اتحاد خبر: باشگاه کوهنوردی تاپ برازجان به سرپرستی  ساسان خادمی ، بعد از  اجرای برنامۀ پیمایشِ کوهِ گنبد ِ  "" نمکی ِ "" جاشک ،   "" شیرین "" تر از قبل به خانه برگشت . 

به گزارش اتحاد خبر،قرار ، بر سرِ میدان بیمارستان ِ هفده شهریور ، با خوش عهدی اعضاء ، به بیقراری و دلواپسی نکشید  تا  همگی ، راس ساعت 5 و 30 دقیقه  صبح  ، سوارِ بر  مینی بوس و اتومبیل  شخصی ، از میدان ِ جنوبی شهر  ،  جادۀ  خروج به سمت اَهرم را در پیش گیرند .

تیم  26 نفره که جمعی از مهمانان باشگاه را نیز در دل ِ خود داشت ، به قصدِ قُربی ، قلبی ، قبل از طلوع آفتاب در ابتدای شهر خُورموج ، اولین توقف کوتاه را با  دل و جان  بَر تافت تا بعد از پالایش روح  ، دومین  ایستگاه هشان به انگیزۀ چرباندن  توان جسمی  بیانجامد و رأس ساعت 8 وسی دقیقه   ، صبحانه خورده  و خروج از خورموج را  آغازیده  باشند .

ساعت  9   در 24 کیلومتری شهر  بُردخون  و 15 کیلومتری  کاکی ، بَر  جادۀ خاکی و فرعی وارد شدند که در انتها  ، اعضاء تیم را  به مبدا پیمایش میرساند . دیده بانی مسیر ،   تحت مدیریت محیط زیست و میراث فرهنگی اداره و نظارت می شد و شخص  لیدری که در آنجا  آماده  به راهنمایی مهمانان حاضر بود ، گواهی بر این حداقل  امکان فراهم شده را ، میداد .

بر وفقِ این گزارش ، کوه گنبد نمکی جاشک که در شمالِ روستایی   به همین نام با مختصات جغرافیایی 42/51   شرقی و 15/ 28  شمالی ، در منتها علیه جنوبی رشته کوه زاگرس ،  حدّ فاصلِ  شهرستان دیّر  و دشتی با وسعتِ اندازه  گیری شدۀ ماهواره ای  3666 هکتار ، قرار گرفته  ، بزرگترین  ، فعال ترین و زیبا ترین اثرِ ملیِ فُسیلی  را چنان  شکل بخشیده که آوازۀ گردشگری آن ، دلِ  علاقه مندانِ به طبیعت را نه تنها از اقصا نقاط ایران  می رباید ، بلکه توریست های خارجی نیز ، از مغناطیس چشم انداز های آن مَفّری ندارند . نائل آمدن به چنین کِششی است که در اولین تجربۀ  حضور ، هر  هم استانی را انگشت به دهان وا  میدارد  تا متحّیرانه  از خود بپرسد : چرا آب در کوزه و ما تشنه لبان می گشتیم ؟؟ 

کانونی با داشتن چنین گنجینه ای از تاریخ طبیعی  ، اینجا سَر برآورده باشد از دلِ خاک استان و ما غافلانه  طلب از گمشدگان لب دریا می کردیم ؟؟!!!!

باشگاه  کوهنوردی تاپ ، اکنون پا  در مسیری می گذاشت که در بهمن 96 به عنوان اثر ملی طبیعی ،  شناخته  و  سال 89 در فهرست  میراث فرهنگی و گردشگری ثبت شده بود .

در بَدو  ورود  ، وجود تعداد متنابهی از وسائل نقلیه در  ایستگاه و پارکینگی صحرایی  که برای  همۀ طبیعت گردان و اهلِ تفرّج تهیه شده بود  ،  خبر  از میزانِ جذبۀ توریستیِ این  کوه میداد . 
ساعت 9 و45 دقیقه  ، اشارت و نکته سنجی های  دقیق در باب رعایت ایمنی  ، همچنین مراقبت در حفظ محیط زیست  ، از طرفِ مسئول فنی  ، آقای احمد ریاستی  به پایان رسیده بود که  با   سرانگشت تدبیر ِ مدیرِ باشگاه ، جناب شکراله جوکار  که در اجرای این برنامه ، سمّت عقب داری گروه را نیز بعهده داشت ، حرکت کردیم .

پیمایش با فرود به درّه ای از ضلعِ جنوب شرقی در حالی  آغاز شد که سرپرستی  فعالیت امروزِ کوه پیمایی به آقای مهدی قلی پور سپرده شد، او مسئولیت راهنما یی تیم را نیز پذیرفت   .

باشگاه  توانمند  تاپ ، که پیمایش خود را با فرودِ به کفِ درّه   ، آغاز کرده بود ، بر این قالی هزار نقش ، روی درخت زندگی  ، در پایین ترین شاخۀ منظرۀ چشم نوازش ، اولین میوه را از  جویبار  بلورینی  چید که تارش از آب بود و پودش از نمک و  قدر شناسانه چنان محوِ تماشای همین یک شاخه ماند و سَر بلند نکرد تا میوه های بَر فراز  را ببیند   ،  که اگر یادآوری  مدیر بانوان کوهنورد ، خانم شهین بازیار نبود ، شاید  مسحور این فرش گستردۀ عالمِ اعجاز می ماند وپا به پیش نمی گذاشت . 

در ادامۀ مسیر ، گرچه تیم باشگاه تاپ ، میرفت که در دلبردگیِ  چشم انداز های  قبل ،  زانو سُست کند و همانجا بماند ، اما این بانگِ   دلنشینِ آبشاری از دور دست  بود که گام ها را استوارتر می کرد تا در پیچ و خم درّه ها ، مشتاقانه  به سوی صدای  پای آب  بپیچد   و وقتی بدآنجا برسد ، بلقوّه بتواند  از  واژۀ   " الماس " که در غار اندیشه ها طنین  می انداخت گلو بندی بسازد ، زیبندۀ  گردنِ آبشاری بلورین و نمکین .

