روزی که علی کریمی و انصاری فرد درصدی از قابلیت های فوتبال خود را داشتند، نمایش می دادند بی جهت تعویض شدند، آن هم در فینالی که بوی مساوی می داد و آن ها پنالت زن تیم بودند مگر پرسپولیس برابر داماش، کارش به پنالتی  کشیده نشد، پنالت زن ها چرا تغییر کردند؟ در کنار جلال و محسن که جانانه مبارزه می کردند ماهینی با پاس گل به حریف ، سپاهان را روحیه بخشید و در مجموع افت محسوسی داشت پس اگر تغییری در تیم بایستی ایجاد می شد به جا بود که بازیکن دیگری  جایگزین ماهینی  شود. کدام مربی، پنالتی روحیه بخش( اول ) را به یک بازیکن متزلزل و یاغی می دهد؟ نوری، مهدوی کیا، بنگر، چرا نباید اولین پنالتی زن باشند؟ حقیقی این جوان محجوب چرا باید پنالت بزند، در طول فصل چه حذفی و چه لیگ برتر کی آزمایش شده بود که اکنون او را وادار به زدن پنالتی می کنند. آقای گل محمدی تفاوت بین مربیان کار بلد و آزموده در دقایقی که به لحاظ نتیجه یا عقب می افتد و یا پیش، آن جاست که وی با درک بازی حریف و تیم خود ضعف تیم را تشخیص و به سرعت آن را ترمیم می کند. تفاوت مربیان بزرگ خارجی با مربیان بنام داخلی در همان دقایق است که به درستی می دانند تیم را چگونه متحول کنند، تاکتیک تیم را تغییر دهند، نتیجه برد را حفظ یا شرایط باخت را با جابه جایی بازیکن و تغییر تاکتیک به سود خود نمایند.

واقعیت این که پرسپولیس به تعویض های بی دلیل و اشتباه خود باخت نه به حریف. بزرگی و شهرت پرسپولیس در پهنه آسیا به علت قهرمانی های پی در پی یا ساختن بازیکن های بزرگ نیست بلکه به خاطر هواداران بی شماری است که او را در هر شرایطی دوست داشته و حمایت کرده اند و این عشق به عوامل گونه گونی بستگی دارد که در میان ملت ایران چون یک فرهنگ نهادینه شده؛ پس از حوصله این مطلب خارج است.

مدیریت رویانیان عالی، زحمت بازیکنان ( به جز دو سه نفر) قابل ستایش و کلام آخر حضورعاشقان سرخ است که معیاری برای سنجش  ندارد جز واژه عشق.  به امید روزهایی که نوجوانانی که پس از بازی اشک می ریختند سرود کامیابی سر دهند.