عباس نعمتی

نهم اسفندماه بود؛ روزهایی که آسمان بوشهر دیگر رنگ آرامش نداشت. صدای غرش موشک‌های دشمن، سکوت ساحل نیلگون خلیج فارس را می‌شکست. هر انفجار، موجی از نگرانی را تا دل خانه‌ها می‌برد؛ اما همان‌جا، میان خطوط لوله، ایستگاه‌های بین راهی و تأسیسات تقویت فشارگاز، مردانی ایستاده بودند که اجازه ندادند جریان زندگی متوقف شود.
درمنطقه ۱۰ عملیات انتقال گاز، کسی از میدان خارج نشد. بهره‌بردارانی که روزها و شب‌ها درتأسیسات تقویت فشار گاز مانده بودند، دور از خانواده و چشم‌انتظار خبر سلامتی عزیزانشان، پای تجهیزات و توربین‌ها ایستادند تا شریان‌های انتقال گاز کشور از تپش نیفتد. استرس حملات و نگرانی از آینده، درچهره همه دیده می‌شد، اما هیچ‌کس دست از کار نکشید.
شب‌ها، کارکنان حراست آرام و بی‌صدا در امتداد خطوط و محوطه تأسیسات گشت می‌زدند. نور چراغ خودروها در تاریکی می‌لغزید و چشم‌هایی بیدار، امنیت شبکه انتقال گاز را رصد می‌کردند. برای آن‌ها، حفاظت از این خطوط فقط یک وظیفه اداری نبود؛ پاسداری از آرامش مردمی بود که شاید هیچ‌وقت ندانند در آن شب‌های پراضطراب جنوب چه گذشته است.
در ساختمان ستاد منطقه 10 عملیات انتقال گاز نیز، جلسات کمیته بحران یکی پس از دیگری برگزار می‌شد. نقشه‌ها روی میز پهن بود، تلفن‌ها مدام زنگ می‌خورد و خبرها لحظه‌ای قطع نمی‌شد. رامین نیک خلق، مدیر منطقه ۱۰ عملیات انتقال گاز، تقریباً همیشه درمرکزماجرا دیده می‌شد؛ آن‌قدر که بعضی کارکنان شوخی می‌کردند جلیقه زرد رنگ آماده‌باش بحران دیگر بخشی از لباس همیشگی او شده و انگار قرار نیست از تنش دربیاید.اما پشت آن شوخی‌های کوتاه، واقعیتی جدی جریان داشت؛همه می‌دانستند شرایط عادی نیست.
در آن روزها، همه کارکنان بخش های مختلف عملیاتی با وجود استرس و نگرانی زیاد همه درمحل کارشان حضور داشتند؛ یکی پشت مانیتورهای کنترلی، یکی کنار تجهیزات، یکی در مسیر خطوط انتقال و دیگری در اتاق بحران.
در آن روزها، انتقال پاک، ایمن، پایدار و بهره‌ورگاز فقط یک مأموریت سازمانی نبود؛ شبیه نبضی بود که باید زنده می‌ماند.
حالا از آن شب‌ها فاصله گرفته‌ایم، اما هنوز رد خستگی و بی‌خوابی روزهای بحران بر چهره مردان بی ادعای منطقه ۱۰ عملیات انتقال گاز مانده است. همان‌هایی که زیر سایه تهدید و انفجار ایستادند، امروز هم در دل تأسیسات و خطوط انتقال گاز و زیر آفتاب سوزناک و هوای گرم بوشهر مشغول اجرای برنامه های تعمیراتی هستند تا شبکه انتقال گاز کشور آماده‌تر و پایدارتر ازهمیشه درمدارخدمت بماند.
شاید نام این مردان جایی نوشته نشود، شاید تصویرشان هیچ‌وقت تیتر اول رسانه‌ها نباشد، اما حقیقت این است که در روزهایی که جنوب زیر آتش دشمن می‌سوخت، این مردان بی‌ادعا نگذاشتند شعله زندگی در خانه‌های مردم خاموش شود.
و تاریخ، همیشه مردانی را به خاطر خواهد سپرد که در سخت‌ترین روزها، برای ایران ایستادند.
درود بر همت بلندتان ...