فرج اله گرمسیری

هنگامی که دهه شصت را پشت سر گذاشتیم، در آغازین سالهای دهه هفتاد جامعه ایران دچار نوعی خلاء فرهنگی شده بود. وجه مشخصه دهه شصت گفتمان غالب خشونت، جنگ، درگیری و فضای بسیار سنگین امنیتی بود. در این دوره حتی رویکرد تولید اسباب بازی ها برای کودکان معمولاً وسایل جنگی، حتی لباس های کودکانه نظامی، چاپ و انتشار کتاب های قصه بیشتر با موضوع و تم جنگ و خشونت بود. بازی های کودکانه در هر کوی و برزنی پیرامون خشونت و جنگ بود. بارها دیده می شد کودکان در دنیای بی آلایش خود به دو گروه (دو جبهه) تقسیم شده عملیات جنگی را بازی می کردند. حال و روز بزرگترها هم چیزی بهتر از آن نبود. خانواده ها یا عزیزی را از دست داده بودند یا معلولی در خانه داشتند یا عزیزی در مناطق جنگی داشتند و استرس و استرس و نگرانی جو غالب بر خانواده ها بود.
اگرچه مدرسه و تحصیل تعطیل نبود اما ادبیات حاکم و حال و هوای آن روزها به سود نشر و توسعه کتاب و کتابخوانی و مطبوعات نبود. تعداد نشریات (اعم از روزنامه و هفته نامه) سراسری اگر نگوییم انگشت شمار که اندک بود. نشریات محلی و استانی در محاق، یا به عبارتی متولد نشده بودند، فضای گرفته مطبوعاتی و فرهنگی قابله هایی انتظار می کشید تا با برافروختن مشعل هدایت زمینه تولید و تولد این گونه نشریات را فراهم نماید.
جامعه دشتستان نیز از این قاعده مستثنی نبود، عطش و نیاز آن روز جامعه ما چشم انتظار مشعلداری بود تا نوری بر این راه پر سنگلاخ و ناخوشایند بتاباند. اگرچه در برهه هایی از تاریخ فرهیختگانی همچون سید محمدرضا مساوات و فراشبندی با خون دل بسیار مشعل اطلاع رسانی را بر افروختند اما سیر حوادث و مقتضیات زمان فرصت نداد تا آن نشریات عمر پر و پیمانی داشته باشند.
سید محمدرضا مساوات که در عنفوان جوانی به شیراز مهاجرت کرده بود به نام سید رضای شیرازی مشهور و از آزادیخواهان تندرو مشروطه خواه بود که از شیراز به تهران مهاجرت کرده هفته نامه ای به نام خودش (مساوات) منتشر می کرد و از لحاظ محتوا به روزنامه صور اسرافیل تنه می زد.
مساوات پس از کودتای محمدعلی شاه و به توپ بستن مجلس و کشتن برخی آزادیخواهان مانند بقیه نشریات مردمی آن روزگار به محاق توقیف رفت و عمر آن به بیش از چهل و نه شماره نرسید.
بعدها در هنگامه ملی شدن صنعت نفت علیمراد فراشبندی نیز از آزادیخواهانی بود که از برازجان به شیراز مهاجرت کرد و روزنامه خامه ملت را به منظور تنویر افکار عمومی و مبارزه با استبداد منتشر می کرد. عمر این نشریه نیز کوتاه و شماره بیست و پنجم آخرین شماره اش بود.
راه پر سنگلاخ روزنامه نگاری کار هر کسی نبوده و نیست. روزنامه نگاری بسیار طاقت فرسا، ظریف، پرهزینه و به لحاظ اجتماعی و سیاسی پر مخاطره است. هر کسی که لباس روزنامه نگاری را می پوشد، می توان گفت به عنوان فدایی جامعه خود را در معرض انواع اتهامات، انتقادات، تعرضات و ... قرار داده است. گاه نگاه های طعنه آمیز بدرقه اش می کند، گاه از محفلی بیرونش می کنند، گاه دوربینش را می گیرند، گاه کامپیوترش را خرد می کنند و دفترش را به هم می ریزند و ...
 هرچه هست باید اعتراف نمود که روزنامه نگاری رئالیک آئین و روشی هدفمند و شریف است و باید گرامیش داشت. در دهه هفتاد عطش و نیاز اجتماعی جامعه دشتستان می طلبید که سری پرشور با برافروختن مشعل آگاهی بخشی این مسئولیت خطیر را به عهده بگیرد و عفریت جهل را عقب براند.
در این میان مانند همیشه از دل جامعه فرهنگی دشتستان اکبر صابری موفق شد تا هفته نامه اتحاد جنوب را راهی چاپخانه نماید تا پس از سالها که از نشر خامه ملت می گذشت هدیه ای ارزشمند تقدیم جامعه دشتستان و استان کند. با انتشار نخستین پیش شماره هفته نامه اتحاد جنوب بارقه امیدی در دل اهل فرهنگ و دانش روشن شد.
دشتستان اگرچه روزنامه نگارانی چون مساوات و فراشبندی را تقدیم جامعه ایران نمود لیکن جغرافیا و گستره نشر آن پیشگامان غیر از دشتستان بود. صابری وارد راهی شد که سالها متروک شده و پر از دست انداز بود. استقبال افراد توانمند و خوش قلم رونقی ویژه به هفته نامه اتحاد جنوب و به سرعت جای خود را در میان مطبوعات استان بازکرد. بها دادن به یادداشتهای هر چند کوچک در هفته نامه و حسن مدیریت موجب دلگرمی و روی آوری جوانان به کارهای فرهنگی شد.
اکنون که پس از بیست سال هزارمین شماره هفته نامه اتحاد جنوب به چاپ می رسد، در عین اینکه نوعی رکوردشکنی محسوب می شود، این نشریه توانسته راهی هموار و بستری آسوده برای جوانان و آیندگان مهیا نماید تا برای رشد و اعتلای فرهنگ و رسانه های نوشتاری در سطح شهرستان و استان تلاش نمایند.
نکته باریکتر ز مویی که طی این مدت جلب نظر می کند تلاش واقعی اتحاد جنوب برای ترویج فرهنگ پرسش گری در بین مردم و پاسخ گویی در رده های مدیریتی شهر و استان می باشد. این نکته یکی از رسالتهای بسیار مهم هر مطبوعه مردمی می باشد. اگرچه می توان این مسئولیت و نکته سنجی را درز گرفت اما با تعهدات شغلی یک روزنامه نگار منافات دارد. اتحاد جنوب برای تحقق این رسالت و مسئولیت تا آنجا پیش رفت که سخن سردبیر در یکی از شماره ها «افهم یا رئیس» بود و صراحتاً مدیران شهری را به پاسخ گویی دعوت می کرد. بی جهت نیست که مطبوعات را به عنوان رکن چهارم دمکراسی قلمداد می کنند.
بدیهی است کار ظریف روزنامه نگاری به علت ماهیت کار و زمان محدود در تنظیم اخبار و گزارش ها ممکن است دچار خطا یا لغزش شود که امری قابل اغماض است. لزوم رویکرد یک نشریه موفق مردم گرایی، واقع گرایی، امانتداری، صداقت و پاکدستی است.
به نظر می رسد طی مدت بیست سال گذشته هفته نامه اتحاد جنوب به مثابه چراغی فرا راه ارتقاء فرهنگ بوده و به طور نسبی قرین موفقیت بوده است. /ج