سید حسام مزارعی

۸۶ شب، مردم پای کار بوشهر، در میدان امام خمینی حضور دارند و میدان داری می کنند. اگر بگوییم خسته نیستند که دروغ گفته ایم اما این مردم، با تمام روح و جسم خسته، محکم و استوار هر شب میدان را خالی نمی کنند.

این شب ها همه چیز به سمت تکرار شدن رفته است. چهره ها همه تکراری، رجز خوانی ها تکراری، پذیرایی ها تکراری، اجراها روی جایگاه تکراری و خسته کننده، حتی انتخاب مکان نشستن خیلی ها تکراری شده، اما آن چه که همیشه تازگی اش بدون شعارزدگی حفظ شده، لحظه ی دعای فرج با صدای آسمانی، علی فانی است. چرا می گویم آن صدای آسمانی؛ چون یک شب به دلیل بارندگی و انتقال سیستم های صوتی، یکی از مجری های جایگاه، دعای فرج را خواند و اصلا فیوزمان به آسمان وصل نشد.  

با خلاقیت متولیان برنامه، بخشی از صحبت های ماندگار و اشک آور رهبر شهید با امام عصر، که می گفت: "من جان ناقابلی دارم، جسم ناقصی دارم، اندک آبرویی دارم که اون رو هم خود شما به ما دادید، همه این ها را من کف دست گرفته ام و در راه این انقلاب و اسلام فدا خواهم کرد .ای سید ما مولای ما، دعا کن برای ما. صاحب این کشور تویی، صاحب ما تویی..." به صورت زیر صدای دعا، پخش و این جملات برای مردم عزادار رهبر شهیدشان که هنوز چشم انتظار تشییع و خاکسپاری اش هستند، بیشتر لرزه بر دل ها می زد.

به آسمان که وصل می شویم و چشممان که خیره به بالا می شود، ناخواسته همچون روزهای جنگ، انتظار موشک هستیم و آن شب ها تداعی می شود. عادت مان شده بود که به محض پایان یافتن دعا، صدای انفجاری بر می خواست.
و اکنون، پس از ۸۶ شب، به این نتیجه رسیده‌ایم که تکرار اگر از سر نسیان باشد، مرگ تدریجی است؛ اما اگر از سر حضور باشد، همان "العجل"ی می‌شود که هر شب، تازه‌اش می‌کنیم. آری، چهره‌ها تکراری‌اند، رجزها تکراری‌اند، حتی جای نشستن مان تکراری است؛ اما دلی که برای صاحب این کشور می‌تپد، هر شب با صدای علی فانی تازه می‌شود. ما خسته‌ایم، اما میدان را خالی نمی‌کنیم؛ نه از روی عادت، که از روی یقین به اینکه او می‌بیند، او می‌شنود، و شاید همین شب‌های تکراری، مقدمه‌ی تکراری‌ترین و بزرگ‌ترین تازگی تاریخ باشد: ظهور.