مسعود آتشی:

نادر شاه افشار، پادشاه اسطوره ای و آخرین کشورگشای ایران زمین، پس از تاراندن افغان ‌ها و از میان بردن تهدید عثمانی ها و روس ها و بازستاندن یکپارچگی ایران، در اندیشه ی جهانگشایی افتاد.

او قبل از قشون کشی به سمت هند و فتح «دهلی»، برخی از نزدیکان و مشایخ قوم خود را به عنوان حکمران و فرماندار در ایالت های ایران انتخاب نمود.
«محمدقاسم بیگ» یکی از بزرگان قوم نادری بود که با لقب «مُهردار» از سوی نادرشاه افشار به «شولستانِ کهگیلویه» و «دشتستان» آمد.
پس از قتل نادرشاه، محمدقاسم بیگ در دشتستان ماند و به خراسان نرفت و بعدها فرزندان وی به «آقایان خوشاب» معروف شدند.
یکی از آقایان خوشاب، «شهسوار بیگ خوشابی» نام داشت که پس از فوت پدر، حاکم و مالک روستاهایی شد که نادرشاه به عنوان تیول به پدرش بخشیده بود و سال ها بر خطه ی خوشاب، خوشمکان، چاه خانی، چاه عربی و عیسوند فرمان راند.
شهسوار بیگ دارای پنج پسر بود که هر کدام در یکی از روستاهای دهستان خوشاب کدخدایی می کردند.
در طول تاریخِ خاندانِ بیگ های خوشاب، افراد برجسته زیادی ظهور کرده اند که در شجاعت و تاثیرگذاری شهره بودند؛ مانند «کربلایی عبدعلی بیگ» و «کربلایی حاج محمد بیگ» که معروف به «بیگلربیگی» بود و نیز «محمدرضا بیگ خوشابی»، مشهور به «شیر خوشاب» که در جنگ با قوای بریتانیا در سال ۱۲۷۳ به شهادت رسید.
 نوادگان شیر خوشاب چون «نورمحمد خان هژبر نظام» و «حسین خان صولت لشکر» به حکومت دالکی و حومه دست یافتند.
 یکی از نوادگان شهسوار بیگ، «حیدر بیگ خوشابی» داماد محمدحسن خان برازجانی بود که در جنگ با انگلیسی ها در سال۱۲۷۳ به شهادت رسید. فرزند ایشان «کربلایی عبدعلی بیگ» نام داشت.
کربلایی عبدعلی بیگ پس از سال ها ریاست بر خوشاب و حومه در سال ۱۲۸۶ خورشیدی درگذشت و در آرامگاه گزبلند به خاک سپرده شد. از آن روز تاکنون محل آرامگاه او را «تل شیر خوس» می‌نامند.
کربلایی عبدعلی بیگ دارای پنج پسر بود به نام: حیدر بیگ، محمدحسن بیگ، محمدجعفر بیگ، محمداسماعیل بیگ و آزاد بیگ که همگان به «خوشابی» نامور می‌باشند.
محمدحسن بیگ خوشابی، یکی از فرماندهان دلیر سپاه میرزامحمدخان برازجانی در نبرد بست ‌چغادک بود و در روزگار غضنفرالسلطنه و ضرغام السلطنه نایب الحکومه برازجان بود.
«محمدحسن بیگ» هفت پسر داشت و پسر ششم او «فرج الله بیگ» نام داشت.
فرج الله بیگ دو بار ازدواج کرد و نام هر دو همسرش «روشن» بود.
او در ازدوج اولش با «روشن بیگم»، دختر مختار بیگ معتمدی صاحب چهار فرزند شد به نام: منصور بیگ، محمداسماعیل بیگ، عصمت بیگم و آزاد بیگ.
و در ازدواج دومش با «روشن خانم» دختر شیخ عبدالله عرب زاده، خداوند به او هشت فرزند هدیه نمود به نام: امرالله بیگ، هیبت الله بیگ، نعمت الله بیگ، اردشیر بیگ، عزت بیگم، زینت بیگم، فاطمه بیگم و صدیقه بیگم.
دکتر هیبت الله مالکی، در آبان ماه ۱۳۳۸ در کوی قلعه برازجان چشم به جهان گشود تا سروشی باشد روح بخش به زندگی پدرش، فرج الله بیگ.
هیبت اله مالکی از همان کودکی تحت تاثیر تربیت خانوادگی، بسیار مبادی آداب و پایبند به فرهنگ و آیین ملی بود.
 دوران تحصیل را در دبستان «دانش» گذراند و از دبیرستان «فرخی» برازجان در رشته ادبیات دیپلم گرفت.
ایشان پس از اخذ دیپلم برای ادامه تحصیل به دانشگاه تهران رفت و پس از مدتی به دانشگاه شیراز انتقالی گرفت و در همین شهر لیسانس ادبیات را اخذ و به استخدام آموزش و پرورش در آمد و مدت ها در کسوت دبیر ادبیات در روستای بنداروز و دالکی و مدارس شهر برازجان خدمت کرد.
در اواسط دهه ۱۳۷۰ برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد به فیروز آباد فارس رفت و از دانشگاه این شهر فوق لیسانس ادبیات فارسی گرفت.
قلم تقدیر در دفتر زندگی هیبت الله این چنین نوشت که در همین دانشگاه با یکی از همکلاسی های خود ازدواج کند.
آن خانم دانشجویی که توانسته بود دل از مالکی برباید، دختری بود اهل رضوانشهر شهرستان تالش گیلان که برای ادامه تحصیل به فیروزآباد آمده بود.
 آنان پس از پایان دوره ی کارشناسی ارشد برای مدتی در شیراز زندگی کردند و سپس به شهرستان تالش رفتند.
مالکی در تالش به مدت پنج سال در دانشگاه آن شهر که خود در احداث و بنیان گذاری آن نقش بسزایی داشت خدمت نمود.
خدمت در تالش نیز نتوانست روح پُرشور و جستجوگرش را اقناع کند، از همین رو به دنبال کشف مجهولاتش، رهسپار سرزمینی شد که حدود سیصد سال پیش زیر سم اسبان اجدادش به تسخیر درآمده بود.
مالکی به اتفاق همسر و فرزندانش به هندوستان، جغرافیای هفتاد و دو ملت رفت و ساکن پایتخت هند شد.
او در «دانشگاه جواهر لعل نهرو دهلی نو» در بخش زبان و ادبیات فارسی و زبان شناسی به تحصیلات خود ادامه داد و در رشته ادبیات تطبیقی (سانسکریت - فارسی) موفق به اخذ مدرک دکترا شد.
 دکتر مالکی افزون بر مطالعات و پژوهش در تاریخ و ادبیات ایران، پژوهش هایی در ایران باستان و ادبیات پارسی میانه انجام داده است.
آثاری که تاکنون از ایشان منتشر شده است: «شعرای دشتستان بزرگ و شهرستان جم» ، «منشأت فاضل جمی»، «قیام جنوب به روایت تصویر»، «بازنامه ناصری تیمور میرزا حسام الدوله»، «علما و مشاهیر فارس در جنگ جهانی اول»، «دیباچه ای بر تاریخ دشتی»، «خسرو و شیرین محمد خان و احمد خان دشتی» و مجموعه ی دو جلدی «دشتستان و غضنفرالسلطنه برازجانی».
دکتر هیبت اله مالکی هم اکنون دوران بازنشستگی خود را در شهر شیراز و در کنار همسرش خانم «هاجر مهدوی» و فرزندانش «امیر فرج» و «روشنک» سپری می کند.