مهدی مظلومی:

سالها است که این موضوع خیلی ذهنم را آشفته کرده است.
چرا وقتی یک نفر مسئول و پشت میز نشین می شود کم کم و آهسته حرف های چند سال و شاید روز قبلش را فراموش می کند.
چرا این افراد خیلی سریع از آن روحیه انقلابی، حقیقت یاب، عدالت خواه و مردم سالاری و .... فاصله میگیرند و به اصطلاح محافظه کار می شوند.

دلیلی که برآن شدم چنین مطلبی را نگارش کنم مطلبی بود از آقای نصرالله شفیعی (توزیع سبد کالا یا بازی با آبرو و حیثیت نظام) که در سایت های استانی منتشر شد.

آقای شفیعی عزیز؛

جسارت بنده را می بخشید و از این که در این نامه  شما را خطاب قرار داده ام عذر می خواهم. خطاب این نامه کسانی هستند که خود بیشتر از همه میدانند نه فقط شما!

آقای شفیعی همه میدانیم که موضوع سبد کالا و حواشی آن یکی از لکه های سیاه کارنامه دولت تدبیر و امید هست.
همه میدانیم که با دادن این سبد به اصناف، اتحادیه ها و یا محدود کردن  افراد بر اساس نام خانوادگی و یا... می توانستیم بحران را بهتر مدیریت کنیم.

اما آقای شفیعی نکته ای که مرا خیلی به فکر فرو برده است این است که اگر این اتفاق در دولت عدالت و مهر ورز و ... اتفاق افتاده بود و شما مثل چند ماه قبل مسئول بودید  باز چنین نامه ای را می نوشتید؟

چرا باید کارهایمان سیاسی باشد؟ چرا ملاک ما در کارها باید رضایت مافوق باشد. آقای شفیعی کسی نداند شما خوب میدانید که همه در مقابل خدای متعال باید پاسخگو باشیم ولا غیر.

چرا باید از استانداری که فقط برای چند ماه در یک استان مهمان است ترسید  و تمام اوامر وی را بدون چون و چرا و توجه به قانون شرع وعرف اجرا کرد؟

آقای شفیعی چرا یک و فقط یک مسول آگاه به کارها و برنامه های استاندار سابق اعتراض نکرد؟

آقای شفعیی مثال فراوان است اما چرا باید مسولانی مثل شما کنند و مردم نا آگاه یا تشویق کنند یا فقط چند منگه (گلایه)  آن هم در مراسم تدفین یا در صف نان وسبد کالا و دیگر هیچ؟

آقای شفیعی این سکوت ها برای چیست؟ آیا دلیل همه این سکوت ها منافع ملی است!

همه ما این جمله معروف را شنیدیم که "میز اگر وفا داشت به صاحب قبلش وفا میکرد" ولی باز برای چند روز مسئولیت منافع شخصی خود را بر همه چیز ترجیح می دهیم و سکوت می کنیم.

آقای شفیعی باز هم از شما عذر میخواهم از اینکه شما را مورد خطاب قرار دادم اما این درد ما را کشته است که چرا یک عده باید مردم و ارزش هایشان را نردبان قرار دهند و بعد از این که به پست مورد نظرشان رسیدند دیگر همه کس آنها را در جای پای قبلی نردبانشان نبینند.

چرا حالا که مسئولان خودشان را جدا کرده اند و از  عقاید قبلی اشان روی برگردانده اند بازهم باید عضو همان گروه  و حزب سیاسی که از آن بالا آمده اند دانست. نه این دیگر انصاف نیست.

آقای شفیعی بیا به شهر خودمان برگردیم همان جا که مدت هاست به دلایل کاری  کمتر آنجا آمده اید. در این شهر هم قصه همین است.

دوستان هم سنگریمان وقتی به جایی رسیدند همه را فراموش کردند و دیگر در مسجد و کوچه و بازار خدمتشان نرسیدیم. باشد این مقام و جایگاه ارزانی شان. ولی چرا باید مستیقیم یا غیر مستقیم باز از ما مایه بگزارند. اگر آنها برایشان عار است  که در میان ما باشند ما هم دیگر آنها را از خودمان نمی دانیم.

چرا ما باید تاوان کار های نابخردانه بعضی ها را بدهیم؟
داستان غضنفرالسطنه و مجسمه اش را یادتان که می آید. چه حرف ها که به ما ها زده نشد؟
به راستی ما چه نقش و شخصیتی در داستان داشتیم؟ اصلا کسی از ما سئوالی کرد؟ نظری خواست؟ پس چرا ما باید از همشهری هایمان دشنام بخوریم.

به جرات می توان گفت آقایان در انجام این کار هرگز از هم حزبی های خودش مشورت نگرفته و صرفا با خرد شخصی خودش چنین تصمیمی را گرفته است. کاری به این موضوع نداریم که برداشتن مجسمه درست بوده یا نه؟

حرف ما این است که چرا باید گروهی که نه سر پیاز است نه ته آن باید تاوان و خسارت بدهد. بنده به جرات می توانم بگویم اکثریت افراد مذهبی برازجان مثل خیلی افراد دیگر بعد از برداشتن مجسمه از این موضوع با خبر شده اند. پس چرا باید این عمل را به یک گروه چندین هزار نفری محلی و میلیونی کشوری منتسب کرد در حالی که روح آنها هم خبر نداشته است؟
تا چند روز بعد از این داستان که کسی پاسخ گو نبود بعد از چند روز فرمودند به خاطر شهدا مجسمه جا به جا شده! خانواده ها شهدا اعتراض کردند!

تا کی از شهدا مایه میگذارید برادران؟
شما اگر به دنبال خانواده شهدا بودید به داد دختر شهید و همسر جانبازی  می رسیدید که برای اخذ مجوز یک دکه بین شهرداری و فرمانداری مسابقه دوی ماراتن برگزار کرد ولی هیچ کس به داد خانواده شهدا نرسید. یا نه اینکه مادر معاون شهید چمران شهید اسماعیل کمان، در پارکینگ زندگی می کند. دریغ از یک احوال پرسی؟

چرا حزب یا یک گروه باید تاوان رفتار یک مسئولی را بدهد که اسیر بخشنامه ها و باید و نباید های نظام اداری است؟ چرا شخصیت و آینده یک گروه باید فدای روحیه محافظه کارانه و هم چنین سود جویانه شخص خاصی قرار گیرد که امروز سوار بر خودروی مسئولیت هم چنان می تازد و دیگر کسی هم پایین بیارش نیست. هر کاری کند باز هم جایگاهش محفوظ است و فوقش از جایی به جای دیگر می رود و البته با گرفتن ترفیع.

این موضوع درمیان نیروهای مذهبی هیات و بسیجیان بیشترین مصداق را دارد و آسیب های فراوانی را متحمل شده اند. کسانی بوده اند که از نردبان عشق به ارزش ها ی این افراد سوء استفاده کردند و هم چنان هم خود را به ایشان می چسبانند؛ این در حالی است که اصلا و ابدا در کارها و برنامه های خود از ایشان استفاده نمی کنند.
اینها درد ماست که نمی دانیم کجا  فریادش کنیم.

نه آقای شفیعی این دیگر انصاف نیست!