محمد یوسف یوسفی:

هنگامیکه مبارزین جنوب( شاخه تحت رهبری مرحوم شیخ حسین چاهکوتاهی) دربلوک و در روستای خون مستقر شدند، انگلیسی ها در تعقیب واسموس آلمانی، ابتدا روستای طلحه و سپس فاریاب را بمباران هوائی کردند؛  متعاقب این واقعه، واسموس فاریاب را ترک کرد و  به خون رفت تا به مبارزین بپیوندد.

متاسفانه هواپیماهای انگلیسی دست بردار نبودند و این بار،  روستای خون را برای بمباران انتخاب کردند که در این بمباران دو نفر کشته شدند و نهایتا هواپیمای انگلیسی ساقط شد.

سال ها پیش، مرحوم "غریب اکبر"برادر یکی از شهدای بمباران هوایی خون، که در محل حادثه حاضر بود و در منزل شخصی ما موقتاً سکونت داشت، شهدالله، واقعه را این گونه برایمان تعریف کرد:

"هنگام بمباران هوایی روستای خون توسط هواپیمای انگلیسی، من و برادرم عبدالله که فرزندان استاد اکبر نجار بودیم به جمع تفنگچیان خان پیوستیم. ضمن این که در کنار ما یکی از تفنگچیان اهل دشتی بنام علیکرم فرزند جمعه( معروف به علیکه جمو)- که خود، تفنگچی و همسر  قشقائی اش آشپز اردو بود -  هرکدام به خدمتی مشغول بودند!

بهنگام ناهار و درست زمانی که برادرم عبدالله، در کنار دیگِ غذا، سینی به دست، به همراه همسر"علیکه" مشغول پُر کردن کاسه های خورش بود، هواپیمای انگلیسی که نشانی اردو را از دودی که از محل پخت غذا که در پائین دست تپه های اطراف امامزاده خون متصاعد می شد، به دست آورده بود و محل اختفای مردم را تا اندازه ای حدس زده بود، درمیان مه و دود، آشپزخانه را هدف قرار داد.  در این هنگام که عبدالله همچنان سینی بزرگ حاوی کاسه های غذاخوری در دست داشت و همسر "علیکه" با ملاقه غذا درون کاسه ها می ریخت، بمبی در کنار کپر(مطبخ) منفجر شد و باعث شد که همسر "علیکه" به طرز فجیعی تکه تکه شود و عبدالله(برادرم) نیز که ترکش ها یا تیرهایی به او اصابت کرده بود از زیر بغل تا سرش به گوشه ای پرتاب شد!  صحنه آنچنان مشمئز کننده و حزن آور بود که علاوه بر ما دو خانواده، دیگران را هم شدیداً متاثر کرد، طوری که تحت هیچ شرایطی نتوانستیم احساسات جریحه دار شده ی خود را کنترل کنیم؛ بنابراین درکوتاه زمانی بعد که هواپیما با شلیک تفنگ مرحوم عیوض محسین ارغونی سقوط کرد، تمام مردم و مبارزان از هر طرف برای دستگیری خلبان نیمه جان هواپیما هجوم بردند.

 هر چند دیگران توصیه کردند که باید خلبانِ زخمی را زنده تحویل خان دهیم،  من و " علیکه" توجهی به صحبت هایشان نکردیم و توامان به سمت خلبان شلیک کردیم و او را کشتیم و در چاهی انداختیم!

و در پاسخ به کسانی که ما را از کشتن خلبان منع می کردند، گفتیم: او عزیزان مارا تکه تکه کرد، حالا خان می خواهد اورا زنده اسیر کند" (پایان نقل قول)

تمام  این موارد را بنده(محمد یوسف یوسفی) بدون واسطه از  مرحوم "غریبِ اکبر" که در پیری و ازکارافتادگی به همراه تنها فرزند دخترش که درفاریاب ازدواج کرده بود و در دروازه منزل پدربزرگ و پدر ما ساکن بود، شنیدم.

روح همه ی مبارزان و مجاهدانی که برای حراست از خاک و سرزمین و ناموس خود، مردانه جنگیدند و در مقابل دشمنان متجاوز ایستادند، شاد باد.