رویا نیکنام
 
سال 1973 در شهر استکهلم سوئد یک سرقت مسلحانه از بانک اتفاق افتاد که در طی این اتفاق چهار نفر وبه مدت شش روز در بانک گروگان گرفته شدند،به شکل غیرمنتظره ای این افراد در طول گروگان گیری وپس از آزادی،از سارقین دفاع می کردند وحتی حاضر نشدند بر علیه اشان شهادت دهند،آنها حتی تا آنجا پیش رفتند که سعی کردند به مجرمان کمک کنند و برایشان پول جمع کردند.
"نیلز برژورت" جرم شناس وروانپزشک برای توضیح این واکنش گروگان ها، از اصطلاح *سندروم استکهلم*  استفاده کرد .
در این سندروم، فرد وابستگی عاطفی شدیدی به آزارگرش پیدا می کند به زبان ساده تر در حالی که انتظار می رود فردی که آزار دیده احساساتی مثل ترس،وحشت وتنفر را نسبت به آزارگر تجربه کند ،برعکس احساساتی مثل عشق ،همدردی ومیل به محافظت از  او را تجربه می کند.
 این اتفاق نوعی واکنش برای حفظ بقاست.
ذهن برای بقا،عشق به آزارگر را بجای نفرت انتخاب می کند،اینجاست که سندروم استکهلم شکل می گیرد.
بنابراین پیوند روانی عمیقی بین قربانی ومتجاوز شکل می گیرد، واین پیوند روانی به فرد احساس امنیت کاذب می دهد.فرد خود را به قدرتی برتر می سپارد وبا آن یکی می شود،در اطاعت احساس امنیت می کند،نقد آن را حمله به خود می داند و مخالفت با آنها تعادل روانی اش را تهدید می کند،
در این نوع سندروم، فرد بدون تفکر، اطاعت وهمرنگی نشان می دهد و شک به آزارگر، تهدید امنیت روانی است.
وقتی روان در حال بقاست ذهن دیگر دنبال حقیقت یا راه حل نیست  دنبال پناه می گردد.
دنبال کمک،امنیت وبقا.!!!!.

تاریخ بشر از آغاز تا کنون آلوده به ستمگری ها وخودکامگی های افراد شریر وحکومتهایی،که قانونشان زور است،بوده و تاریخ پرنشیب وفراز ایران زمین هم از این قاعده مستثنا نیست.
ایران، همواره شاهد فرصت طلبی وخیانت بوده است اما در بیشتر بزنگاه های تاریخی حساس،وجدان عمومی  همواره بر استقلال و رد سلطه بیگانه یکدست ویکصدا بوده اند که این باور تا امروز میراث بزرگ تاریخی ایران زمین است.
اما در تمام ادوار تاریخ وطن وبا وجود خیانت ها و رذالت های خائنین و وطن فروشان ،هیچ گاه با این صراحت ودرکمال بی شرمی وگستاخی وپرده دری، علنا ورسما خود را مزدور کثیف ترین و وحشی ترین پدیده ضد رخداد تاریخ بشریت  نشان نداده ،حتی بعضا پرده پوشی وظاهرسازی می کردند.
 در این جنگ تجاوزکارانه وظالمانه که سالها بحران(اجتماعی ،زیست محیطی وانسانی ) را بدنبال دارد ودر این ترومای جمعی (خشم،غم ،اضطراب،بهت زدگی وناامیدی)،  صدای بلند افرادی را در محافل ومجالس ومنازل ومعابر می شنویم  که به اسم وعده های پوچ،  
آزادی میهن، خوش رقصی وطن فروشان بزدل خارج نشین که کارشان بی اخلاقی وهرزه نگاری وهرزه گرایی است،
 امیدشان به لمپنیسم ترامپی و واشنگتن وتل آویو ،ناتو و تصمیم ژئوپلیتیک غرب گره زده شده و
 خبرهای هیجان انگیز 
 انفجار یک مدرسه،بیمارستان،خانه مسکونی،صدای جنگنده ،بمباران وووو....حتی اگر به بهای رنج گسترده جامعه  وفروپاشی روان جمعی ولگدمال شدن عزت تاریخی وخفت ملی تمام  شود، ستایش بی وقفه از فاشیسم وحس شادی وپیروزی  را در آنها بر می انگیزد، بحران فهم،عمیق وگسست آگاهی تاریخی، عریان تر می شود.
 در عجزی مداوم که :
 *کمک!*  آن فریب بزرگ بود.
 در تراژدی خنده ی ابلیسانه 
وکمدی سعادت ما در واشنگتن وتل آویو، 
وقتی که واقعیت رگبار گلوله و دود و آتش وخون،حباب این جهان را ترکاند وحقیقتی تلخ را آشکار کرد. 

بنابراین در این بزنگاه تاریخی مهم که کنش ها وزن متفاوتی پیدا می کنند،
تاریخ به نظاره ایستاده که،حفظ استقلال ،مقاومت وپایداری در برابر سلطه بیگانه منحصر به یک طبقه یا گروه سیاسی خاص نبوده،بلکه ارزش غالب در فرهنگ سیاسی ،نظامی ایران زمین است. وهرکس از اصلی ترین خط قرمز تاریخی (وطن فروشی) واز مسیر تسلیم در برابر بیگانه عبور کند وزمینه بی ثباتی ،ناامنی وتحقیر ملی را فراهم کند،از حافظه تاریخ و وجدان بیدار  این سرزمین پاک نخواهد شد،
چرا که عزت ملی، گران بهاترین دارایی هر کشور وملت است .
آنجا که مولانای جان فرمود :
"منگر به هر گدایی که تو خاص از آن مایی"
"مفروش خویش ارزان،که تو بس گرانبهایی"