*ارنک باشی

مرحوم حبیب یغمایی در خاطراتش می نویسد حدود صد سال قبل که روحانیون معاملات و کارهای ثبتی مردم را انجام می دادند یک روحانی در روستای ما زندگی می کرد که آدم مورد اعتماد و درستکاری بود بطوریکه زیر هر سندی امضای او بود ارزش و اعتبار خاصی داشت .

این روحانی آنقدر حسن شهرت پیدا کرده بود که حتی از روستای های اطراف هم می آمدند معاملاتشان  را نزد او ثبت می کردند . یغمایی می گوید یک شب این روحانی با پدرم در حیاط خانه مان نشسته بودند  و من هم که چند سال بیشتر نداشتم  شاهد گفتگویشان بودم . پدرم به مرد  روحانی گفت : اگر کسی صد تومان به تو رشوه بدهند که یک سند جعلی  امضا کنی اینکار را انجام می دهی ؟ جواب داد : نه . پدرم پرسید : اگر دویست تومان بدهند چه ؟ باز جواب داد : امکان ندارد . هزار تومان ؟ محال است .

پدرم همینطور مبلغ را بالا برد تا اینکه بالاخره گفت : اگر پنج هزار تومان بدهند چه ؟ باز سند جعلی امضاء نمی کنی ؟ مرد روحانی مکثی کرد بعد سرش را بلند کرد و جواب داد : اگر همان اوایل کار و در جوانی ام این مبلغ را می دادند شاید  می گرفتم اما الان که پنجاه سال  با شرافت و درستکاری زندگی کرده ام و بین مردم آبرو و خوشنامی  کسب کرده ام ، نه ، اگر پنجاه هزار تومان هم بدهند دلم نمی آید این حسن شهرت را خراب کنم .

داستان آخوند ولات یغمایی را نوشتم که بگویم آدم پا به سن که می گذارد  گاهی آنقدر دلبسته داشته های غیرمادی اش می شود که حاضر نیست خوشنامی چندین و چند ساله اش را با هیچ عدد و رقم و مبلغی تاخت بزند . به قول شاعر : بسی نام نیک پنجاه سال / که یک نام زشتش دهد بر باد