دکتر آزاده پشوتنی:

همیشه دلخواهم این بوده که خامه قلم را به زر ناب آغشته کنم و نام داریوش اکبرزاده را بر کالبد روحانی میهن بنگارم. جواهرسازان و گوهر شناسان، زرگران و زرنگاران، هنرمندان و فرهنگ‌دوستان، و خلاصه همه و همه با کتاب‌های این فرزند بُرنای وطن، داریوش اکبرزاده آشنا هستند.

چه گنجینه‌هایی را که ایشان بر ما هویدا نساختند و چه رنج‌ها که برای ایران، سرزمین اهورایی نکشیدند. خون دل‌ها خوردند که لعل شد و سرخی‌اش به رنگ پرچم ایران ریخت. خلعت علم دوستی بر قامت رعنای ایشان بس زیبنده و شایسته است. کتاب‌هایی که «سکه‌های ایران» را به تمام جهانیان معرفی می‌کند، تنها بخش کوچکی از قلم‌فرسایی‌ها و تلاش‌های ایشان در اشاعه‌ فرهنگ ایرانی است. هرگز به یاد ندارم که درختی با ریشه‌های عمیق در مقابل طوفان سهمگین حوادث خم شود؛ همان‌طور که دکتر اکبرزاده. ایشان در تمام این سال‌ها با بردباری و مهر بسیار، رنج‌ها را متحمل شدند تا فرهنگ و هنر ایران زمین را بر تارک افتخار بنشانند‌. سوی دیدگان خود را به کورسوی چراغ‌های رو به خاموشی پیوند زدند و چراغ‌ها را افروختند.

بذر وطن پرستی کاشتند و خوشه‌های نور درویدند. تک تک اوراق زرین فرهنگ ایران باستان مدیون و مرهون جوانمردی و رشادت‌های ایشان و امثال ایشان است. درخت تناور وطن با شیره جان این چنین عزیزانی باور گردید. اگر بخواهم قطره‌ای از دریای ایثار و فرهنگ دوستی این دانشمند فرزانه بنویسم، کاغذ از شوق می‌سوزد و جوهر در قلم چون جوی فلز گداخته روان می‌شود. حقا که نمی‌شود از این بزرگمرد زمانه توصیفی کرد. وصف ناپذیری، خصلت مردان علم است. خصلتی که به وضوح در تار و پود ایشان نقوش زربفت تنیده است. زر ناب و درخشان از جنس خورشید تابناک علم و فرهنگ در وطنی که زادگان بزرگان و نیک نژادان است. کم می‌آورد واژه برای بیان ایشان و لال می‌شود از پاسداری ایشان در مقابل مام وطن و کیان وطن پرستان. به روزگار ما، ماندگار باشید فرزند شریف ایران.

* عضو هیأت علمی پژوهشگاه میراث فرهنگی