ترانه فرخی

به‌تازگی ویدئویی در فضای مجازی منتشر شد که در آن، فرماندار محترم شهرستان بوشهر، به مناسبت هفته بهزیستی، با حضور در اداره بهزیستی، به کارکنان این نهاد گل هدیه می‌دهد. این حرکت در ظاهر، حرکتی انسانی و قابل‌تقدیر است؛ اما در ورای این قاب زیبا، سؤالاتی جدی ذهن جامعه توان‌یاب را به خود مشغول کرده است:

چرا این لبخندها و رفتارهای محترمانه تنها به مناسبت‌های خاص محدود می‌شود؟
چرا در روزهای عادی، درهای اتاق‌های بهزیستی بسته می‌ماند؟
چرا پاسخ‌گویی به توان‌یابان، گاه با لحنی سرد، بی‌تفاوت و حتی تحقیرآمیز همراه است؟ و در یک کلام توانیابان و رسیدگی و ملاقات با آنان در برنامه های هفته بهزیستی چه جایگاهی داشته است؟

خانم بهشتی‌پور، ریاست محترم بهزیستی شهرستان بوشهر،
در ۱۲ روزی که شهر در التهاب، نگرانی و جنگ روانی ناشی از اتفاقات کشور به‌سر می‌برد، جامعه توان‌یاب بیش از همیشه چشم‌انتظار حضور، حمایت و همراهی شما بود.
اما نه در میدان دید عمومی بودید، نه در فضای مجازی، و نه در کنار افرادی که نگران، مضطرب و بی‌پناه ماندند.
پرسش ما این است: شما و تیمتان در این روزها چه کردید؟

آیا بر رفتار و گفتار کارکنان‌تان با توان‌یابان نظارت دارید؟
آیا اطلاع دارید که یکی از کارمندان این اداره، به یک نخبه‌ی توان‌یاب توهینی آشکار کرده و او را «اتباع» یا «افغانی» خطاب کرده است؟
نه از آن رو که «افغانی» بودن ناپسند باشد، بلکه از این جهت که این توهین، حاصل فقدان شناخت از هویت و جایگاه توان‌یابان است.
آیا این سطح از بی‌احترامی، نتیجه‌ی نبود آموزش، نظارت، و شناخت کافی شما و همکاران تان از جامعه توان‌یاب نیست؟
شاید مدیریت را صرفا در هماهنگ کردن پوشش تان با نوع دیدگاه و رویکرد حاکم بر دولت میدانید.

واقعیت این است که چنین برخوردهایی، نشان از ناآگاهی و عدم شناخت درست از شأن و جایگاه افراد دارای معلولیت دارد.
و تلخ‌تر آن‌که، بسیاری از توان‌یابان دیگر رغبتی به مراجعه به اداره بهزیستی شهرستان بوشهر ندارند؛ چرا که به‌گفته برخی کارکنان:
توان‌یابان فقط ارباب‌رجوع ما هستند
طرح تکریم ارباب‌رجوع شما کجای این رفتارها معنا پیدا می‌کند؟
وقتی نخبگان ما تحقیر می‌شوند و کسی برای هویت و انسانیت‌ ما ارزشی قائل نیست، چگونه می‌توان از تکریم سخن گفت؟

در دیدار با فرماندار محترم، آیا گزارشی واقعی از وضعیت توان‌یابان شهرستان ارائه شد؟
از تعداد فارغ‌التحصیلان دانشگاهی، افراد شاغل، ورزشکاران، فعالان اجتماعی و کارآفرینان؟
آیا مطرح شد که سهم قانونی ۳ درصد استخدام در ادارات و آزمون‌ها همچنان رعایت نمی‌شود؟
آیا برای اشتغال، آموزش، یا مناسب‌سازی فضاهای شهری، از فرماندار محترم تقاضای همراهی کردید؟

واقعیت تلخ این است که بوشهر هنوز برای توان‌یابان، شهری زندگی‌پذیر نیست. مناسب‌سازی همچنان در حد حرف و طرح باقی مانده است؛ در حالی‌که ما هر روز با چالش‌های ساده‌ اما مهمی مانند عبور از پیاده‌روها و ورود به ساختمان‌ها و ادارات روبه‌رو هستیم.

با احترام به اقدام فرماندار در تکریم کارکنان، باید یادآور شویم:
علت وجودی  نهادهای حمایتی همچون بهزیستی تلاش در جهت خدمت رسانی عادلانه و صادقانه به جامعه هدف خود همچون توانیابان و .... می باشد، نه برنامه های تزئینی برای گزارش‌ها و ویترین مناسبت‌ها چون حضور  جامعه هدف و توانیابان است که بهزیستی را معنا می‌دهد.

خانم بهشتی‌پور، پرسش ما ساده است:
آیا برای آگاه‌سازی توان‌یابان درباره حقوق شهروندی‌شان تلاشی کرده‌اید؟
یا آگاه شدن آنان را تهدیدی برای سکوت و سکون اداره‌تان می‌دانید؟
ما توان‌یابان، دیگر سکوت نخواهیم کرد.
دیگر تماشاچی لبخندهای ساختگی و جلسات بی‌نتیجه نخواهیم بود.
صدای ما، صدای عدالت‌خواهی است؛ صدای کرامت انسانی، برابری، و مشارکت واقعی در جامعه.

مطالبه‌گری، حق ماست.
آگاهی، سلاح ماست.
و تغییر، هدف ماست.

توان‌یابان، دیگر دیده خواهند شد.

با احترام
ترانه فرخی
فعال اجتماعی
۳۱ تیر ۱۴۰۴