حسین خواجه آزاد:

سالها پیش درحالیکه جوانی بیست و سه چهار ساله بودم،در یک شب سرد و برفی در یکی از شهرهای سردسیری کشور،پس از مطالعه آخرین فصل از رمان جاویدان بینوایان ویکتور هوگو در حالیکه از مرگ جانکاه فانتین و مرگ غریبانه ژان والژان سخت اندوهگین و ناراحت بودم،تصمیم گرفتم که منهم همچون ژان والژان باوجود تنگدستی و نداری کودکی بیگناه و معصوم همچون کوزت را بفرزندی قبول کنم و اورا چون جان شیرین و آنطور که خود دلم میخواهد مهربان و بامحبت پرورش دهم،در رویاهایم همیشه آرزومند داشتن دخترکی شیرین و خوش زبان و مهربان بودم،دخترکی با دستهایی کوچک و چشمانی معصوم که آغوش گرم مرا امن ترین و راحترین مکان دنیا بداند و من نیز با سخنانی پدرانه و شیرین فرداهایی روشن و تابناک را به او مژده بدهم،مدتها بهر دری زدم تا بلکه بتوانم به این آرزویم جامه ی عمل بپوشانم،روزها و هفته ها درین اندیشه بودم و لحظه شماری میکردم تا اینکه شبی از شب‌های زمستان در حالیکه زمین از برفهای باریده مانند نوعروسی سراسر سپید گشته بود،هاتفی در گوشم زمزمه کرد:دلخوش بدار که عنقریب است باریتعالی تو را به آرزویت که همانا داشتن دخترکی تازه تولد یافته است،برساند.

فردای همان شب سپید بود که براثر اتفاقی اولین روزنه های دست یافتن به آرزویم پیدار گشت،تااینکه بالاخره بعداز گذشت چندروز من نیز صاحب فرزندی شدم و نام پدرخوانده ضمیمه دفترحیات و زندگیم گشت،من نیز همچون ژان والژان مهربان صاحب دخترکی شدم که هرچند از خون و گوشت و استخوانم نیست اما اورا همچون چشمانم دوست دارم،دخترکی گندمگون و شیرین زبان از سرزمین رستم دستان،سرزمینی که برخلاف گذشته درخشانی که داشته است اکنون به سرزمینی خشک و لم یزرع تبدیل شده است،سرزمینی با مردمانی فقیر اما صاحب قلبهای همچون طلا
سالها نکوهش عده ای انگشت شمار از مردمان کوته فکر و مغرور اطراف خودم را پیرامون داشتن فرزندی که متعلق به خودم نبود را تحمل کردم و تمامی نیش و کنایه ها را فقط و فقط به امید فردا های روشن و سپید کودکم بجان خریدم،اکنون که روزها و هفته ها و ماه و سالها از آن شب سپید میگذرد،دخترکوچک و شیرین زبانم که الان دختری نوجوان و شاداب همچون گلبرگ  گلهای بهاری میباشد،در حال طی کردن سالهای آخر دوران تحصیل خود در مقطع دبیرستان می‌باشد و کم کم خود را آماده ورود به دانشگاه میسازد،من نیز در آستانه ورود به چهل سالگی خود می‌باشم و تنها آرزویم اینست که بالاخره روزی دخترک کوچکم را اکنون دوشیزه ای جوان می‌باشد در لباس سپید عروسی و دست در دست جوانی پاک و شایسته و دلسوز برای دخترم ببینم و بعداز آن اگر مصلحت خداوندی برین بود که عمری دوباره یابم اینبار نیز کودکی را همچون گذشته بفرزندی قبول کرده و اورا نیز همچون فرزند خود مثال جان شیرین با تمام احساسات و عواطف پدرانه پرورش داده و راهی سرنوشت خویش نمایم،باشد که لااقل در دو وادی دنیای فانی و ابدیت شرمنده روح و وجدان خود نباشم،بشری همچون من که هیچگاه درین دنیا به هیچ صراطی مستقیم نبوده ام و بارگناهانم به تنهایی تاوان تمامی معصیتهای بشری را هم درین دنیای فانی و هم در آن دنیای بالاخره روزی پس خواهد داد،باشد که لااقل با اندک دست کشیدنی پدرانه بر سر کودکی بی پناه و معصوم بتوانم شبی همچون دیگران اندکی آسوده بیارامم و بیاسایم.