قدرت مظاهری

خبر، خیلی کوتاه است و موجز و مختصر. معلم یک دبستان در مازندران برای بچه‌های کلاسش آهنگ ناشناس و گمنام "کنگستر شهر آمل"  را پخش می کند. مدیرکل آموزش و پرورش مازندران به سرعت و همانند نیروهای واکنش سریع، وارد عمل شده و ضمن دستور به اخراج آموزگار جوان کلاس، تا بررسی لغو امتیاز کل مدرسه هم پیش می رود.
با انعکاس این خبر، آهنگ فاقد ارزش موسیقیایی "کنگستر" ظرف مدت ۲۴ ساعت در گوگل ترند، رکورد جستجوی مخاطبان ایرانی را شکسته و ۲/۵ برابر بیش از برخی مارش های حکومتی مورد جستجو و استقبال قرار می گیرد.
بلافاصله در اقدامی بسیار زیبا و تحسین برانگیز، تیم فوتبال نساجی مازندران، خانم صفرزاده، آموزگار اخراجی را به استخدام خود درمی آورد.
باتوجه به تند شدن ریتم زندگی و مناسبات اجتماعی، همه‌ی این اتفاقات، انگار در کسری از ثانیه اتفاق می افتند. کسری که بدون توجه و اعتنای سیاست بازان و حاکمان و متصدیان و متولیان امور، مخرج آن لحظه به لحظه بزرگ و بزرگتر شده و کم کم به سمت بینهایت میل می کند.
شخصاً نه علاقه‌ای به موسیقی پاپ و زیرزمینی دارم، نه تابحال توی همه‌ی سنین عمرم پنج دقیقه فوتبال تماشا کرده ام و نه حتی می دانم فوتبال، چند دسته و لیگ و تیم دارد.
با همه‌ی این احوالات اما، یکی از مسرت‌بخش ترین خبرهایی که این روزها دیده‌ و شنیده‌ام، همین اقدام شایسته و زیبای تیم نساجی مازندران است.
و نیز برایم جای شگفتی و تعجب است که چرا مجموعه‌ی حاکمیت و آدم‌های ریز و درشتش متوجه نمی شوند چرا هرجایی مشت می کوبند، مشتشان با ضربه‌ای هزار برابر ضربه‌ی اولیه، کمانه کرده و به پیشانی شان می‌خورد.
هزینه‌سازی عناصر حکومتی و دولتی برای دولت و حکومت متبوع شان، موضوع غریب و ناآشنایی نیست. مصداق بارز آن، قضیه شادروان مهسا امینی و واکنش مجموعه امنیتی وابسته به حکومت که می توانست با یک عذرخواهی ساده و دلجویی صمیمانه از خانواده‌ی جانباخته و مردمِ شوک زده، مانع از زبانه کشیدن آتشی شود که سالیان سال زیر خاکسترِ زمان پنهان شده و با کمترین فوتی ممکن است گُر گرفته و شعله‌ور شود.
ماجرای مهسا امینی و باقی قربانیان اعتراضات اخیر، گشت‌های ارعاب و رفتار تحقیرآمیز با شهروندان، حرف‌های گزاف و تحریک‌آمیز برخی وابستگان حکومتی و دولتی نظیر خطبای جمعه، وزرا، مجلس نشینان، مداحان و رسانه‌های وابسته، دادن آمارهای غلط و گمراه‌کننده از معیشت مردم در کنار افزایش سرسام‌آور هزینه‌های زندگی، و نهایتاً دفاع جانانه و جانبدارانه ی حاکمیت از اشتباهات و گافهای کلامی، عملی و عقیدتی عناصر هزینه تراش، آفت‌های نابودگری هستند که اگر باغبان در پی زدودن و محو کردن آن‌ها نباشد، هر باغ سبز و پرطراوتی را نیز طی یک چشم بر هم زدن به زمینی شوره‌زار و کویری خشک و لم یزرع تبدیل می کنند.
امید که این اقدام نابخردانه ی یک مدیرکل، آخرین تیر خطا از کمان پوسیده و کج و معوجِ هزینه تراشان برای کشور، مردم و آرامش و آسایش آنان بوده و متصدیان و متولیان امور ضمن برخورد قهرآمیز با وی و نگاه سمّی اش، مانع از بروز و ظهور یک اتفاق ناخوشایند دیگر در این جغرافیای سوگوار و غمزده شوند. آمین ..‌.