،،قدرت مظاهری،،

موافقِ‌حاکمیتِ مستقر باشیم یا مخالف، همراهِ سیاست‌های حاکم باشیم یا معترض و منتقد به آنها، مدافعِ عملکردِ موجود باشیم یا زاویه‌دار با آنها، هیچ‌کدام تأثیری در میزانِ درد و تعبی که از ناحیه‌ی دشمنی‌خارجی بر روح و جسم و ذهن‌مان آوار شده، ندارد. همه‌مان از اعماقِ‌وجودمان این سوزش، گَزِش و رنج را احساس می‌کنیم.

امروز با شهروندی که پیش‌از این نیز او را در صفِ‌نانوایی ملاقات کرده‌ و با دیدگاه‌هایش مبنی بر آرزوی استقرارِ حاکمیتی جدید در ایران آگاه بودم، بطور تصادفی در تره‌باری روبرو شدم. با همه‌ی حرص‌وجوشی که برای اِلقای ذهنیاتش به دیگران می‌زد، شدیداً از این مسئله شاکی بود که چرا سربازان، افسران و سردارانِ مدافعِ‌کشور، اینقدر بی‌دفاع و در تیررس دشمن قرار دارند که به‌سهولت و آسانی، هدفِ ترورِ آنان قرار می‌گیرند! باورش بر این بود که نباید به نیروهای نفوذیِ‌دشمن اعتماد کنند تا اینچنین سهل و راحت توسط دشمنِ‌خارجی شکار شوند. مصداقِ اصلی‌اش هم سردار تنگسیری بود که بعنوان سرمایه‌ای ملی و نظامی، بسیار ساده و ابتدایی مورد ترور واقع‌شده و ضایعه‌ای بزرگ و دردناک را بر قوای‌نظامیِ کشور، آوار کرده است.

همانطور که با شدت درحالِ بیانِ دیدگاه‌هایش برای مخاطبانِ درون مغازه‌بود، خریدم را کردم و از آنجا بیرون آمدم. درحالیکه به این موضوع فکر می‌کردم هرکدام از ما، موافق یا مخالفِ وضعیتِ‌موجود باشیم، در کُنهِ‌وجودمان دلبستگیِ‌شدیدی به مدافعان‌وطن داشته و تارِ مویی از آنان را بر همه‌ی دنیای کودک‌کُشانِ‌صهیونیست و تبهکارانِ‌آمریکایی ترجیح‌می‌دهیم.

امیدوارم بینش، عقلانیت و شکیباییِ بیشتری نصیبِ همه‌مان شود تا با درکِ همدیگر و تحملِ دیدگاه‌های متفاوت و متنافری که حاکمیت نیز در آفریدنِ آنها و خلقِ‌ دودستگیِ مشمئزکننده میان اتباعِ‌خود بی‌تأثیر نبوده، بتوانیم این شرایطِ بغرنج و پیچیده را هضم کرده و راهی واسط و میانه که بتواند کشور و مردمانش را به ساحلِ‌آرامش رهنمون‌شود، بازیابیم.

هیچ‌کدام از مردمِ این دیار، با خاکِ‌پدری و سرزمینِ مادری‌شان عداوتی نداشته و حاضر نیستند وجبی از آن را زیرِ سایه‌ی بیرقِ بیگانگان ببینند. این‌نکته، از ناخودآگاهِ همه‌مان بطور ناگهانی و غیرمنتظره بروز پیدا می‌کند. هنگامی‌که دلخوری‌هایمان از حاکمیت و عدم شناختِ کافی‌اش از جریان‌های روز را مورد بحث و بررسی قرار می‌دهیم اما به‌یک‌باره با نهایتِ‌افسوس، برای فداشدنِ سربازان و مدافعانِ وطن، از اعماقِ سینه‌هایمان، آه‌های سوزناک بلند می‌شود. و این، اوجِ میهن‌پرستی است؛ چه به آن ایمان داشته‌باشیم، چه ایمان و اعتقادمان را پنهان‌کرده و به‌روی خودمان نیاوریم ...