری داشتیم بسیار باخدا.زلال مثلِ چشمه هایِ دل کوه و تا دلت بخواهد"حمّال"
نه دوز و کلک بلد بود نه اهل زیر و رو، تملّق و چاخان. آرام بود و طناز. جوش می آورد؛ رُک و بی پروا می شد مثل امواج هنگامِ طوفان. نه از آن هایی بود که بشود او را با جیفه یِ دنیا فریفت، نه شیفته یِ قدرت بود که با یک پستِ فکستنی رامش کرد.

چند ماه بود که برای یک کارِ اداریِ ساده می آمد و می رفت.من پاسش می دادم به معاونین و آن ها به اتاق هایِ پایین. یک روز کلافه آمد تویِ اتاقِ من. گفت: فلانی؛ من در این  دنیا هیچ کس را ندارم جز خدا! نه پول دارم نه پارتی. نه خودم شهره یِ شهرم، نه سفارش شده یِ یک کلّه گنده یِ سیاسی . نه ژن خوبم، نه اهلِ باند، جناح، مافیا و ....همین را می دانم اگر خدا بخواهد عزتی دهد، تمام انس و جن جمع شوند نمی توانند مانع کُن فَیکونش شوند و اگر بخواهد ذلیل کند، احدی جلودارش نیست... از نگهبانی تا بالا را آن روز چزانده بود. این" تُعِزّ مَن تشاء و تُذِلُّ مَن تشاء" بر معاونین که خود را خدا می دانستند، سنگین آمده بود.در جلسه شورا تصمیم گرفتند آن قدر آزارش دهند که از خیرِ آن امر بگذرد.اگر هم بنایِ ناسازگاری گذاشت، انگشتِ اتهام را به سمتِ اداره نشانه گرفت، مسئولانِ دلسوز را به چالش کشاند، از بی عدالتی و تبعیض سخن راند و رفت بالایِ منبر پند و وعظ، او را حواله دهید به میزانِ عدلِ عدلیه یِ اداری که یادش برود خدایی هست!!!

یک روز، سرمست از غرور، دست ها را به اندازه یِ عرض شانه باز کرده بودم و داشتم با خط شکسته نستعلیق فرامینِ ملوکانه را پاراف می کردم که در باز شد و آمد داخل. سلام آهسته ای کرد و این قاب را کادوپیچ گذاشت روی میزِ من:
"این سوغات من است به شما که یادم  دادید به بنده یِ حقیر نباید رو انداخت و برای کارِ بزرگ باید رفت سراغ اوستا کریمِ بزرگ. من یک بار اعتماد کردم به بنده اش، این طور مکافات شدم. خدا به فریاد شما برسد که در تمام عمر غیر از بندگان، کسی فریادرستان نیست...

 انگار یک زلزله یِ هشت ریشتری اتاق وجودم را تکان داد. از پایه ویرانم کرد، نابودم ساخت. چند روزی انسان شدم اما گذشتِ زمان همه چیز را از یادم برد و دوباره برگشتم به همان عالمِ سبعیتِ اداری.

بلند شد، قاب را مانندِ فرزند در آغوش گرفت و گذاشت کنارِ من. قطرات اشک روی گونه هایش قِل می خورد. پارچه را کنار زدم. دیدم  فقط یک شعر است از "سیف فرغانی" قلمی شده با خط شیرین نستعلیق .چند بیت نابش را این جا می آورم.

هم مرگ بر جهانِ شما نیز بگذرد
هم رونقِ زمانِ شما نیز بگذرد

آب اجل که هست گلوگیرِ خاص و عام
بر حلق و بر دهانِ شما نیز بگذرد

ای تیغتان چو نیزه برای ستم دراز
این تیزیِ سنان شما نیز بگذرد

چون دادِ عادلان به جهان در بقا نکرد
بیدادِ ظالمانِ شما نیز بگذرد

در مملکت چو غُرشِ شیران گذشت و رفت
این عوعو سگانِ شما نیز بگذرد

آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست
گردِ سُمِ خرانِ شما نیز بگذرد

زین کاروانسرای بسی کاروان گذشت
ناچار کاروانِ شما نیز بگذرد

این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید
نوبت ز ناکسانِ شما نیز بگذرد

بیش از دو روز بود از آن دگر کسان
بعد از دو روز از آنِ شما نیز بگذرد

بر تیرِ جورتان ز تحمل سپر کنیم
تا سختیِ کمانِ شما نیز بگذرد

آبی‌ست ایستاده درین خانه مال و جاه
این آبِ ناروان شما نیز بگذرد

ای تو رمه سپرده به چوپان گرگ طبع
این گرگیِ شبانِ شما نیز بگذرد

پیلِ فنا که شاهِ بقا مات حکم اوست
هم بر پیادگانِ شما نیز بگذرد

استاد را با حالِ منقلبش تنها گذاشتم. خداحافظی کردم و به خانه برگشتم.

ادامه دارد...