الهه غریب زاده:

فرهنگ، سنگ زیر بنای روابط اجتماعی و اقتصادی کشور محسوب شده و توسعه فرهنگی نیازمند تحول فرهنگی و ارزش نهادن بر خرده فرهنگ هایی است که تاثیر مستقیم بر فرهنگ کلان یک  جامعه دارند.

بی شک خرده فرهنگ ها  به عنوان کلیدی جهت احیای آداب و رسوم ،عقاید  و سنن شفاهی است . این تعاریف ما را  به مفهوم میراث فرهنگی ناملموس / معنوی نزدیک می نماید . میراث فرهنگی ناملموس به مثابه درخت تنومند و کهنسالی ی با شاخ و برگ های بیکران، گنجی نهفته از فرهنگ این دیار را در بطن خود جای داده است.

كشور هشت قوميتي ايران (تالش، كرد، لر، عرب، بلوچ، آذري، فارس، تركمن) مملو از آوا ها ،نوا ها ،موسیقی ها ،مهارت های پخت غذاها و شیرینی ها، آیین های  غمگنانه و جشن ها و سرور ها ،هنر های دست ساز  و دست نگاره ها، گویش ها و لهجه ها یی است که هماره از دیر باز معرف تمدن بی نظیر ایران زمین در میان دول بوده است.

امروزه با گسترش شهرنشینی و مهاجرت روستاییان برخی از این قابلیت ها و توانمندی ها رو به منسوخ شدن رفته  و ما با از دست دادن پیران و  استاد کاران خبره این مهم به عنوان گنج زنده،  مواجه  هستیم .علاوه بر این با پیشرفت تکنولوژی و ورود مدرنیته  ، کالبد سنتی جوامع رنگ و لعاب خود را رفته رفته از دست داده است.

بنابراین با ایمان به اینکه ارتباط مستقیمی بین توسعه همه جانبه جامعه با  نسل سازی و زندگی توام با نگرش های فرهنگی است ،آشناسازی افراد با مقوله سنت نه تنها به عنوان ویترینی جهت، دکور سازی و تظاهر به پیروی از آن  بلکه به عنوان راهبردی با اهمیت جهت حفظ و پاسداشت اصالت مان می باشد که بایستی به بهترین نحو ممکن به نسل جدید اهدا شود ./د