رویا نیکنام

"به نام خدایی که دوران ازاوست"
     "همه یک طرف،خاک ایران ازاوست"

آزادگی خانه به دوشی است

فرهنگ عشایر خوب یا بد،تلخ یا شیرین ،هویتی است که آنها را پرورده است. بخش پنهان خود آگاهشان.
مصداق این جمله :"بگو ازکجا نان می خوری تا بگویم کیستی؟ "
به درنگی به درازنای تاریخ، کتاب گذشته خود را مرور می کنیم، می رسیم به دشت های بکروسرسبز ،کوههای بلند ،رودهای پرآب ،گندم وموسیقی ،اسب هایی با یالهای بلند ،هزار دره ها وگلهای وحشی زیبا،کوه وجنگل ومرتع وبیابان .که محل زندگی مردمانی اصیل با فرهنگی غنی وپربار است .مردمی که با طبیعت به زیبایی خو گرفته اند ،گذر زمان وزندگی مدرن امروزی نتوانسته نوع پوشش آنها را تغییر دهد ،تن پوش های با شکوه  خوش رنگ ولعاب از فرهنگی غنی خبر می دهند که بسیاری  برشوکت وحشمت خوانشان نشسته اند .
از تاریخ رسمی وجزمی عشایر وایلات.
تاریخی مه آلوده ،بی قشون وبی تفنگ  وتشمال با نقاره و ساز وکرنا ...
  در پیچ وگذر تاریخ آنها بودند که خاک خوردند وخون گریستند.
"برای ماندگاری هرجامعه و ملتی ابتدا باید خودی بودن تاریخ وفرهنگشان وستون های بقای تاریخی اجتماعی خود را بشناسیم.
فرهنگ عامه مردم ایلات وعشایر همچون فرهنگ های دیگر مناطق کشور،سرشار از رمز ورازها،نیش ونوش ها است .فرهنگی که سالها وقرن ها تجربه را پشتوانه خود دارد،تاریخ پر نشیب وفراز وپر رنج وملال وزخمگین که بابت آن بهای سنگینی پرداخته اند.
زندگی ایلات و عشایر گونه ای سازش فرهنگی _اجتماعی با محیط زیست است.
یک مسئله فرهنگی وروانشناختی  است.
عشایر فرزندان آزاد طبیعت هستند وجز با مظاهر طبیعت وآب وخاک خود با چیز دیگری مانوس نیستند،
در بی سرانجامی تاریخ ،جبر یکجانشینی ،جبر مهاجرت  هنوز نتوانسته این مردم آزاده را  از پاسداری از هنجارهای خود غافل کند.مردم ایل بیگانه پرهیزند زیرا بیم دارند که موجب ضعف سنت های قومی _ قبیله ای ،بی سروسامانی واز هم پاشیدگی اجتماع ایلی وبی شخصیتی آنان گردد .
مردم ایلات وعشایر همواره سنت هایشان را که میراث نیاکان آنهاست  در میان هاله ای از عواطف سیاه چادرها نگاه داشته اند. حریم وحرمت پیوند ناگسستنی مردمان ایلات است وابعاد عمیق وریشه داری است که در خور تحقیق وتعمق است .
زندگی عشایر پس از گذشت چندهزارسال دچاردگرگونی گشته وفرهنگ بکر ودست نخورده ایل که مقهور جوامع یکجانشین شده بسوی فنا ونابودی سوق داده می شود.درهمه جوامع مردم مظاهر تمدن وتکنیک وعلم ودانش و...را دوست دارند اما به شرطی که به فرهنگ وسنت  آنها لطمه نزند ،هویت آنها را از بین نبرد.
سبک زندگی ،سنت ها وآیین های عشایر بخشی از میراث وهویت فرهنگی ایران است.
  بر تارک تاریخ پرافتخار این سرزمین،
نام بزرگ مردی می درخشد که تندیس دانایی وفرهنگ واصالت  است.
آموزگاری نیک اندیش ونیک منش که تاج خرد ودانش را برسر وجان عشایر گذاشت وکهن بوم تاریخ وفرهنگ ایران را دگرگون کرد.
 نام "بهمن بیگی" درمیان نسل دیروز و امروز "نام ارجمندی" است.
درکتاب "بخارای من ،ایل من " می گوید:
(در ایل ماندم ،ایل درودیوار نداشت ،پنجره و حصارنداشت ،با همه آشنا بودم ،آشناتر شدم ...
خانه ای به عظمت طبیعت داشتم ،حیاطش دشت ها وچمن های فارس،دیوارهایش کوه ها وتپه ها وبامش آسمان بلند وزلال ،آسمانی که شب نیز بس ستاره داشت نورانی وروشن بود...
سال های بی تابستان ،سال های بی زمستان ،سال هایی که فقط بهار وپاییز داشتند،بهارهای سبز وزمردین وپاییزهای زرد وزرین ....)
پس خوشا که یادگارهای هرنسل برای نسل آینده حفظ شود،رنگ وعطر وجلوه گلبافتهای بومی ،ملی بازسازی شود.نه اینکه ازبین برود.
انحلال نهاد متولی ( سازمان امور عشایر )نهادی که مسئولیت پشتیبانی ،ساماندهی وخدمات رسانی به این مردمان شریف را برعهده داشته می تواند موجب نابسامانی واز هم پاشیدگی زندگی آنان شود ومانند یکجانشینی ،خسارات جبران ناپذیری به بار آورد.
 بنابراین پایبند باشیم به حرمت تاریخ یک مردم که این احترام به مردمی است که در برابر یورشها و ویرانی های بیگانگان ایستادگی کردند وفرهنگ وتمدن کهن ایران زمین را چون میراثی گرانبها نسل به نسل به فرزندشان سپرده اند.
  فرزندان آزاده عشایر (مردان دست وپای پینه بسته وزنان آفتاب سوخته ) همواره پاسداری وحراست از مرزهای ایران زمین را عهده دار ونگاهبان بوده.
مردمی که نماد استقامت ،آزرم ،مردانگی ،قدرت ومبارزه با ظلم بوده اند.✅

《من نمازم را وقتی می خوانم که اذانش را باد گفته باشد سر گلدسته ی سرو.
من نمازم را پی تکبیره الاحرام علف می خوانم ،پی قد قامت موج ....
سهراب سپهری》🍃