امید دریسی 

مملکت را تعطیل کرده‌اند و می‌گویند هوا سرد شده است! بینی و بین‌الله خودتان خنده‌تان نمی‌گیرد و فکر می‌کنید با تعطیل کردن مشکلی حل می‌شود؟

نکنید این کارها را؛ به خدا نکنید. والله بالله تالله به پیر به پیغمبر در نهادهای حاکمیتی از انتصابی گرفته تا انتخابی از انواع شوراها گرفته تا نهادها و مجالس و چه و چه باید هم و غم‌تان این باشد که گره‌ای باز شود نه آن که گره‌ای را با گره‌ای دیگر کور کنید. یا فیلتر می‌کنید یا برای پوشش بانوان تقلا می‌کنید و قانون می‌نویسید یا مقصر خشکسالی‌ها را مردم می‌دانید و می‌گویید توبه کنید اصلاً هم حواس‌تان به زندگی بغرنج مردم نیست که نیست که نیست.

به بیان ساده‌تر آن‌چه که مکرر حول این مسائل نوشتیم، نوشتند، گفتیم و گفتند اما گرفتند، ارشاد کردند، ارجاع دادند، پلمب کردند و سر آخر اعتراض شد اما نشنیدند و دوباره کیهان که همواره صف اعتراض را آشوب بداند و انگار *سی و سه موری رفت تو یه چالی!

پیش‌بینی این ایام با تِم اعتراضات چندان دشوار نبود. نویسنده درست ۲ سال و ۵ ماه پیش طی یادداشتی در این تارنما با تیتر «مردم و نظام بازندهٔ مشارکت حداقلی» به مقامات یادآور شد که عدم شور و نشاط سیاسی برنده‌ای نخواهد داشت و بُرد اظهارات مقامات رسمی کشور در نظام بین‌الملل تحت لوای حضور پر رنگ مردم در صحنه و مشارکت‌های سیاسی است نه کم رونق شدن صندوق‌های رأی. چندان که ۶ سال پیش و در اسفند ۹۸ نیز -هنوز چپ و راست از دید بخشی از مردم محلی از اعراب داشت- پس از انتخابات مجلس یازدهم از طریق همین تارنما و طی یادداشتی با تیتر «فرجامِ شگفتانهٔ معجونِ اصولگرایانِ برخوردار و اصلاح‌طلبان بدلی!» در انتقاد از محدودیت‌ها و تنگ‌نظری‌ها نوشته بودم که نیروهای دل‌سوز و متخصص کم‌کم و به مرور جای‌شان با افراد ضعیف عوض شده است و در برخی انتخابات گذشته شاهد آن بوده‌ایم که جریان تحول‌خواه برای گذر از تیغ تیز نظارت استصوابی مجبور به معرفی نیروهای درجه چندم بوده است و به واقع در فقدان نیروهای اصیل و درجه یک و تیم اصلی، حکایت می‌شود همین که مشاهده می‌کنیم و پارلمان می‌شود یک پارلمان بی‌اثر یا کم‌اثر و در سطح بالاتر رؤسای جمهور هم.

همین آقای پزشکیان نیز که معلول مشارکت ضعیف است را ببینید و البته خسته نباشید! هنوز جوهر یادداشت نویسندهٔ این سطور در هفتهٔ گذشته و با تیتر «رئیسِ جمهور شو» که این نیز در همین تارنما منتشر گردید خشک نشده است که خطاب به رئیس‌جمهور فعلی نوشتم وفاق و وفاق‌بازی را بگذارید برای مسائل کلانی نظیر مناسبات و جهت‌دهی در سیاست خارجی خاصه با غرب، نه این که برای برکناری فرزین و یا رفع فیلترینگ هم وفاق وفاق کنید! خوب نتیجه می‌شود طلا و دلارِ پَر در آورده و گرانی و طاقتی که از سوی مردم طاق شده است و اتفاقاً برکناری فرزین هیچ حلاوتی ندارد چون تحت فشار اعتراضات و افکار عمومی استعفاء داده و کنار گذاشته شده است و نه به واسطهٔ تصمیم مدبرانهٔ قبل از بلبشوی نرخ ارز. جالب است که قبل از این، وزیر امور خارجه که به علت عدم خلاقیت و تحرک مناسب برای بهبود وضعیت سیاست خارجی کشور باید پاسخ‌گو باشد، می‌گوید که می‌داند تحریم یعنی چه اما برکات آن را هم می‌داند و معتقد است که باید با تحریم زندگی کرد! این «باید» را تو باید تشخیص دهی یا مردم؟ اگر می‌دانستی تحریم یعنی چه، که «تحریم و برکات» را در یک راستا تعریف نمی‌کردی استاد و افاضه بفرمایی که باید با آن زندگی کرد! مثل این است که فردی جذام داشته باشد اما بگوید برکت هم دارد! تحریم هم مانند «خوره» به جان مملکت و مردم افتاده است و برکتِ خوره برای یک شخص جز فساد چیست استاد؟! اتفاقاً علت اصلی اعتراضات اخیر نوسانات ارزیِ ناشی از تحریم‌هاست و نه فقط این، که بخش عمدهٔ مشکلات اقتصادی. دقیقاً متوجه شما هم هست استاد. 

وقتی آرا باطله در مهم‌ترین انتخابات یک مملکت گوی سبقت را از دیگر کاندیداها می‌رباید بدین معناست که قسمتی از این اُفت شادابیِ سیاسی، خود را در کف خیابان نمایان می‌سازد و او که از صندوق رأی نا امید می‌شود و احساس می‌کند نماینده‌ای برای پیگیری مطالبات‌اش وجود ندارد رو به اعتراضات خیابانی می‌آورد. دولت مستقر البته اعتراضات را به رسمیت شناخته و قصور را پذیرفته است، همان‌گونه که دادستان عمومی و جای شکر آن باقی است. 

 کو آن حکم‌رانی نویی که قالیباف در بحبوحهٔ اعتراضات سال ۱۴۰۱ از آن سخن می‌راند؟ «حکم‌رانی نو» تان این بود؟ جان کلام را چندی پیش عباس عبدی گفت: کشور نیازمند یک تصمیم -و نه تصمیمات- شجاعانه و آسان و شیرین است. بازگشت به مردم، آزادی رسانه، حاکمیت قانون، و رفع موانع پیش پای حضور همه مردم در تعیین امور خویش»

*مردم بوشهر ضرب‌المثل مذکور را در کنایه از عمل بیهوده به کار می‌برند.