معماری برازجانی :

با من شده ای مثل دو تا خط ِ موازی
با فاصله ای در همه جا  قانع و راضی

چون قاعده ها فرق نموده به زمانه
پس  رابطه ها پاک شده سرد و مجازی

دیگر نشود مجلس ما گرم چو سابق
چون با دگران مثل گذشته تو نسازی

از بس که شدی غافل و مشغول ِ رقابت
بگذشت همه عمر ِ ‌ تو در محضر قاضی

شاید که شوی حاکم و پیروز  نهایت
اما چه دهی در عوضش آخر ِ بازی؟

افسرده شدی گوشه ی این عالم ِ زیبا
تو اشرف این عالم و سرچشمه ی رازی

حیف است چنین ای گْهر عالم ِ ‌ امکان
بر صورت خود سیلی غربت بنوازی

هرچند محال است به یک نقطه رسیدن
در آخر این  مسئله ی سخت ِ ‌ ریاضی

من  می شکنم قالب و هر قاعده ای را
تا جان دلم قاعده ها را تو نبازی

شاید برسم با تو به یک نقطه ی فرضی 
محصول ِ تلاقی ِ دوتا خط ِ موازی