کریستالهایی که با انگشت هنرمندانۀ  آب ، نقش ِ نگین بر این گردنبند میزدند .

وه  که چه دلفریبانه در عدسی دوربین عکاس باشگاه  ، مسعود ضیغم پور  می درخشیدند و سایر اعضاء تیم  ، تراشه هایی از این درخشش را با چشمان موبایل  خود  آشنا می کردند .

چه هوش ها که ربوده نشد ، چه عکس ها که در دوربین  غنوده نشد و چه آفرینش ها که ستوده نشد .

مانده بودیم خیره ، در تار های بسان ابریشمی که با رگه های رسوبی خود ، همۀ فرش های دست بافت جهان را به رقابت می خواند.

تکثر در چشم انداز ها ، کریستال های ، قندیل ها ( استالگمیت – استالاگتیت ) ، سنگ ها ، رنگ ها ، چنان جولانگاهی برای نبردِ دل و عقل گشوده بودند که جبهۀ میدانِ رویا رویی اش خبر از  جنگ ها میداد در درون ، که :

دل میگفت بمان و عقل می گفت برو .

آنکه هنوز قامت شعورش به تعظیم در مقابل اینهمه نقش آفرینی و تلوّن و تنوع  قد  نمی داد ، در اولین دهانۀ غار نوردی ، کوه ، به رکوعش بُرد  و  آنکه هنوز به  درجه ای  از فهم و کشف  تنزیه نمک از هر گونه آلاینده ای نرسیده بود ، در اواسط غار ، سینه خیز ، به سجودش  انداخت   .

مسیر پیمایش را ،  جاذبه هایی از کلکسیون رنگ ها ، تعیین می کرد . اعضا  باشگاه تاپ، این شیفتگان عالم اِعجاز ، فقط با تقسیم درک زیبا شناختی خود بود که از توّهم  در  خواب بودن می گریختند .

پیمایش در ارتفاعات پا به پای جویبارهای  بلور نمکی ادامه یافت تا در بالاترین نقطه صعود ، آنجا که از یک لحظه سکوتِ درون و بیرون می شد با دیدن فُسیل صدف ها و گوشواره های رفته به خواب ابدی ، فراق و جدایی کوه نمکی از دریا را شنید که همچون درختی سَر برآورده از دلِ خاک می نالید :

این درختانند همچون خاکیان

دست ها بَر کَرده اند از خاکدان

سوی خَلقان صد اشارت می کنند

وانکه گوش استش عبارت می کنند

با زبان سبز و با دست دراز

از ضمیر خاک می گویند راز

((( مثنوی معنوی مولانا – دفتر اول )))

رازی که ، حقیقتی ژرف را در دلِ خود همچون مرواریدی در دل صدف ، شاید میلیون ها سال به امانت  نگه داشته است ، تا از خود بپرسیم  : چرا باید فراموش کرد ومفتون کوه شد ، در حالیکه انسان ، خود شگفت انگیز ترین مخلوقات عالم است .

صد هزاران مار و کُه حیران اوست

او چرا حیران شدست و مار دوست ؟؟

راهی و گریزی  نبود جز پایین آمدن از قلّۀ بلند تخّیل و تصّوری که این گنبد نمکین  ، زمینه سازش  می شد .

ساعت  یک  بعد از ظهر ، زمان  برگشت فرا رسیده بود ، اما هنوز حتی یک پرنده  ، بر این باغ زیبای بلور و کریستال نمکی پَر نمی زد ، گویی تنها پرندۀ به پرواز درآمدۀ این تماشاگه راز ، مرغ خیال انسان بود و بس .

اعضا و مهمانان باشگاه کوهنوردی تاپ ساعت 14 و سی دقیقه با کوله باری از تجربۀ بیرون و درون خویش ،  به پای مینی بوس ایستاده بودند و خوشحال از برگشتی بی خطر ، سلامتی خود را   مز مزه می کردند .

ساعت 3 بعد از ظهر از مسیر خاکی وارد جادۀ آسفالته شده و نهار را در سایۀ صفایی از کهُیاری وهمیاری و همنوردی خورده و طی طریق را تا برازجان  ادامه دادند .

فرصت تجربه اندوزی  این پیمایش ، نصیب  یاران کوهی شد که نامشان در ذیل همین گزارش درج است .

*- شکراله جوکار ( مدیر باشگاه – عقب دار )

*- مهدی قلی پور ( سرپرست این پیمایش – سر قدم  )

* - احمد ریاستی ( راهنما ومسئول امور فنی  )

* - شهین بازیار ( مسئول امور بانوان )

* - مسعود ضیغم پور ( عکاس )

*- پرویز کمالیان

* - روح الله علوی

* - غلامحسین نگهبان

* - اعظم شبانکاره

* - زلیخا  رضایی

* - خدا کرم همایون مهر

* - مینا صادقی

* - زیبا وطن دوست ( مهمان )

*- حمید کشفی ( مهمان )

*- زهرا شریفی ( مهمان )

* - احمد شریفی

*-  مهناز شریفی ( مهمان )

* - هما کمالیان ( مهمان )

*- امیر احمدی ( مهمان )

* - فرزانۀ طوسی ( مهمان )

* - علیرضا نگهبان (مهمان )

* - فاطمه احدی ( مهمان )

* - نصرت پاکزاد ( مهمان )

* - احمد پاکزاد ( مهمان )

* - سعید شهر سبزی ( مهمان )

* - فاطمه نگهبان ( مهمان )