عبدالخالق عبدالهی

چند روز قبل در فضای مجازی خواندم که مغازه داران و پاساژ داران گناوه ای در اقدامی تحسین برانگیز کرایه اسفند ماه مستاجران خود را یا بخشیده اند یا نصف کرده اند. این خبر را که شنیدم با خود گفتم کاش مالکان و مغازه داران دشتستانی  نیز از این  اقدام خیرخواهانه تاسی می جستند.
چراکه مدتی است به دلیل شیوع این کرونای لعنتی چشم بادامی، بازار و مغازه های برازجان نیز تعطیل شده و آنهایی هم که دایر هستند مشتری و رونق چندانی ندارند و این موضوع باعث شده  دخل و درآمد کاسبان جزء در این روزهای پایانی سال به شدت آسیب ببیند و با خرج سلام ندهد.
نتیجه این شده که کرایه ها عقب بیفتد، چکها برگشت بخورد و کاسب دست به دهن و گنجشک روزی رغبتی به بستن مغازه و کسبش نداشته باشد یا اگر هم از ترس قانون و کرونا مغازه ببندد و در خانه بنشیند تمام دغدغه و فکر و ذکرش بر اجاره عقب افتاده و برگشت چک و تخریب اعتبارش متمرکز باشد. پس این عدم امنیت و نداشتن بهداشت اقتصادی ابتدا او و خانواده اش بعد  خانواده من و شما و در نهایت همه جامعه را در معرض خطرات جدی بهداشتی قرار می دهد.

ممکن است بعضی بگویند : وظیفه دولت است که به میدان بیاید و به مردم کمک کند و مالیات یا حداقل قبض آب و برق این اسفند ماه کرونایی را ببخشد. بعضی ها هم خواهند گفت: ضرر و زیان اقتصادی کرونا عظیم و فاجعه به حدی عمیق است که این اقدامات بی فایده است و نتیجه ملموسی ندارد.
 اول اینکه : انتظار کمک مالی از دولتی که در دخل و خرج  روزمره خود مانده هیچ فایده ای ندارد و مصداق " برای کر زدن و برای کور رقصیدن است " پس مطمئن باشید تا کمک و تدبیر دولتی برسد همه ورشکست شده اند.
 ثانیأ به قول معروف " ما مامور به وظیفه ایم نه نتیجه " اگر هر نفر به قدر کرم ، وسع و بضاعتش همت کند فشار و بار اقتصادی این بلای هولناک فقط بر گُرده خرده فروش و کاسب بیچاره نخواهد بود و روی همه سرشکن می شود.
 پس وقت تنگ است و اگر نجنبیم و خودمان فکری به حال خودمان نکنیم شاید کرونا ما را نکشد اما فشار اقتصادی پسا کرونایی قطعأ ما را از پای در خواهد آورد.

  این کار خیر را می توانیم همین الان شروع کنیم. اگر خودمان مالک نیستیم با مالکینی که می شناسیم صحبت کنیم و آنها را به نگرفتن بخشی از کرایه اسفند ماه ترغیب کنیم یا از آنها بخواهیم  چکهای وعده دار بدهکاران را با تاخیری یک یا دوماهه وصول کنند.
در خشکسالی دهه چهل  در همین دشتستان خودمان که مردم نان نداشتند بخورند  همان زمان مالکان و تجار و آزادمردانی بودند که در آن شرایط سخت، انبار غله و خرمای خود را به روی مردم می گشودند و آرد را به نصف قیمت یا به اقساط و حتی به رایگان به مردم تهدیست می دادند.
آقای دکتر هیبت الله مالکی تعریف می کرد سالها قبل از انقلاب کدخدای یکی از روستاهای دشتستان در یک قحطسالی پول زیادی به مردم قرض داده بود این مرد وقتی می خواست به  سفر مکه برود یک روز همه کاغذها و اسناد مالی که طلبهایش از مردم  در آن نوشته بود را آتش زد و به فرزندانش گفت: "اینها را می خواهم چه کنم، مردم پولی ندارند که قرضشان را پس بدهند ، شاید من از سفر مکه برنگشتم ".
ما نیز امروز شرایطی مشابه و شاید بدتر از آن سالها داریم. من نمی گویم مالک و تاجر و طلبکار چک و اسناد طلبش را آتش  بزنند و ببخشند، تمام صحبتم این است اگر مالکی در این وانفسای ناامیدی و ترس از بیماری به مستاجری دوماه فرصت بدهد، طلبکاری که چک در دست دارد اگر تلفن را بردارد به بدهکارش زنگ بزند و  بگوید: "در این شرایط سخت به فکر بهداشت درمان خود و عزیزانت باش ، من چکم را دوماه دیرتر وصول می کنم" باور کنید این روزهای سخت و ادبار را بهتر و آسان تر از سر می گذرانیم.
ان شالله همگی سلامت و تندرست باشید و هر چه زودتر این روزهای تلخ تر از زهر بگذرد و باز شِکِّر آید اما کسی چه می داند شاید بنده که این سطور را می نگارم چند روز دیگر در این دنیا نباشم و فرصتی برای اکرام و احسان در اختیار نداشته باشم.  پس تا می توانم و می توانیم و دستمان می رسد کاری کنیم به قول شیخ اجل سعدی:
زر و نعمت اکنون بده، که آنِ توست
که بعد از تو بیرون ز فرمان توست
به دنیا توانی که عُقبا خری
بخر! جانِ من ! ورنه حسرت بری