اشعاری زیبا به مناسبت فرا رسیدن شب یلدا، طولانی ترین شب سال ؛

شب یلدای دگر آمد و من چون هر سال               باز سرمست و پر از شور و شعف گیرم فال

شب یلدای من امسال به رنگ دگر است           چون که مهتاب کنون در رخ تو جلوه گر است

آمدی ای مه من دلبر و دلدار شدی                        قصه گوی شب و هم محرم اسرار شدی

قصه از دوری و بی تابی و امید وصال                        من همه محو تو و پر زند این مرغ خیال

غرق در خنده ی تو مست لبانی چو انار                      رخ تو در شب یلدای زمستان چو بهار

سرخوش از این شبم و خیره به چشمان نگار            شاد از عشق توام کز دل و جان برده قرار

حافظ از شوق بگفتا من سرگردان را                           خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را

شعر از: مهدی رزم پا

شب یلدا برای من صدا باش                        ورودی زخم زرد دل دوا باش

بیا در بستر شبهای تاریک                              مثال ماه خندان با صفا باش

هم آغوش شب یلدا شدم من                       سراپا غرق در رویا شدم من
  
اسیر چشم جادویت که گشتم                   مثال غنچه ای گل واشدم من
 
 

شب یلدا شبی پردرد باشد                             نگاهت بر نگاهم سرد باشد

گل سرخی که در گلدان نشاندی                        اگر نزدم نباشی زرد باشد

شب یلدای من را زهر کردی                           چرا از من بریدی قهر کردی

برای دیدن چشمان مستت                                    مرا آواره هر شهر کردی

 

شب یلدا برایت قصه دارم                                        بیا بنویس از احوال زارم

نمی دانم که  در دامان این شب                          سپیده کی زند بر شام تارم

شب یلدا بیا بنشین کنارم                                    که شاید صبح گردد روزگارم

چنان در بستر غم ها اسیرم                                  که امیدی به پایانش ندارم

شعر: غلامرضا راستان

 

مرغ دل را در شب یلدا پریشان می کنی           بی وفایی بر لبت هر لحظه عنوان می کنی

آمدم با یک سبد امید در باغ دلت                   خیس غربت ها مرا بی توشه مهمان می کنی

گلشن جانم ندارد تغمه خوانی بی وفا                   با سکوتت روح سبزم را تو حیران می کنی

 می سرایم قصه از تنهاییم بامن بگو                   تا به کی در صحن دل آشوب و طغیان می کنی

 

گم شدم در جنگل پاییز ای آرام جان                   چهره را در وقت شب از دیده پنهان می کنی

شاخه سبز دلم را چیده ای با داس زرد                   دیدگان خسته را با قهر گریان می کنی

مشکلی دارم نمیدانم اگر گویم به تو                  مشکلم را در شب یلدا تو آسان میکنی

موج احساس رضا در انتهای عاطفه                    می رسد بر بام عشق اما تو کتمان می کنی

شعر: غلامرضا راستان