غلامعلی بدخشان 

در صحنه‌ی تاریخ، گاهی تئاتری به پا می‌شود که در آن، بازیگری با لباسی زرق‌وبرق‌زده و تاجی از ادعاهای توخالی، خود را «سلطان جهان» می‌پندارد؛ اما در اوجِ نمایش، ناگهان پرده کنار می‌رود و معلوم می‌شود که این «سلطانِ متکبر»، نه تنها کفش‌هایش سایز اشتباه است، بلکه انبارِ مهماتش نیز به شماره افتاده و لرزه بر اندامش افتاده است!
‌
بسیار مضحک و در عین حال تکان‌دهنده است که آقای ترامپ، آن مدعیِ «گزینه‌های روی میز»، اکنون متوجه شده است که میزِ مذکور، هرچند وسیع است، اما در یکی از حیاتی‌ترین اقلامش، یعنی «موشک‌های رهگیر»، دچار کسری شدید شده است. چه کمدی تلخی است وقتی «سلطانِ تراز و دوغ» در خاورمیانه، نه از سرِ حکمت و خرد، بلکه به سبب ترس از «اتمام پاتریوت‌ها» و «تلاطم قیمت بنزین در پمپ‌های داخلی»، ناچار به عقب‌نشینی می‌شود.
‌
در این میان، نگاهی به آن «عروسک خیمه‌شب‌بازی» در خاورمیانه می‌اندازیم؛ رژیم صهیونیستی که گمان می‌کرد با تکیه بر دستانِ لرزانِ اربابانش، بر خاک مقدس چیره شده است. غافل از آنکه این رژیم، تنها سایه‌ای است از یک قدرتِ پوشالی؛ عروسکی که نخ‌هایش در دست «عمو سام» است و هرگاه نخ‌ها سست شود، این عروسک نیز در برابر طوفانِ اراده‌ی مردان پارس، به لرزه می‌افتد و حقیقتِ پوچش عیان می‌گردد.
‌
اما در برابر این لرزه بر اندامِ پادشاهانِ کاغذی، باید از شکوهِ مردان پارس سخن گفت. دلاورانی که با عزت و غروری خدادادی، در برابر هر طوفانی استوار ایستادند. تکریم و ادای احترام می‌کنیم به آن جوانمردانی که در مسیر دفاع از میهن، شربت شهادت نوشیدند تا امروز ما با سربلندی در خاک خود گام برداریم. این‌ها کسانی بودند که به جای تکیه بر «آهن‌های گران‌قیمت اما ناکارآمد»، به ایمان و غیرت تکیه کردند و راه خود را از آموزه‌های والای قیام عاشورایی حضرت اباعبدالله الحسین (ع) گرفتند؛ راهی که در آن، پیروزی با خونِ پاک است، نه با موشک‌های بی‌روح.
‌
 امروز، در برابر ایستادگی و مقاومتِ پولادینِ ملت بزرگ ایران، تمام ملل دنیا باید کلاه از سر بردارند و با احترام بایستند. وقت آن است که کلماتی چون «امپریالیسم»، «ابرقدرت»، «استعمار» و «هژمونی» را به سطل زباله‌ی تاریخ بریزیم؛ چرا که وقتی یک «ابرقدرت» به دلیل کمبود چند موشک، در برابر یک ملت لرزان شود، دیگر نه «قدرتی» باقی مانده که «ابر» باشد و نه «استعماری» که بتواند بر اراده‌ی آزاد انسان‌ها چیره شود.
‌
و اما اگر در آینده، مذاکراتی صورت پذیرفت، پیشنهاد می‌کنیم ایرانیان به جای برگه و کاغذ، «شاهنامه فردوسی» را به عنوان نماد شجاعت بر روی میز مذاکره بگذارند. به جای ادبیات سیاسیِ خشک و توخالی، صفحات شاهنامه را بخوانند تا امثال ترامپ بدانند با هفت هزار سال تاریخ و تمدن روبه‌رو هستند. بگذارند صدای حماسه در اتاق مذاکره بپیچد و به آن‌ها یادآوری شود که با چه تمدنی مواجه‌اند.
‌
باید با لبخندی رندانه به آن‌ها گفت: ای تمدنِ ۲۵۰ ساله‌ی آمریکا، که از عمر برخی لاک‌پشت‌های سرزمینتان هم کمتر است! شما اگر امروز به سلاح‌های هسته‌ای و جنگنده‌های B-1 و B-2 و F-35 می‌نازید، بدانید که ملت ایران به هفت هزار سال تمدن درخشان و ریشه‌داری می‌نازد که هیچ موشکی نمی‌تواند آن را هدف قرار دهد. ما از تبار کسانی هستیم که در رزم و هنر، تاریخ جهان را نوشتند و شما تازه در حال یادگیری الفبای بقا در برابر اراده‌های مستقل هستید.
‌
درود بر ترازنامه‌ی نظامی‌ای که در او، «غرور» زیاد و «موشک» کم بود، و درود بر ملتی که با خون و ایستادگی، معنای «قدرت واقعی» را به جهان آموخت!