ارنک باشی:

دوران بچگی ما عشق و محبت و دوست داشتن بود اما به یاد ندارم ولنتاین  یا  روز زن و یا کادو دادن گل و طلا مرسوم بوده باشد .

مردها معمولأ محکم ، تلخ ، عبوس و جدی بودند و هر گونه ابراز عشق به " مادر بچه ها " را باعث پررو شدن عیال مربوطه و از دست رفتن اقتدار و نظم و نسق خانوادگی می دانستند و اگر هم هدیه ای به زن می دادند در خلوت و دور از چشم اغیار بود . این موضوع سن و سال خاصی نمی شناخت و گاهی شامل تازه عروس و تازه داماد ها هم می شد. قبلأ رسم بود شبی که عروس را به خانه شوهر می آوردند عروس از ماشین پیاده نمی شد و به اصطلاح کمی ناز می کرد .

در این مواقع داماد جلو می آمد در حضور جمع ، قول سکه طلا ، یا بره یا کهره ای می داد تا عروس از خر شیطان ببخشید از درِ ماشین پیاده شود . اواسط دهه شصت شب عروسی یکی از همولایتی هایمان ، وقتی ماشین عروس رسید عروس خانم پیاده نشد ، کمی معطل کرد تا داماد قول سکه طلا یا کهره و بره ای به او بدهد .

مردم دور ماشین جمع شده و منتظر بودند عروس پیاده شود اما عروس خانم همچنان نشسته بود و تکان نمی خورد .

داماد که حوصله اش سر رفته بود در ماشین را باز کرده و گفته بود : چرا پیاده نمی شی ؟ عروس لابد برای اینکه قیمت را بالا ببرد همچنان سکوت کرده بود. داماد با بی حوصلگی می گوید : من آه در بساط ندارم که بدمتا ، اگه نمیخای پیاده شی ، برگرد خونه بوات . راننده مینی بوس هم که عجله داشته و لابد می خواسته به سرویس بعدی اش برسد به کمک داماد آمد و گفته بود : ها عروس خانم چی می گی ؟ پیاده می شی یا برگردونمت ؟ عروس بیچاره که می بیند سنبه شوهر و شوفر پر زور است تاج تورش را روی صورتش می کشد و آهسته از ماشین پیاده می شود . آقا داماد در توجیه این کار خود گفته بود : بله !! گربه رو باید دم حجله کشت .

والنتاین با تاخیر یک هفته ای بر نوعروسان مظلوم والنتاین ندیده آن روز که مادران روز ندیده ی امروز هستند مبارک باد .