به گزارش ایسنا، ندا شفیعی، عضو هیئت علمی سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی ایران و مدیرکل سابق وزارت علوم، در یادداشتی با تأکید بر شکست منطق خشونت در جنگ اخیر و نقش جامعه علمی در پاسداری از حقیقت، نوشت: توسل به منطق منسوخ جنگ همچنان از نشانه‌های استعمار نوین است، اما این بار دانایی در برابر تاریکی سر فرود نیاورد.

در این یادداشت آمده است:

بسم الله الرحمن الرحیم

توسل به منطق منسوخ جنگ و تکیه بر توحش نظامی، همچنان از نشانه‌های تلخ و تأسف‌بار استعمار نوین معاصر است؛ رویه‌ای مذموم که با عبور از قوانین و حرمت‌های حاکم بر سرزمین‌ها و با دخالت مغرضانه در سرنوشت ملت‌ها، جز ویرانی، غارت و زخم بر پیکر انسانیت، حاصلی در پی نداشته است. آنان که گرگ‌طبعی خویش را در پوست فریبکارانهٔ صلح پنهان می‌کنند، می‌کوشند چهره‌ای متمدن از خویش به نمایش گذارند، حال آنکه کارنامهٔشان چیزی جز نقض آشکار اخلاق، عقلانیت و کرامت انسانی نیست.

در جنگ اخیر، که با تداوم همان رویکرد خشونت‌بار و در امتداد تجاوزات پیشین شکل گرفت، نه تنها مرزهای جغرافیا، که حرمت اندیشه و دانایی نیز آماج حمله قرار گرفت. دانشگاه‌ها، مراکز آموزشی و کانون‌های علم — این پناهگاه‌های امن تفکر و تربیت — از گزند آتش و ویرانی در امان نماندند و بار دیگر جهان شاهد آن بود که چگونه جهلِ مسلح، چراغ دانایی را نشانه می‌رود.

بااین‌همه، مردم این سرزمین و به‌ویژه جامعهٔ علمی و دانشگاهی، با صبری سترگ و مقاومتی درخور، نشان دادند که بنای اندیشه با بادهای سهمگین فرو نمی‌ریزد. آنان که آمده بودند تا «ایران» را به «عصر حجر» بازگردانند، نه معنای «تمدن» را دریافته بودند و نه درس «تاریخ» را آموخته بودند. چرا که تاریخ، بارها گواهی داده است که دانایی هرگز در برابر تاریکی سر فرود نمی‌آورد.

اینک، در پی آن همه خشونت و ویرانی، همان منطق ناتوان جنگ، سرانجام به بن‌بست رسیده و مهاجمان را ناگزیر از عقب‌نشینی، پذیرش آتش‌بس و اعترافی خاموش به بی‌حاصلی خشونت ساخته است. این پایان، نه پیروزی جنگ، که گواهی دیگر بر شکست استکبار است.

باور ما بر این است که رسالت دانشگاه‌ها، مؤسسات آموزشی و پژوهشی در چنین روزگارانی، تنها آموزش و پژوهش نیست؛ بلکه پاسداری از حقیقت، ایستادگی در برابر تحریف، و تلاش برای التیام زخم‌هایی است که بر تن جامعه و پیکر علم نشسته است. ما بر این باوریم که پرچم دانایی، هرچند در میان غبار جنگ به لرزه درآید، هرگز بر زمین نخواهد افتاد و راه آینده، نه از مسیر خشونت، که از گذر خرد، گفت‌وگو و صلح پایدار خواهد گذشت.