اتحادخبر: چندیست که حال و احوال مدارس مان تغییر کرده است...

شاید گاهی نیاز باشد به دور از سیاست کمی به مسایل مهمی که همچون آرامش قبل طوفان خفته، نیز توجهی کنیم، رسالت آموزش و پرورش.....

گله ای دارم از بطن این درد، که حتما درد دل بسیاری از والدین نیز می باشد.

ابتدای هر سال تحصیلی همه ی والدین در تکاپوی انتخاب بهترین مدرسه با معلمان مجرب و دلسوز بوده تا بتوانیم ثمره زندگی خود را با خیالی آرام در فضای سالم و علمی پرورش دهیم.

اما این روزها در پایان هرترم با کلاسهای خصوصی مواجه میشویم که اکثراً با هر مشقتی که شده برای پیشرفت بیشتر و بهتر فرزندانمان (به ظن خود) مبالغی را هزینه می کنیم. 

اما گله ی من از این کلاسها و هزینه های کم وبیش هنگفت نیست... درد اینجاست که همه فراموش کرده ایم چرا فرزندانمان را به مدرسه می فرستیم. مگر نه اینکه مدرسه مهد علم است؟ کدام علم!!!!! وقتی در طول یکسال تحصیلی به دلیل کمبود نیروی متخصص در دروس زبان و ریاضی در بعضی از مدارس از معلم قرآن و معاون مدرسه استفاده می  شود، چگونه من از فرزندم انتظار داشته باشم در پایان ترم نیاز به کلاس خصوصی نداشته باشد؟!! و نیز چگونه فرزندم را توجیه کنم وقتی می گوید کلاس خصوصی جز با معلم فعلی خودم نمیخواهم(سوالات امتحان را میدهد)، معلمی که توانایی تدریس در دروس تخصصی غیر از رشته خود را ندارد و به هر دلیلی اقدام به این کار میکند!!! تاوان این تخصص نداشته را چه کسی باید بدهد؟ فرزندم که تابستان با وجود تمام سرخوردگی و افسردگی دوباره به کلاس می رود و....؟!!!! یا من والد؟!!!! و یا جامعه؟!!! مگر نه اینکه مدرسه مهد پرورش و رشد گردانندگان فردا است؟ کدام پرورش؟!!!! وقتی فرزندانمان به سمت بی سوادی فرهنگی و علمی و مدرک پولی سوق داده می شوند.

درد اینجاست...

درد دارد که ببینی راهنمایی و دبیرستان های ما که جزء پایه و بنیان درآموزش ما هستند، مملو شده از امتحانات سوری و پولی و صد البته دانش آموزان بی سوادی که قرار است بشوند آینده.... بشوند جامعه ....بشوند بزرگ مردان سیاسی مجریه، مقننه و قضایی.....

چرا باید اشتباهی که در آموزش عالی میشود را به آموزش پایه هم بکشانیم ؟

 چرا باید تیشه به ریشه خودمان بزنیم؟

چرا کمی دیدمان را فراتر نمیبریم که ببینم به کجا میرود این راه؟!

فکری برای این زخم نو پا کنیم....

در این نقد قصد زیر سوال بردن فرهنگیان عزیز را ندارم چرا که همه مقصریم، من والد، معلم، مدرسه، آموزش و پرورش و دولت...

 وقتی معلمان ما که حقیقتا شغل شان، شغل انبیاء است و رسالتشان انسان سازیست، با مشکلات سازمانی بسیاری مواجه اند، وقتی مدارس از پس تامین بودجه بر نمی آیند و...

از دولت محترم تدبیر و امید انتظار داریم گامی جدی و صد البته سریع در این راه بردارد که بتوانیم شاهد پرورش نهالانی سترگ همچون گذشته باشیم ،چراکه گذشتگان کاشتند و ما درو کردیم ، ما بکاریم تا دیگران درو کنند.../ج

نام محفوظ