،،قدرت مظاهری،،
...
جدالِ مُضحک و مسخره‌ای بود!
اول می‌ایستادیم دوطرفِ گرگورِ کهنه و زنگ‌زده‌ی اسفندیار که همیشه‌ی‌خدا وسطِ آب بود و بی‌مهابا به هم فحش می‌دادیم. فحش می‌دادیم و تهدید می‌کردیم. مثلِ رجزخوانیِ اولیاء و اشقیایی که محرم تا محرم توی تعزیه‌ی آبادی می‌دیدیم. بعد عینِ خروس‌لاری می‌پریدیم گردن همدیگر را می‌گرفتیم و تا جایی که می‌توانستیم و زورمان می‌رسید، می‌پیچاندیم!
خان و بچه‌ها ایستاده بودند و فقط نگاه می‌کردند. نصفه‌ی بیشترِ تَنِ همه‌مان از پا تا سینه، توی آب بود و فقط سر و گردنِ‌مان مثل مارهای آبیِ رودخانه، سرگردان توی فضای شرجی‌زده‌ی بالای آب می‌چرخید.
خان از همه‌‌مان بزرگتر بود. بزرگتر و دیلاق‌تر و ورزیده‌تر. بازوهایش اندازه‌ی ران‌های ما بود و کفِ دستش به‌اندازه‌ی کاسه‌های سرمان باز می‌شد.
اسمِ ،،خان،، را خودش روی خودش گذاشته بود. نه پدرش خان‌زاده بود و نه مادرش نسبتی با خوانین داشت. فقط از اینکه با بچه‌های ده دوازده ساله‌ای مثل ما بُرخورده بود که اندازه‌ی مچِ دستش، سه‌برابرِ مشت‌های گره‌کرده‌مان می‌شد، احساس سروری می‌کرد.
آخرین مرحله‌ی نزاعِ میانِ من و مُوسُو بعد از گردن‌پیچانی و سرخ‌شدنِ صورت‌هایمان، مرحله‌ی ،،سَرزیرِآب‌کُنی،، بود.
که مثلاً ثابت شود زورِ کدام‌یکی‌مان بیشتر است!
خان با دست‌های پهن و کلفتش گردنِ هردوتامان را می‌گرفت و سرهایمان را با نهایتِ بی‌رحمی، فرو می‌کرد زیرِ آب! قبل از اینکه دست‌های خان پشتِ گردن‌مان قلاب شود، نفس‌های عمیقی می‌کشیدیم و آن را پس نمی‌دادیم تا زیرِ آب، کم نیاوریم. زیرِ آب، دهانم را می‌بستم و بعد همینجور آرام‌آرام، هوای حبس‌شده‌ی توی ریه‌هایم را کم‌کم از لای لب‌هایم بیرون می‌دادم تا بتوانم با مُوسُو مقابله کنم! آنقدر زیرِ آب می‌ماندیم که تا مرزِ خفگی پیش می‌رفتیم. اغلب چشم‌هایم را می‌بستم تا تاب‌آوری‌ام بیشتر شود. گاهگاهی هم که آنها را باز می‌کردم، منظره‌ی جلویشان، بیشه‌های لرزانِ کف رودخانه، ماهی‌های کوچکِ خَمیرو و پاهای زشت و بدترکیبِ خان بود که مثل دو اُبِلیسکِ اِبلیسی نفسِ آدم را بیشتر توی سینه‌اش حبس می‌کرد.
همه‌ی هوای ریه‌هامان که خالی می‌شد، با ،،چِنگ‌وپَخِل،،کردن و دست‌وپازدن در آب، خان را متوجه می‌کردیم که نفس‌مان به انتها رسیده است. آن‌وقت بود که قفلِ دست‌های زمختِ خان باز می‌شد و می‌توانستیم گردن‌هایمان را از چنگال‌هایش بیرون بیاوریم. گرچه بعد‌ها بچه‌ها اقرار کردند که درمیانه‌ی جنگ، خان با دادنِ آنتراکتی کوتاه به مُوسُو، برای لحظاتی سرش را از آب بیرون می‌آورده تا نفسی تازه کند و نیرویی بگیرد!
کارِ هرروزِمان همین بود. اینکه ثابت کنیم زور کدامِ‌مان بیشتر است. هرچند تا مرز خفگی پیش برویم. هرچند چشم‌هایمان از شدت فشار، به‌حالتِ ترکیدن درآیند. هرچند ریه‌هایمان هرروز نابود و نابودتر شوند. تنها چیزی که مهم بود، شاخ‌وشانه‌کشیدن برای همدیگر و اثباتِ قدرتمندیِ ابلهانه‌ای بود که روزبه‌روز ریه‌هایمان را بیشتر دچار آسیب می‌کرد و قوای‌مان را بدتر و بدتر تحلیل می‌برد.
و احمقانه‌تر از همه، این‌که علیرغم له‌له‌زدن برای لحظه‌ای آنتراکت و آتش‌بس، هیچ‌کدامِ‌مان هم از خرِشیطان پایین نمی‌آمدیم که این بازیِ سخیف و محنت‌زا را تمام کنیم و فردا که از راه می‌رسید، باز ما بودیم و خان و بچه‌های بی‌خیالِ آبادی و رجزهای تهیِ بی‌پایانی که عینِ حباب‌های پُرباد از دهانِ‌مان بیرون می‌پریدند و نرسیده به طرفِ‌مقابل، جلوی صورتش می‌ترکیدند تا بهانه‌ای باشند برای دست‌های خباثت‌آمیزِ خان که دوباره پشتِ گردن‌هایمان قفل شوند و تا آستانه‌ی خفگی و مرگ پیشِ‌مان ببرند ...