مجید کمالی پور

دوباره دوازدهم اسفند از راه رسید و بحث «روز برازجان» داغ شد؛ روزی که حتی انتخاب آن هم نه بر مبنای منطق تاریخی و فرهنگی، بلکه صرفاً برای رفع تکلیف بوده است. روز تلقیح نخل‌ها! یعنی واقعاً هیچ مناسبت مهم‌تری در تاریخ این شهر وجود نداشت که مجبور شویم چنین روزی را به‌عنوان نماد برازجان معرفی کنیم؟  

برازجان، شهری که در دل تاریخ ایران جایگاه ویژه‌ای دارد، شخصیت‌های برجسته‌ای در حوزه‌ی فرهنگ، سیاست و حتی مبارزات ضد استعماری پرورش داده است. از چهره‌های مهمی همچون محمدخان غضنفرالسلطنه ، که نه‌تنها بنیان‌گذار نخستین مدرسه‌ی سبک جدید در برازجان بود، بلکه شاعری فرهیخته، عارفی وارسته و فرمانده‌ای شجاع در برابر استعمارگران به شمار می‌رفت، گرفته تا شادروان علیمراد فراشبندی، نخستین کسی که تاریخ و جغرافیای برازجان را به قلم کشید.  

در کنار این نام‌ها، ده‌ها نویسنده، تاریخ‌نگار و هنرمند برجسته‌ی دیگر را داریم که هرکدام می‌توانستند الهام‌بخش انتخاب روز برازجان باشند. اما نه، آن‌هایی که تصمیم‌گیرنده بودند، ترجیح دادند نخل را انتخاب کنند! انتخابی که نه‌تنها ارتباطی با هویت فرهنگی و تاریخی شهر ندارد، بلکه بیشتر موجب تعجب و حتی تمسخر شده است.  

چطور می‌توان پذیرفت که در شهری با چنین پشتوانه‌ای، چنین روزی برای نام‌گذاری انتخاب شود؟ آیا واقعاً کسانی که این تصمیم را گرفتند، از تاریخ و فرهنگ برازجان بی‌اطلاع بودند؟ یا عامدانه چنین کردند تا این روز نه فرصتی برای افتخار، بلکه به  نمادی از بی‌برنامگی و تصمیمات غیرکارشناسی تبدیل شود؟  

مردم برازجان این انتخاب نادرست را فراموش نخواهند کرد. این شهر، شایسته‌ی هویتی است که ریشه در تاریخ و فرهنگش دارد، نه روزی که هیچ ارتباطی با آن ندارد.